Leki zawierające w składzie
fluorodeoksytymidyna

Fluorodeoksytymidyna, znana również jako floksurydyna (FUDR), jest antymetabolitem nukleozydowym, który działa jako antagonista pirymidyny. Substancja ta hamuje aktywność enzymu syntazy tymidylanowej, kluczowego w procesie syntezy DNA, co prowadzi do zaburzenia podziałów komórkowych. Mechanizm ten wykorzystywany jest w leczeniu onkologicznym, szczególnie w przypadku przerzutów nowotworowych do wątroby.

Floksurydyna jest stosowana głównie w chemioterapii nowotworów układu pokarmowego, zwłaszcza w leczeniu przerzutów raka jelita grubego do wątroby. W Polsce dostępna jest pod nazwami handlowymi takimi jak Floxuridin. Substancja ta może być podawana w postaci wlewów dotętniczych, co pozwala na uzyskanie wysokiego stężenia leku bezpośrednio w narządzie docelowym.

Największą zaletą fluorodeoksytymidyny jest jej selektywne działanie przeciwnowotworowe – ze względu na specyficzny mechanizm działania wpływa głównie na szybko dzielące się komórki nowotworowe. Podanie dotętnicze pozwala na zmniejszenie ekspozycji ogólnoustrojowej, co ogranicza działania niepożądane w porównaniu z innymi chemioterapeutykami. Ponadto wykazuje synergistyczne działanie z innymi lekami przeciwnowotworowymi, co zwiększa skuteczność terapii.

Stosowanie fluorodeoksytymidyny wiąże się jednak z ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Najniebezpieczniejsze z nich to mielosupresja (zahamowanie czynności szpiku kostnego), prowadząca do leukopenii, trombocytopenii i anemii, a także toksyczność żołądkowo-jelitowa objawiająca się zapaleniem błon śluzowych, biegunką i wymiotami. Lek może wywoływać również hepatotoksyczność, szczególnie przy podaniu dotętniczym do wątroby. W rzadkich przypadkach możliwe są reakcje nadwrażliwości i kardiotoksyczność. Ze względu na te zagrożenia terapia wymaga ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi i funkcji wątroby.