Dawkowanie i sposób podawania
Endoxan 200 mg

Dawkowanie i sposób podawania leku Endoxan

Cyklofosfamid powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w jego podawaniu. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do każdego pacjenta, uwzględniając szereg czynników klinicznych.¹

Zarówno dawki, jak i czas trwania terapii oraz przerwy w leczeniu zależą od konkretnego wskazania terapeutycznego, zastosowanego schematu leczenia skojarzonego, ogólnego stanu zdrowia chorego, funkcjonowania jego narządów oraz wyników badań laboratoryjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie parametrów morfologii krwi. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z innymi lekami cytostatycznymi o zbliżonym profilu toksyczności może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między kolejnymi cyklami leczenia.²

Zastosowanie czynników stymulujących hematopoezę (czynników wzrostu kolonii oraz czynników stymulujących erytropoezę) może pomóc w zmniejszeniu ryzyka wystąpienia powikłań mielosupresyjnych i/lub ułatwić podanie zaplanowanej dawki leku.³

Zmniejszenie ryzyka toksycznego działania na drogi moczowe

Aby zminimalizować ryzyko działania toksycznego na drogi moczowe, w trakcie podawania leku lub bezpośrednio po jego zastosowaniu należy podać odpowiednią ilość płynów doustnie lub dożylnie w celu wymuszenia diurezy. Z tego względu zaleca się, aby cyklofosfamid był podawany w godzinach porannych.⁴

Sposób podawania leku Endoxan

Endoxan podaje się dożylnie. Przed podaniem produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania pozajelitowego należy ocenić wzrokowo roztwór pod kątem obecności nierozpuszczalnych cząstek lub zmiany zabarwienia, jeżeli pozwalają na to właściwości roztworu i rodzaj opakowania.⁵

Optymalną formą podania jest wlew dożylny. W celu ograniczenia prawdopodobieństwa wystąpienia działań niepożądanych, które mogą zależeć od szybkości podawania (takich jak obrzęk twarzy, ból głowy, niedrożność jamy nosowej czy pieczenie skóry głowy), cyklofosfamid należy podawać w formie bardzo powolnego wstrzyknięcia lub wlewu. Czas trwania wlewu powinien być dostosowany zarówno do objętości, jak i rodzaju płynu użytego jako nośnik we wlewie.⁶

Przygotowanie roztworu do podania

• W przypadku bezpośredniego wstrzyknięcia: cyklofosfamid należy rozpuścić w soli fizjologicznej (0,9% NaCl). Nie należy stosować bezpośredniego wstrzyknięcia roztworu cyklofosfamidu przygotowanego w wodzie, ponieważ taki roztwór jest hipotoniczny.⁷
• W przypadku przygotowania wlewu: cyklofosfamid należy rozpuścić w jałowej wodzie, a następnie podać dożylnie.⁸

Przed podaniem pozajelitowym substancja musi być całkowicie rozpuszczona.⁹

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może wystąpić zmniejszona aktywacja cyklofosfamidu, co może wpłynąć na skuteczność leczenia. Ten fakt należy uwzględnić przy doborze dawki oraz podczas interpretacji odpowiedzi pacjenta na zastosowane dawkowanie.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza ciężkimi, może dojść do zwiększenia stężenia cyklofosfamidu i jego metabolitów w osoczu z powodu zmniejszonego wydalania nerkowego. Może to prowadzić do zwiększonej toksyczności, co należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu dawkowania w tej grupie pacjentów.¹¹

Cyklofosfamid i jego metabolity podlegają procesowi dializy, choć mogą występować różnice w klirensie leku w zależności od zastosowanego systemu dializacyjnego. U pacjentów wymagających dializy należy rozważyć zachowanie stałych odstępów czasowych pomiędzy podaniem cyklofosfamidu a sesją dializacyjną.¹²

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowując dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku, należy wziąć pod uwagę częściej występujące w tej grupie wiekowej zaburzenia czynności narządów (wątroby, nerek, serca i innych), występowanie chorób współistniejących oraz stosowanie innych leków. Wszystkie te czynniki należy uwzględnić podczas monitorowania toksyczności i dostosowywania dawki.¹³