bulimia
Bulimia (żarłoczność psychiczna, bulimia nervosa) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami niekontrolowanego objadania się, po których następują zachowania kompensacyjne mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Najczęstszymi metodami kompensacyjnymi są prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych, intensywne ćwiczenia fizyczne lub głodówki.
W diagnostyce bulimii kluczowe jest występowanie regularnych epizodów objadania się (minimum 2 razy w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące), którym towarzyszy poczucie utraty kontroli nad jedzeniem. Choroba dotyka głównie młode kobiety, choć obserwuje się rosnącą liczbę przypadków wśród mężczyzn. Pacjenci z bulimią, w przeciwieństwie do chorych na anoreksję, zazwyczaj utrzymują prawidłową masę ciała.
Konsekwencje zdrowotne bulimii obejmują zaburzenia elektrolitowe (szczególnie niedobory potasu), uszkodzenia szkliwa zębów, powiększenie ślinianek, zaburzenia rytmu serca, przewlekłe zapalenie przełyku oraz problemy z układem pokarmowym. Leczenie bulimii wymaga podejścia interdyscyplinarnego, łączącego psychoterapię (zwłaszcza poznawczo-behawioralną), farmakoterapię (najczęściej leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI) oraz edukację żywieniową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Objawy
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) charakteryzuje się uporczywym skupieniem na wyimaginowanych lub minimalnych defektach wyglądu, co prowadzi do znacznego dystresu i zaburzeń funkcjonowania społecznego, zawodowego oraz edukacyjnego. Pacjenci spędzają średnio 3-8 godzin dziennie na myśleniu o swoim wyglądzie, często koncentrując się na 5-7 różnych obszarach ciała, takich jak twarz, skóra, włosy czy mięśnie (w tym dysmorfia mięśniowa u mężczyzn). Typowe zachowania kompulsywne obejmują nadmierne sprawdzanie w lustrze, unikanie sytuacji społecznych, kamuflowanie defektów oraz poszukiwanie zapewnień, które jednak przynoszą jedynie krótkotrwałą ulgę. BDD często współwystępuje z depresją (ryzyko 10-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej), zaburzeniami lękowymi, odżywiania oraz używania substancji psychoaktywnych, a jego przewlekły przebieg bez leczenia prowadzi do izolacji społecznej, obniżenia jakości życia i wysokiego ryzyka samobójstwa (do 80% myśli samobójczych, 25% prób samobójczych, ryzyko 45-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej).
anoreksja, bulimia, CBT, deficyty poznawcze, dysmorfia mięśniowa, dysmorfofobia, dystres, dystres emocjonalny, fobia społeczna, izolacja społeczna, katastrofizacja, klomipramina, kompulsje, kora oczodołowo-czołowa, myśli obsesyjne, myśli samobójcze, perfekcjonizm, próba samobójcza, ryzyko samobójcze, samookaleczenie, SSRI, sterydy anaboliczne, terapia ekspozycji, układ czołowo-prążkowiowy, układ serotoninergiczny, urojenia, wgląd w chorobę, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiczne, zniekształcenia poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Etiologia i przyczyny
Bulimia nervosa to złożone zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami kontrolującymi masę ciała. Etiologia obejmuje interakcję czynników genetycznych (odziedziczalność 30-80%, ryzyko 2-20-krotnie wyższe przy krewnych pierwszego stopnia), neurobiologicznych (zaburzenia funkcji serotoniny, dopaminy, noradrenaliny oraz nieprawidłowości w strukturze i funkcji mózgu, zwłaszcza w obrębie wyspy i istoty białej), hormonalnych (rola estrogenów, kortyzolu, wazopresyny, hiperandrogenizmu), psychologicznych (niska samoocena, perfekcjonizm, impulsywność, trudności w regulacji emocji, zniekształcony obraz ciała) oraz środowiskowych i społeczno-kulturowych (trauma w dzieciństwie, dysfunkcje rodzinne, presja społeczna na szczupłość, wpływ mediów, kultura diet). Współwystępują często zaburzenia lękowe, depresja, OCD, PTSD oraz zaburzenia związane z używaniem substancji.
beta-endorfina, bulimia, bulimia nervosa, cholecystokinina, czynnik genetyczny, depresja, dopamina, estradiol, estrogen, hiperandrogenizm, impulsywność, nadużycie seksualne, negatywna pilność, neuropeptyd Y, neuroprzekaźnik, noradrenalina, objadanie się, peptyd stymulujący apetyt, perfekcjonizm, poziom kortyzolu, PTSD, receptor estrogenowy, regulacja emocji, serotonina, trauma, używanie substancji, wazopresyna, wydarzenie traumatyczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowania kompensacyjne, zespół policystycznych jajników, zniekształcony obraz ciała - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluoksetyna EGIS 20 mg
Fluoksetyna EGIS, dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 10 mg i 20 mg, zawiera fluoksetynę w postaci chlorowodorku i jest wskazana u dorosłych w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz bulimii. U dzieci i młodzieży powyżej 8 roku życia stosuje się ją wyłącznie w leczeniu umiarkowanego do ciężkiego epizodu dużej depresji, pod warunkiem nieskuteczności 4-6 sesji psychoterapii. W tej grupie wiekowej leczenie fluoksetyną musi być łączone z psychoterapią, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Kapsułki zawierają 56,8 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
bulimia, ciężki epizod depresji, duża depresja, fluoksetyna, kapsułki twarde, laktoza jednowodna, leczenie przeciwdepresyjne, natręctwa i kompulsje, nietolerancja laktozy, objawy depresyjne, prowokowanie wymiotów, psychoterapia, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zachowania kompulsywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoxetine Aurovitas 20 mg
Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB03), wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, bulimii oraz przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD). Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny w OUN, przy minimalnym powinowactwie do innych receptorów neuronalnych, co korzystnie wpływa na profil działań niepożądanych. W badaniach klinicznych fluoksetyna w dawkach 20-60 mg/dobę wykazała istotną poprawę objawów depresji (mierzoną skalą HAM-D), OCD oraz bulimii, przy czym w ciężkiej depresji nie zaobserwowano istotnej korzyści z dawek wyższych niż zalecane. W PMDD stosowano zarówno ciągłe, jak i przerywane dawkowanie 20 mg/dobę, uzyskując poprawę objawów, choć brak jest jednoznacznych danych dotyczących optymalnej długości terapii.
bulimia, dawkowanie ciągłe, dawkowanie przerywane, duża depresja, duży epizod depresyjny, faza lutealna, fluoksetyna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, krzywa odpowiedzi na dawkę, napad żarłoczności, ośrodkowy układ nerwowy, prowokowanie wymiotów, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA, receptor histaminergiczny H1, receptor muskarynowy, receptor neuronalny, receptor serotoninergiczny, remisja objawów depresyjnych, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala depresji Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne