Właściwości farmakokinetyczne
Mometazon furoinian

Właściwości farmakokinetyczne mometazonu furoinianu

Mometazonu furoinian jest kortykosteroidem stosowanym w różnych postaciach farmaceutycznych (wziewnej, donosowej, miejscowej na skórę), którego profil farmakokinetyczny istotnie zależy od drogi podania. Ogólnoustrojowa dostępność tej substancji jest relatywnie niska, co wynika z jej właściwości fizykochemicznych oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia.¹

Wchłanianie mometazonu furoinianu

Wchłanianie mometazonu furoinianu charakteryzuje się odmiennymi parametrami w zależności od drogi podania oraz stosowanej postaci farmaceutycznej:²

• Podanie wziewne: Po podaniu wziewnym, ogólnoustrojowa biodostępność mometazonu furoinianu jest niska z powodu ograniczonego wchłaniania w płucach i przewodzie pokarmowym oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Stężenia substancji w osoczu po podaniu zalecanych dawek 200-400 mikrogramów na dobę były często bliskie lub poniżej granicy oznaczalności (50 pg/ml) i wykazywały znaczną zmienność międzyosobniczą.³
• Podanie donosowe: Biodostępność ogólnoustrojowa mometazonu furoinianu po podaniu donosowym w postaci aerozolu określana jest jako bardzo niska – poniżej 1%. Do jej oznaczenia stosuje się czułe metody analityczne z dolną granicą oznaczalności wynoszącą 0,25 pg/ml.<sup data-drug="Momester Nasal" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Mometazonu furoinian, podawany do nosa w postaci wodnego aerozolu charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością w osoczu 4<sup data-drug="Nasometin" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Biodostępność ogólnoustrojową mometazonu furoinianu w osoczu podawanego do nosa w postaci wodnego aerozolu określono na 5
• Podanie miejscowe na skórę: Wchłanianie przezskórne mometazonu furoinianu jest minimalne. Badania z zastosowaniem mometazonu furoinianu znakowanego izotopem 3H wykazały, że przez nieuszkodzoną skórę wchłania się jedynie około 0,7% substancji z maści i około 0,4% z kremu podczas 8-godzinnej aplikacji bez opatrunku okluzyjnego.⁶⁷⁸

Farmakokinetyka mometazonu po podaniu donosowym w kombinacji z olopatadyną

W przypadku produktu leczniczego Ryaltris, zawierającego mometazonu furoinian w połączeniu z olopatadyną, przeprowadzono badania farmakokinetyczne po wielokrotnym podaniu donosowym. Po zastosowaniu 2 rozpyleń produktu (100 mikrogramów mometazonu furoinianu i 2400 mikrogramów olopatadyny) do każdego otworu nosowego dwa razy na dobę u pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, średnie maksymalne stężenie mometazonu furoinianu w osoczu (Cmax) wynosiło 9,92 ± 3,74 pg/ml, a średnie pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUCtau) wynosiło 58,40 ± 27,00 pg*h/ml.⁹

Czas do osiągnięcia maksymalnej ekspozycji (Tmax) po podaniu pojedynczej dawki produktu Ryaltris wynosi około 1 godziny dla mometazonu furoinianu. Nie zaobserwowano dowodów na interakcje farmakokinetyczne między mometazonu furoinianem a olopatadyny chlorowodorkiem.¹⁰

Dystrybucja mometazonu furoinianu

Po podaniu dożylnym w postaci bolusa objętość dystrybucji (Vd) mometazonu furoinianu wynosi 332 l, co wskazuje na rozległą dystrybucję leku w tkankach.¹¹

W badaniach in vitro wykazano, że mometazonu furoinian charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym od 98% do 99% w zakresie stężeń od 5 do 500 ng/ml.¹²¹³

W przypadku podania donosowego, ze względu na bardzo niskie ogólnoustrojowe wchłanianie mometazonu furoinianu, parametry dystrybucji nie mają istotnego znaczenia klinicznego.¹⁴¹⁵

Metabolizm mometazonu furoinianu

Mometazonu furoinian podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, szczególnie po podaniu drogą przewodu pokarmowego (wchłonięta część dawki wziewnej lub donosowej, która została połknięta).¹⁶

W mikrosomach wątroby człowieka mometazonu furoinian jest metabolizowany głównie z udziałem izoenzymu cytochromu P-450 3A4 (CYP3A4).¹⁷

W badaniach nie udało się wykryć głównych metabolitów mometazonu furoinianu w osoczu ze względu na niskie stężenia związane z ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym. Wchłonięty mometazonu furoinian ulega intensywnemu metabolizmowi, a jego metabolity są wydalane z moczem i z żółcią.¹⁸¹⁹

Szczególnie istotny jest metabolizm wątrobowy w przypadku podania donosowego mometazonu furoinianu, gdzie niewielka ilość, która może zostać połknięta i wchłonięta, w znacznym stopniu ulega metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę.²⁰²¹

Eliminacja mometazonu furoinianu

Mometazonu furoinian oraz jego metabolity są wydalane głównie z kałem i w mniejszym stopniu z moczem. Po dożylnym podaniu w bolusie końcowy okres półtrwania (T1/2) mometazonu furoinianu wynosi około 4,5 godziny.²²

W przypadku podania znakowanej radioaktywnie dawki mometazonu furoinianu drogą wziewną, wydalanie następuje głównie z kałem (74%) i w mniejszym stopniu z moczem (8%).²³

Po podaniu donosowym mometazonu furoinianu, okres półtrwania w osoczu u zdrowych ochotników wynosi około 18-20 godzin.²⁴

Również w przypadku podania donosowego wchłonięty mometazonu furoinian jest intensywnie metabolizowany, a jego metabolity są wydalane z moczem i z żółcią.²⁵²⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

W badaniu z udziałem dorosłych z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wykazano, że po podaniu mometazonu furoinianu w postaci wziewnej, maksymalne stężenie substancji w osoczu wydaje się zwiększać wraz z nasileniem ciężkości zaburzeń czynności wątroby. Należy jednak zauważyć, że liczba wykrywalnych stężeń była niewielka.²⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Ze względu na bardzo mały udział dróg moczowych w całkowitej eliminacji mometazonu furoinianu z organizmu, nie badano wpływu zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę tej substancji.²⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

W przypadku mometazonu furoinianu nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych w populacji osób w podeszłym wieku. Biorąc pod uwagę ograniczone wchłanianie ogólnoustrojowe tej substancji, nie przewiduje się istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych w tej grupie wiekowej.²⁹