Właściwości farmakokinetyczne
Soreca 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Soreca

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Soreca (tabletki powlekane 5 mg i 10 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych leku Soreca z uwzględnieniem aspektów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym solifenacyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie od 3 do 8 godzin po przyjęciu. Istotną cechą farmakokinetyki solifenacyny jest to, że czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) nie zależy od przyjętej dawki leku. Wartości Cmax oraz AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) wykazują proporcjonalny wzrost w zakresie dawek od 5 mg do 40 mg. Dostępność biologiczna solifenacyny jest wysoka i wynosi około 90%. Warto podkreślić, że przyjmowanie posiłków nie wpływa na wartości Cmax i AUC, co oznacza, że lek może być stosowany niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja

Solifenacyna po podaniu dożylnym wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji wynoszącą około 600 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową leku. Substancja czynna w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza – około 98%, przy czym głównym białkiem wiążącym jest kwaśna α1-glikoproteina. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza może mieć znaczenie dla interakcji lekowych oraz wpływać na dystrybucję leku w organizmie.³

Metabolizm

Solifenacyna podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przy udziale układu enzymatycznego cytochromu P450 3A4 (CYP3A4). Istnieją również alternatywne szlaki metaboliczne, które mogą uczestniczyć w metabolizmie tej substancji. Klirens solifenacyny wynosi około 9,5 l/h, co świadczy o stosunkowo wolnej eliminacji leku. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji jest długi i wynosi od 45 do 68 godzin.

W badaniach farmakokinetycznych zidentyfikowano w osoczu następujące metabolity solifenacyny po podaniu doustnym:

• jeden metabolit czynny farmakologicznie (4R-hydroksysolifenacyna)
• trzy metabolity farmakologicznie nieczynne (N-glukuronid, N-tlenek i 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny)

⁴

Eliminacja

Dane z badań z użyciem solifenacyny znakowanej radioizotopem ¹⁴C wskazują, że po podaniu pojedynczej dawki 10 mg, przez okres 26 dni około 70% aktywności promieniotwórczej wykryto w moczu, a 23% w kale. Analiza wykazała, że w moczu znajduje się około 11% niezmienionej substancji czynnej, 18% pochodzi z N-tlenku, 9% z 4R-hydroksy-N-tlenku i 8% z 4R-hydroksymetabolitu (metabolit czynny). Proporcje te wskazują na znaczącą rolę metabolizmu wątrobowego w eliminacji solifenacyny oraz przewagę wydalania nerkowego nad jelitowym.⁵

Liniowość farmakokinetyki

W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka solifenacyny wykazuje zależność liniową od dawki. Oznacza to, że wzrost dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu, co ułatwia przewidywanie odpowiedzi na zmiany dawkowania.⁶

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Wpływ wieku na farmakokinetykę

Badania prowadzone u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały, że ekspozycja na solifenacynę (wyrażona jako AUC) po podaniu solifenacyny bursztynianu (5 mg i 10 mg raz na dobę) była podobna jak u osób młodszych (poniżej 55 lat). Zaobserwowano jedynie niewielkie różnice w parametrach farmakokinetycznych:

• średnia szybkość wchłaniania (tmax) była nieco mniejsza u osób w podeszłym wieku
• okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji był dłuższy o około 20% w tej grupie pacjentów

Różnice te nie mają istotnego znaczenia klinicznego, dlatego dostosowanie dawki leku w zależności od wieku pacjenta nie jest konieczne.⁷

Należy zaznaczyć, że farmakokinetyka solifenacyny nie została określona u dzieci i młodzieży, co wskazuje na potrzebę przeprowadzenia dodatkowych badań w tej grupie wiekowej.⁸

Wpływ płci i rasy na farmakokinetykę

Badania wykazały, że farmakokinetyka solifenacyny nie zależy od płci ani rasy pacjenta. Oznacza to, że zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, niezależnie od pochodzenia etnicznego, można oczekiwać podobnych parametrów farmakokinetycznych i nie ma konieczności dostosowywania dawki ze względu na te czynniki.⁹

Wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę

Parametry farmakokinetyczne solifenacyny ulegają zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Stopień tych zmian zależy od nasilenia zaburzeń:

• Łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności nerek – wartości AUC i Cmax solifenacyny nie różniły się istotnie od tych, które stwierdzano u zdrowych ochotników
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) – ekspozycja na solifenacynę była istotnie większa niż w grupie kontrolnej, co wyrażało się:
  • zwiększeniem Cmax o około 30%
  • zwiększeniem AUC o ponad 100%
  • wydłużeniem t½ o ponad 60%

Wykazano istotną statystycznie zależność pomiędzy klirensem kreatyniny i klirensem solifenacyny. Należy podkreślić, że nie oceniano farmakokinetyki solifenacyny u pacjentów poddawanych hemodializie.¹⁰

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w klasyfikacji Childa-Pugha) obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce solifenacyny:

• wartość Cmax nie ulega zmianie
• wartość AUC zwiększa się o 60%
• okres półtrwania (t½) wydłuża się dwukrotnie

Należy zaznaczyć, że nie oceniano farmakokinetyki solifenacyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co stanowi istotne ograniczenie wiedzy na temat bezpieczeństwa stosowania leku w tej grupie pacjentów.¹¹