Właściwości farmakokinetyczne
Imikeraderm 50 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne imikwimodu

Imikwimod – substancja czynna preparatu Imikeraderm (50 mg/g) – charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zastosowanie w postaci kremu do miejscowego stosowania. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tej substancji leczniczej.¹

Wchłanianie imikwimodu

Imikwimod podany miejscowo na skórę wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe. W badaniach z wykorzystaniem znakowanego radioizotopem imikwimodu wykazano, że mniej niż 0,9% jednorazowej dawki leku ulega wchłonięciu przez skórę u ludzi.² Po podaniu miejscowym, zarówno jednorazowym jak i wielokrotnym, stężenia imikwimodu w osoczu są niemierzalne ilościowo (poniżej 5 ng/mL).^{5 ng/mL).”>3}

Wchłanianie układowe (przenikanie przezskórne) zostało określone na podstawie analizy odzyskanego z moczu i kału imikwimodu znakowanego węglem 14C.⁴

Stopień wchłaniania zależny od miejsca aplikacji

W badaniu przeprowadzonym u 58 pacjentów z rogowaceniem słonecznym, otrzymujących krem z 5% imikwimodem 3 razy w tygodniu przez 16 tygodni, zaobserwowano minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe.⁵ Wartości przezskórnej absorpcji między pierwszą i ostatnią dawką podawaną w czasie badania nie różniły się znacząco.⁶

Maksymalne stężenia leku w surowicy mierzone pod koniec 16. tygodnia (między godziną 9 a 12) różniły się w zależności od miejsca aplikacji i ilości zastosowanego preparatu:⁷

Warto zaznaczyć, że nie obserwowano proporcjonalności dawek w odniesieniu do stężeń leku w surowicy.⁸ Na owłosionej skórze głowy i na skórze kończyn dolnych nie kontrolowano dokładnie powierzchni aplikacji, co mogło wpłynąć na wyniki badania.⁹

Dystrybucja, metabolizm i wydalanie

Niewielka ilość imikwimodu, która zostaje wchłonięta do krwiobiegu, jest szybko wydalana zarówno z moczem, jak i z kałem, w stosunku około 3 do 1.¹⁰ W badaniach wykazano, że w 16. tygodniu stosowania, wartość leku odzyskanego z moczu wynosiła mniej niż 0,6% podanej dawki.¹¹

Na podstawie wcześniejszych badań stwierdzono, że pozorny, wyliczony okres półtrwania imikwimodu był około 10 razy dłuższy niż okres półtrwania obserwowany po 2 godzinach od podania podskórnego. Wskazuje to na znaczące wydłużenie retencji leku w skórze.¹²

Farmakokinetyka w populacji dzieci i młodzieży

Przeprowadzono ocenę właściwości farmakokinetycznych imikwimodu po jednorazowym i wielokrotnym podaniu miejscowym u dzieci i młodzieży z mięczakiem zakaźnym (molluscum contagiosum – MC).¹³

Wyniki badań wykazały zróżnicowanie w zależności od wieku pacjentów:¹⁴

• Dzieci w wieku 6-12 lat – wchłanianie imikwimodu po podaniu miejscowym na skórę ze zmianami wywołanymi mięczakiem zakaźnym było na niskim poziomie, porównywalnym do obserwowanego u zdrowych dorosłych oraz dorosłych pacjentów z rogowaceniem słonecznym
• Dzieci w wieku 2-5 lat – wykazano większy stopień wchłaniania imikwimodu (określony na podstawie wartości Cmax) w porównaniu do pacjentów dorosłych

Różnice w stopniu wchłaniania imikwimodu u młodszych dzieci mogą wynikać z odmiennych właściwości bariery naskórkowej, co należy uwzględnić przy stosowaniu preparatu w tej grupie wiekowej.¹⁵