hormon inkretynowy
Hormony inkretynowe to grupa hormonów produkowanych przez komórki przewodu pokarmowego w odpowiedzi na spożycie pokarmu. Najważniejszymi z nich są glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1) oraz glukozozależny peptyd insulinotropowy (GIP). Ich główną funkcją jest stymulacja wydzielania insuliny przez komórki β trzustki w sposób zależny od stężenia glukozy we krwi.
Hormony inkretynowe odgrywają kluczową rolę w regulacji homeostazy glukozy poprzez tzw. efekt inkretynowy, który odpowiada za około 50-70% wydzielania insuliny po posiłku. Poza stymulacją wydzielania insuliny, GLP-1 hamuje wydzielanie glukagonu, spowalnia opróżnianie żołądka i zmniejsza apetyt. U pacjentów z cukrzycą typu 2 obserwuje się zmniejszony efekt inkretynowy.
Wiedza o działaniu hormonów inkretynowych doprowadziła do opracowania dwóch głównych grup leków stosowanych w terapii cukrzycy typu 2: agonistów receptora GLP-1 (np. eksenatyd, liraglutyd, semaglutyd) oraz inhibitorów dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), enzymu rozkładającego inkretyny (np. sitagliptyna, linagliptyna). Leki te poprawiają kontrolę glikemii, a niektóre z nich wykazują dodatkowe korzyści w postaci redukcji masy ciała i ochrony układu sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin STADA 50 mg
Sitagliptin STADA, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Jego mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych hormonów inkretynowych, takich jak GLP-1 i GIP, poprzez hamowanie ich hydrolizy przez enzym DPP-4. W efekcie dochodzi do glukozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, co prowadzi do poprawy kontroli glikemii, zmniejszenia produkcji glukozy w wątrobie oraz obniżenia wartości hemoglobiny glikowanej (HbA1c) i stężenia glukozy na czczo i po posiłku. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sitagliptyna nie wywołuje hipoglikemii dzięki zależnemu od glukozy mechanizmowi działania oraz zachowaniu fizjologicznej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, normoglikemia, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, stężenie glukozy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytena 25 mg
Sytagliptyna, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2 (kod ATC: A10BH01). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn – GLP-1 i GIP. Hormony te stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii, redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz obniżeniem glikemii na czczo i po posiłku. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii, gdyż nie stymuluje insuliny przy niskim stężeniu glukozy.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, działanie hipoglikemizujące, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sigletic 100 mg
Lek Sigletic zawiera sytagliptynę, silny i wysoce selektywny inhibitor enzymu dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowany doustnie w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu hydrolizy inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu. W efekcie dochodzi do glukozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, co skutkuje poprawą kontroli glikemii, w tym obniżeniem hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c), glukozy na czczo oraz glukozy poposiłkowej. Sytagliptyna nie wpływa na enzymy DPP-8 i DPP-9, co podnosi bezpieczeństwo terapii.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana A1c, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, model zwierzęcy cukrzycy, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna, uwalnianie insuliny, wychwyt glukozy, wydzielanie glukagonu, wytwarzanie glukozy w wątrobie