sporotrychoza
Wskazanie

Sporotrychoza to przewlekła infekcja grzybicza wywoływana przez Sporothrix schenckii. Choroba najczęściej rozwija się w wyniku urazu skóry (ukłucia, skaleczenia) podczas kontaktu z materiałem roślinnym, ziemią lub drewnem zawierającym zarodniki grzyba. Dotyka głównie osób zawodowo narażonych na kontakt z tymi materiałami, takich jak ogrodnicy, rolnicy czy leśnicy.

Klinicznie sporotrychoza może manifestować się w kilku postaciach, z których najczęstsza jest postać skórno-limfatyczna (około 75% przypadków). Charakteryzuje się ona wystąpieniem pierwotnego owrzodzenia w miejscu wniknięcia patogenu, a następnie rozwojem guzków wzdłuż drenujących naczyń limfatycznych. Rzadziej spotykane są postacie: skórna zlokalizowana, rozsiana skórna oraz pozaskórna (zajmująca stawy, kości, płuca lub OUN).

W leczeniu sporotrychozy w Polsce stosuje się przede wszystkim itrakonazol (Orungal, Trioxal, Itrokast), który jest lekiem pierwszego wyboru w postaci skórnej i limfatycznej. W przypadkach opornych lub rozsianych można zastosować terbinafine (Lamisil, Terbisil) lub flukonazol (Flukonazol, Flucofast, Flucoric). W ciężkich przypadkach pozaskórnych konieczne może być zastosowanie amfoterycyny B (Fungizone, AmBisome).

Największym wyzwaniem w leczeniu sporotrychozy jest długi czas terapii – leczenie trwa zwykle 3-6 miesięcy, a w postaciach pozaskórnych nawet do 12 miesięcy. Dodatkowo, istotnym problemem jest ograniczona dostępność badań diagnostycznych potwierdzających zakażenie oraz opóźniona diagnoza wynikająca z rzadkiego występowania tej choroby w Polsce. Pacjenci często wymagają monitorowania funkcji wątroby ze względu na potencjalną hepatotoksyczność długotrwałej terapii azolami.