Właściwości farmakokinetyczne
Menero 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Tadalafil, substancja czynna produktu leczniczego Menero w dawce 10 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego zastosowanie kliniczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego związku z uwzględnieniem procesów, jakim podlega w organizmie.¹

Wchłanianie tadalafilu

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach od momentu podania leku. Należy zauważyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona.²

Istotną cechą tadalafilu jest fakt, że pokarm nie wpływa na szybkość i stopień jego wchłaniania, co pozwala na przyjmowanie leku niezależnie od posiłków. Również pora przyjmowania preparatu (rano lub wieczorem) nie ma klinicznie istotnego wpływu na parametry farmakokinetyczne związane z absorpcją.³

Dystrybucja tadalafilu

Tadalafil charakteryzuje się średnią objętością dystrybucji wynoszącą około 63 l, co wskazuje na jego szerokie rozmieszczenie w tkankach organizmu. W stężeniach terapeutycznych, aż 94% tadalafilu występującego w osoczu wiąże się z białkami osocza. Co istotne, w przypadku zaburzeń czynności nerek profil wiązania z białkami nie ulega zmianie.⁴

Warto podkreślić, że mniej niż 0,0005% podanej dawki leku pojawia się w nasieniu u zdrowych osób, co może mieć znaczenie przy ocenie bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Biotransformacja tadalafilu

Tadalafil podlega przede wszystkim procesom metabolicznym z udziałem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu, który wykazuje znacząco mniejszą aktywność farmakologiczną – działa co najmniej 13 000 razy słabiej na PDE5 niż tadalafil. W konsekwencji, przy obserwowanych stężeniach tego metabolitu uznaje się, że nie jest on klinicznie aktywny.⁶

Wydalanie tadalafilu

U osób zdrowych, średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę, natomiast średni okres półtrwania osiąga wartość 17,5 godziny. Tadalafil jest eliminowany z organizmu głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą wydalania jest droga z kałem (około 61% dawki), a w mniejszym stopniu z moczem (około 36% dawki).⁷

Liniowość parametrów farmakokinetycznych

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość względem dawki i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja (AUC) zwiększa się proporcjonalnie do stosowanej dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przyjmowania leku raz na dobę.⁸

Na podstawie badań stwierdzono również, że farmakokinetyka określona w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest podobna do farmakokinetyki u osób bez zaburzeń erekcji.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat lub więcej) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi pacjentami. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji (AUC) o 25% w stosunku do osób zdrowych w wieku od 19 do 45 lat. Efekt ten, choć zależny od wieku, nie jest uznawany za istotny klinicznie i nie wymaga modyfikacji schematu dawkowania.¹⁰

Pacjenci z niewydolnością nerek

Badania farmakologiczne kliniczne z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazały następujące zmiany parametrów farmakokinetycznych u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek:¹¹

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) – ekspozycja (AUC) była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31 do 50 ml/min) – ekspozycja (AUC) była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób
• U osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie – ekspozycja (AUC) była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób

U pacjentów poddawanych hemodializie stężenie maksymalne (Cmax) było o 41% większe w porównaniu do osób zdrowych. Należy jednak podkreślić, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹²

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Parametry farmakokinetyczne tadalafilu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby przedstawiają się następująco:¹³

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Child-Pugh) – po podaniu dawki 10 mg ekspozycja (AUC) jest porównywalna z ekspozycją u osób zdrowych
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B w skali Child-Pugh) – po podaniu dawki 10 mg ekspozycja (AUC) jest porównywalna z ekspozycją u osób zdrowych

Dostępne są ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh). W przypadku konieczności zastosowania leczenia, lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Ważne jest, że brak jest danych dotyczących podawania tadalafilu w dawkach większych niż 10 mg u osób z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁴

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle znacząca, aby wymagała modyfikacji dawkowania leku w tej grupie pacjentów.¹⁵