Właściwości farmakokinetyczne
Ubistesin Forte (40 mg + 0,012 mg)/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Ubistesin Forte ((40 mg + 0,012 mg)/ml)

Ubistesin Forte, zawierający 40 mg artykainy chlorowodorku i 0,012 mg epinefryny chlorowodorku w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który decyduje o jego skuteczności klinicznej w znieczuleniu stomatologicznym. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego produktu leczniczego.¹

Wchłanianie artykainy

Proces wchłaniania artykainy został dobrze udokumentowany w trzech opublikowanych badaniach klinicznych analizujących profil farmakokinetyczny skojarzenia artykainy chlorowodorku 40 mg/ml z epinefryną w dawce 10 lub 5 mikrogramów/ml. Wyniki tych badań wykazały, że czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) wynosił 10-12 minut po podaniu. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wahały się w zakresie od 400 do 2100 ng/ml, co świadczy o stosunkowo szybkim wchłanianiu substancji czynnej do krwiobiegu.²

Szczególnie istotne są dane dotyczące farmakokinetyki u dzieci, gdzie w badaniach klinicznych obserwowano maksymalne stężenie (Cmax) wynoszące 1382 ng/ml, przy czasie osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wynoszącym 7,78 min po znieczuleniu nasiękowym w dawce 2 mg/kg masy ciała. Wyniki te wskazują na nieco szybsze wchłanianie artykainy u pacjentów pediatrycznych w porównaniu do dorosłych.³

Dystrybucja artykainy

Artykaina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Badania wykazały, że lek wiąże się w znacznym stopniu z albuminami (68,5-80,8%) oraz z α/-globulinami (62,5-73,4%) ludzkiej surowicy. Natomiast wiązanie z γ-globulinami jest znacznie mniejsze i wynosi 8,6-23,7%. Ta charakterystyka wiązania z białkami wpływa na biodostępność leku i jego dystrybucję w organizmie.⁴

Objętość dystrybucji artykainy w osoczu wynosi około 4 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek. Warto podkreślić rolę epinefryny w preparacie – jako środek obkurczający naczynia krwionośne spowalnia ona wchłanianie artykainy do krążenia układowego, co skutkuje wydłużeniem utrzymywania się aktywnego stężenia artykainy w tkankach miejsca podania. Dzięki temu czas działania znieczulającego jest odpowiednio długi przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań ogólnoustrojowych.⁵

Metabolizm artykainy

Proces metabolizmu artykainy przebiega dwoma głównymi szlakami:

1. Hydroliza estrowa – artykaina podlega hydrolizie grupy karboksylowej przez nieswoiste esterazy obecne w tkankach i we krwi. Jest to niezwykle szybki proces, prowadzący do inaktywacji około 90% podanej artykainy.
2. Metabolizm wątrobowy – pozostała część artykainy jest metabolizowana w mikrosomach wątroby. Głównym produktem metabolizmu indukowanego przez cytochrom P450 jest kwas artykainowy, który następnie ulega dalszym przemianom do glukuronidu kwasu artykainowego.

Ten dwuetapowy metabolizm zapewnia szybką inaktywację leku po zakończeniu działania znieczulającego, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z jego długotrwałą obecnością w organizmie.⁶

Eliminacja artykainy

Po miejscowym wstrzyknięciu w okolicę zęba okres półtrwania artykainy w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 20-40 minut. Badania kliniczne wykazały, że po wstrzyknięciu podśluzówkowym stężenia artykainy i kwasu artykainowego w osoczu gwałtownie się zmniejszają. Po upływie 12-24 godzin od wstrzyknięcia w osoczu wykrywano jedynie śladowe ilości artykainy.⁷

Główną drogą eliminacji artykainy i jej metabolitów jest wydalanie nerkowe. Ponad 50% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu pierwszych 8 godzin od podania, przy czym 95% tej ilości stanowi kwas artykainowy. W ciągu 24 godzin od podania około 57% (w przypadku dawki 68 mg) i 53% (w przypadku dawki 204 mg) ulega eliminacji z moczem. Co istotne, eliminacja nerkowa niezmienionej artykainy odpowiada jedynie za 2% całkowitej eliminacji, co potwierdza wydajny metabolizm leku w organizmie.⁸

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych artykainy