parakokcydioidomikoza
Wskazanie

Parakokcydioidomikoza (PCM) to ciężka, przewlekła choroba grzybicza wywoływana przez grzyby dimorficzne z rodzaju Paracoccidioides, najczęściej P. brasiliensis oraz P. lutzii. Występuje głównie w krajach Ameryki Południowej i Środkowej, szczególnie w Brazylii, Kolumbii, Wenezueli oraz Argentynie. Zakażenie następuje przez wdychanie zarodników grzyba znajdujących się w glebie, a choroba może manifestować się w postaci ostrej/podostrej (typ młodzieńczy) lub przewlekłej (typ dorosły).

Klinicznie parakokcydioidomikoza objawia się najczęściej zajęciem płuc (kaszel, duszność, ból w klatce piersiowej), zmianami skórnymi, błon śluzowych jamy ustnej oraz węzłów chłonnych. W ciężkich przypadkach może dochodzić do rozsiewu układowego z zajęciem nadnerczy, ośrodkowego układu nerwowego oraz narządów jamy brzusznej. Diagnostyka opiera się na badaniach mikrobiologicznych, histopatologicznych oraz serologicznych.

W leczeniu parakokcydioidomikozy stosuje się przede wszystkim leki przeciwgrzybicze. Podstawowym lekiem jest itrakonazol (Orungal, Trioxal) podawany przez 6-18 miesięcy w zależności od nasilenia choroby. W cięższych przypadkach można zastosować amfoterycynę B (Fungizone, AmBisome) w początkowej fazie leczenia, a następnie kontynuować terapię itrakonazolem. Alternatywnie stosuje się też trimetoprim-sulfametoksazol (Bactrim, Biseptol), flukonazol (Diflucan, Flukonazol) lub ketokonazol (Ketokonazol).

Największe trudności w leczeniu parakokcydioidomikozy wynikają z jej przewlekłego charakteru, wymagającego długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych leków oraz problemami z compliance pacjentów. Poważnym wyzwaniem jest również późne rozpoznanie choroby, szczególnie poza obszarami endemicznymi, co prowadzi do opóźnienia wdrożenia odpowiedniego leczenia. Dodatkową trudnością jest leczenie pacjentów z immunosupresją (np. zakażonych HIV), u których choroba przebiega ciężej i cechuje się wyższą śmiertelnością. Włóknienie płuc jako następstwo choroby może prowadzić do niewydolności oddechowej i stanowić trwałe powikłanie pomimo skutecznego leczenia przeciwgrzybiczego.