wykrywanie węzłów wartowniczych w przebiegu raka płaskonabłonkowego jamy ustnej
Wskazanie

Wykrywanie węzłów wartowniczych w przebiegu raka płaskonabłonkowego jamy ustnej to ważna procedura diagnostyczna umożliwiająca ocenę stopnia zaawansowania choroby nowotworowej. Węzeł wartowniczy to pierwszy węzeł chłonny na drodze spływu chłonki z guza pierwotnego, a jego status ma kluczowe znaczenie w prognozowaniu przebiegu choroby oraz planowaniu dalszego leczenia.

Procedura wykrywania węzłów wartowniczych polega na podaniu znacznika (najczęściej radioaktywnego lub barwnika) w okolicę guza pierwotnego, a następnie śledzeniu jego drogi do regionalnych węzłów chłonnych. W przypadku raka płaskonabłonkowego jamy ustnej najczęściej wykorzystuje się technikę limfoscyntygrafii z użyciem preparatów takich jak Nanocoll (koloid albuminowy znakowany technetem-99m) lub SentiScint. Alternatywnie stosuje się barwniki, np. błękit metylenowy (preparaty Methylthioninium) lub zieleń indocyjaninową (ICG, np. Verdye).

Największym wyzwaniem w procesie wykrywania węzłów wartowniczych jest prawidłowa identyfikacja wszystkich istotnych węzłów, zwłaszcza w przypadku skomplikowanej anatomii drenażu limfatycznego regionu głowy i szyi. Dodatkowe trudności to ryzyko wyników fałszywie ujemnych, które mogą prowadzić do niedoszacowania stopnia zaawansowania choroby, oraz techniczna trudność wykonania procedury, która wymaga doświadczenia i specjalistycznego sprzętu.

Leczenie raka płaskonabłonkowego jamy ustnej z przerzutami do węzłów chłonnych obejmuje zazwyczaj zabieg chirurgiczny połączony z radio- i chemioterapią. W chemioterapii stosuje się najczęściej preparaty platyny (Cisplatyna, Karboplatyna), taksany (Docetaxel – Taxotere, Paclitaxel – Sindaxel) oraz 5-fluorouracyl (5-FU, Fluorouracil). W przypadku zaawansowanych stadiów stosuje się również terapię celowaną przeciwciałami monoklonalnymi, takimi jak cetuksymab (Erbitux).

Wdrożenie procedury biopsji węzła wartowniczego w raku jamy ustnej pozwala na ograniczenie rozległości zabiegów w obrębie szyi u pacjentów bez przerzutów, zmniejszając tym samym powikłania pooperacyjne i poprawiając jakość życia pacjentów. Jednocześnie wczesne wykrycie mikroprzerzutów umożliwia wdrożenie odpowiedniego leczenia uzupełniającego, co może poprawić długoterminowe rokowanie.