Właściwości farmakokinetyczne
Berinert 1500 1500 j.m./ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Berinert

Berinert, zawierający ludzki inhibitor C1-esterazy pozyskany z ludzkiego osocza, jest lekiem podawanym drogą dożylną, który natychmiast po podaniu osiąga w osoczu stężenie proporcjonalne do zastosowanej dawki. Charakterystyka farmakokinetyczna tego preparatu została szczegółowo zbadana w dwóch kluczowych badaniach klinicznych, które dostarczyły istotnych danych dotyczących jego dystrybucji i eliminacji z organizmu.¹

Porównywalność biodostępności różnych formulacji produktu

W badaniu I fazy przeprowadzonym na grupie 15 zdrowych, dorosłych ochotników dokonano oceny porównawczej biodostępności dwóch dostępnych formulacji produktu – Berinert 1500 i Berinert 500. Analiza wykazała porównywalną biodostępność obu dawek preparatu. Dla stężeń Cmax i AUC0-last antygenu inhibitora C1-esterazy stosunek średniej geometrycznej (z 90% przedziałem ufności) wynosił odpowiednio 1,02 (0,99; 1,04) oraz 1,02 (0,99; 1,05). Badania te potwierdziły biofarmaceutyczną równoważność obu formulacji produktu.²

Okres półtrwania u zdrowych ochotników

Okres półtrwania preparatu został określony na podgrupie uczestników z zastosowaniem bezprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Średni okres półtrwania wynosił 87,7 godziny dla formulacji Berinert 1500 oraz 91,4 godziny dla Berinert 500, co wskazuje na długotrwałe utrzymywanie się aktywnego inhibitora C1-esterazy w krążeniu systemowym po podaniu dożylnym.³

Farmakokinetyka u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym (HAE)

Właściwości farmakokinetyczne preparatu Berinert były również przedmiotem badań w populacji 40 pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym, w tym 34 dorosłych (>18 lat) oraz 6 pacjentów pediatrycznych (<18 lat). Badana grupa obejmowała 15 pacjentów leczonych profilaktycznie z powodu częstych lub ciężkich ataków choroby oraz 25 pacjentów z rzadszymi lub łagodniejszymi atakami, leczonych w trybie "na żądanie". Dane farmakokinetyczne zostały uzyskane w okresach między atakami choroby. ^{18 lat, 6 pacjentów 4}

Poprawa in vivo (IVR)

Średnia wartość poprawy in vivo (in vivo recovery, IVR) wynosiła 86,7%, z szerokim zakresem od 54,0% do 254,1%. Zaobserwowano pewne różnice między poszczególnymi grupami pacjentów:

• U dzieci średnia IVR była nieznacznie wyższa i wynosiła 98,2% (zakres: 69,2-106,8%) w porównaniu do 82,5% (zakres: 54,0-254,1%) u dorosłych.⁵
• U pacjentów z ciężkimi atakami średnia IVR osiągała wyższe wartości – 101,4%, w porównaniu z grupą pacjentów z łagodnymi atakami, gdzie wynosiła 75,8% (zakres: 57,2-195,9%).⁶

Wzrost aktywności inhibitora C1-esterazy

Średni wzrost aktywności inhibitora C1-esterazy po podaniu leku wynosił 2,3%/j.m./kg masy ciała, z zakresem od 1,4 do 6,9%/j.m./kg mc. Analiza statystyczna nie wykazała znamiennych różnic między dziećmi a dorosłymi. Zaobserwowano natomiast pewne różnice w zależności od ciężkości choroby:

• Pacjenci z ciężkimi atakami wykazywali nieznacznie wyższy wzrost aktywności, wynoszący średnio 2,9%/j.m./kg mc (zakres: 1,4-6,9%/j.m./kg mc).⁷
• W grupie pacjentów z łagodnymi atakami średni wzrost aktywności wynosił 2,1%/j.m./kg mc (zakres: 1,5-5,1%/j.m./kg mc).⁸

Czas osiągnięcia stężenia maksymalnego

Maksymalne stężenie ludzkiego inhibitora C1-esterazy w osoczu było osiągane stosunkowo szybko – w ciągu 0,8 godziny po dożylnym podaniu preparatu Berinert. Nie obserwowano istotnych różnic w tym parametrze między poszczególnymi grupami pacjentów, co wskazuje na szybką i przewidywalną dystrybucję leku niezależnie od wieku pacjenta czy nasilenia choroby.⁹

Okres półtrwania u pacjentów z HAE

Średni okres półtrwania inhibitora C1-esterazy u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym wynosił 36,1 godziny. Zaobserwowano pewne różnice w zależności od wieku pacjentów i ciężkości choroby:

• U dzieci okres półtrwania był nieznacznie krótszy i wynosił średnio 32,9 godziny, w porównaniu z 36,1 godziny u dorosłych.¹⁰
• U pacjentów z ciężkimi atakami choroby obserwowano krótszy okres półtrwania wynoszący 30,9 godziny, w porównaniu z 37,0 godzin u pacjentów z łagodnymi atakami.¹¹

Porównanie parametrów farmakokinetycznych w różnych grupach pacjentów

Różnice w farmakokinetyce między badanymi formulacjami

Warto odnotować istotną różnicę w okresie półtrwania preparatu Berinert obserwowaną u zdrowych ochotników w porównaniu z pacjentami z HAE. U zdrowych ochotników średni okres półtrwania wynosił około 87,7-91,4 godziny, podczas gdy u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym był znacząco krótszy – 36,1 godziny. Ta różnica może wynikać z odmiennego metabolizmu inhibitora C1-esterazy u pacjentów z HAE i wymaga uwzględnienia przy planowaniu dawkowania leku.¹²

Skład i stężenie po rekonstytucji

Istotnym aspektem farmakokinetyki leku jest jego postać po rekonstytucji. Produkt Berinert 500 po rekonstytucji w 10 ml wody do wstrzykiwań zawiera 50 j.m./ml ludzkiego inhibitora C1-esterazy, natomiast Berinert 1500 po rekonstytucji w 3 ml wody do wstrzykiwań zawiera 500 j.m./ml ludzkiego inhibitora C1-esterazy. Zawartość białka całkowitego w roztworze wynosi odpowiednio 6,5 mg/ml dla produktu 500 j.m. oraz 65 mg/ml dla produktu 1500 j.m.¹³