dezorientacja przestrzenna

Dezorientacja przestrzenna to zaburzenie polegające na trudności w określaniu położenia własnego ciała w przestrzeni oraz relacji przestrzennych między obiektami. Pacjenci z tym zaburzeniem mają problemy z nawigacją, odnajdywaniem drogi i rozpoznawaniem kierunków, nawet w znanych sobie miejscach.

To zaburzenie może występować jako objaw różnych schorzeń neurologicznych, w tym chorób neurodegeneracyjnych (choroba Alzheimera, otępienie), udarów mózgu (szczególnie w obszarze płata ciemieniowego i skroniowego), urazów głowy czy zatruć. Często towarzyszy innym deficytom poznawczym, jak zaburzenia pamięci czy uwagi.

Diagnostyka dezorientacji przestrzennej obejmuje szczegółowe badanie neurologiczne, testy neuropsychologiczne oraz obrazowanie mózgu (MRI, CT). Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową, a rehabilitacja poznawcza może pomóc pacjentom w rozwijaniu strategii kompensacyjnych poprawiających funkcjonowanie przestrzenne.

W praktyce klinicznej należy różnicować dezorientację przestrzenną od innych zaburzeń orientacji (np. dezorientacji w czasie, co do własnej osoby) oraz zaburzeń percepcji wzrokowej. Pogłębiająca się dezorientacja przestrzenna u osób starszych może być wczesnym markerem rozwijającego się procesu otępiennego i wymaga wnikliwej diagnostyki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl