scyntygrafia szpiku kostnego
Wskazanie

Scyntygrafia szpiku kostnego to badanie diagnostyczne z zakresu medycyny nuklearnej, polegające na obrazowaniu aktywności metabolicznej szpiku kostnego po podaniu radiofarmaceutyku. Jest to nieinwazyjna metoda oceny funkcji i dystrybucji szpiku kostnego w całym organizmie, która pozwala na uwidocznienie zarówno szpiku czerwonego (aktywnego), jak i żółtego (nieaktywnego).

Wskazania do wykonania scyntygrafii szpiku kostnego obejmują diagnostykę chorób hematologicznych, w tym nowotworów krwi, ocenę stopnia zaawansowania chorób nowotworowych, monitoring po leczeniu onkologicznym, diagnostykę przerzutów nowotworowych do szpiku, ocenę dystrybucji szpiku po radio- i chemioterapii oraz diagnostykę stanów zapalnych kości i szpiku. Badanie jest również stosowane w ocenie rezerw szpikowych przed planowanym przeszczepem szpiku kostnego.

Do przeprowadzenia scyntygrafii szpiku kostnego najczęściej stosuje się radiofarmaceutyki znakowane technetem-99m, takie jak koloidy, nanocząsteczki oraz znakowane leukocyty. W Polsce stosowane są preparaty takie jak Nanocoll, TechneScan HDP, czy TechneScan PYP. Badanie wykonuje się po dożylnym podaniu preparatu, a obrazowanie przeprowadza się zwykle po 1-3 godzinach od iniekcji.

Największe trudności w interpretacji wyników scyntygrafii szpiku kostnego dotyczą prawidłowej oceny rozmieszczenia aktywności szpiku, zwłaszcza w przypadkach nietypowej dystrybucji (np. u pacjentów po chemioterapii). Wyzwaniem jest również różnicowanie zmian nowotworowych od nienowotworowych oraz ocena rozległości zajęcia szpiku w chorobach rozrostowych. Ograniczeniem metody jest stosunkowo niska swoistość w niektórych przypadkach, co może wymagać korelacji z innymi badaniami obrazowymi (MRI, PET-CT) lub badaniem histopatologicznym materiału pobranego podczas biopsji szpiku.

Scyntygrafia szpiku kostnego, mimo rozwoju nowszych technik obrazowych, pozostaje wartościowym narzędziem diagnostycznym, szczególnie w kompleksowej ocenie dystrybucji szpiku kostnego oraz w sytuacjach, gdy inne metody obrazowe są przeciwwskazane lub nie dają jednoznacznych wyników. Jest to badanie bezpieczne, związane z niewielką ekspozycją na promieniowanie i rzadko wywołujące działania niepożądane.