Właściwości farmakodynamiczne leku Corsib

Corsib należy do grupy farmakoterapeutycznej selektywnych beta-adrenolityków, o kodzie ATC: C07AB07. Substancją czynną leku jest bisoprololu fumaran, który charakteryzuje się specyficznym mechanizmem działania oraz udokumentowaną skutecznością w różnych wskazaniach klinicznych.¹

Mechanizm działania

Bisoprololu fumaran to wysoce wybiórczy lek blokujący receptory beta-1-adrenergiczne. Jego działanie charakteryzuje brak wewnętrznej aktywności agonistycznej oraz brak znaczącego działania stabilizującego błony komórkowe. Lek wykazuje jedynie niewielkie powinowactwo do receptorów beta-2 znajdujących się w mięśniach gładkich oskrzeli i naczyń, a także do receptorów beta-2 związanych z regulacją metabolizmu.²

Dzięki wysokiej selektywności, bisoprololu fumaran na ogół nie wpływa na opór oskrzelowy i efekty metaboliczne zależne od receptorów beta-2. Jego wybiórczość względem receptorów beta-1-adrenergicznych znacznie przekracza zakres terapeutyczny stosowanych dawek.³

Skuteczność w przewlekłej niewydolności serca

Skuteczność bisoprololu fumaranu w leczeniu przewlekłej niewydolności serca została potwierdzona w dwóch kluczowych badaniach klinicznych: CIBIS II i CIBIS III.

Badanie CIBIS II

W badaniu CIBIS II uczestniczyło 2647 pacjentów, z czego 83% (n=2202) miało niewydolność serca klasy III według klasyfikacji NYHA, a 17% (n=445) klasy IV. Wszyscy pacjenci cierpieli na stabilną objawową niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 35%, co potwierdzono w badaniu echokardiograficznym.⁴

Wyniki tego badania wykazały, że stosowanie bisoprololu fumaranu przyniosło następujące korzyści kliniczne:

• Zmniejszenie całkowitej śmiertelności z 17,3% do 11,8% (względne zmniejszenie o 34%)⁵
• Redukcja liczby nagłych zgonów o 44% (z 6,3% do 3,6%)⁶
• Zmniejszenie liczby epizodów niewydolności serca wymagających hospitalizacji o 36% (z 17,6% do 12%)⁷
• Istotna poprawa stanu klinicznego pacjentów według klasyfikacji NYHA⁸

W okresie włączania leku i zwiększania dawki zaobserwowano następujące działania niepożądane wymagające hospitalizacji w grupie pacjentów przyjmujących bisoprololu fumaran w porównaniu z grupą placebo:

W całym okresie badania odnotowano 20 przypadków śmiertelnych i prowadzących do kalectwa udarów w grupie bisoprololu fumaranu oraz 15 takich przypadków w grupie placebo.⁹

Badanie CIBIS III

Badanie CIBIS III objęło 1010 pacjentów w wieku ≥65 lat z przewlekłą niewydolnością serca o nasileniu łagodnym do umiarkowanego (klasa II lub III według NYHA) i frakcją wyrzutową lewej komory ≤35%. Kluczowym aspektem tego badania był fakt, że uczestnicy nie byli wcześniej leczeni inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami ani antagonistami receptora angiotensyny.¹⁰

Protokół badania zakładał, że pacjenci byli leczeni kombinacją bisoprololu fumaranu i enalaprylu przez okres od 6 do 24 miesięcy po początkowym 6-miesięcznym leczeniu wyłącznie bisoprololu fumaranem lub enalaprylem.¹¹

Podczas badania zaobserwowano następujące wyniki:

• U pacjentów początkowo leczonych bisoprololu fumaranem stwierdzono zwiększoną skłonność do nasilenia przewlekłej niewydolności serca w pierwszych 6 miesiącach¹²
• W analizie per protocol nie wykazano, aby leczenie rozpoczęte od bisoprololu fumaranu było gorsze w porównaniu z leczeniem rozpoczętym od enalaprylu¹³
• Złożony punkt końcowy (zgon i hospitalizacja) na koniec badania występował ze zbliżoną częstością w obu grupach: 32,4% w grupie otrzymującej na początku bisoprololu fumaran vs. 33,1% w grupie leczonej enalaprylem (w populacji per protocol)¹⁴

Wyniki badania CIBIS III potwierdziły, że bisoprololu fumaran może być z powodzeniem stosowany u osób w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością serca o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.¹⁵

Skuteczność w nadciśnieniu tętniczym i dławicy piersiowej

Chociaż dokładny mechanizm działania bisoprololu fumaranu w leczeniu nadciśnienia tętniczego nie został w pełni wyjaśniony, badania wykazały, że lek znacząco zmniejsza aktywność reninową osocza.¹⁶

Efekt hemodynamiczny bisoprololu fumaranu polega na hamowaniu odpowiedzi na aktywację układu współczulnego poprzez blokowanie receptorów beta w sercu. Prowadzi to do:

• Zmniejszenia częstości akcji serca
• Obniżenia kurczliwości mięśnia sercowego
• Redukcji zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen¹⁷

U pacjentów z chorobą wieńcową bez przewlekłej niewydolności serca, doraźne zastosowanie bisoprololu fumaranu wywołuje następujące efekty fizjologiczne:

• Zwolnienie czynności serca
• Zmniejszenie objętości wyrzutowej
• Redukcję pojemności minutowej serca
• Ograniczenie zużycia tlenu przez mięsień sercowy¹⁸

W przypadku przewlekłego stosowania bisoprololu fumaranu obserwuje się zmniejszenie początkowego zwiększonego oporu obwodowego, co stanowi dodatkowy korzystny efekt terapeutyczny w leczeniu nadciśnienia tętniczego.¹⁹