chromomikoza
Wskazanie

Chromomikoza, znana również jako chromoblastomykoza, to przewlekła grzybicza infekcja skóry i tkanki podskórnej, wywoływana przez różne gatunki ciemno zabarwionych grzybów, głównie z rodzajów Fonsecaea, Phialophora, Cladophialophora i Exophiala. Zakażenie najczęściej rozwija się po urazie, gdy grzyb dostaje się do organizmu poprzez uszkodzoną skórę, często u osób pracujących boso na roli w strefach tropikalnych i subtropikalnych.

Choroba objawia się początkowo jako mała grudka lub guzek w miejscu wniknięcia patogenu, najczęściej na kończynach dolnych. Z czasem zmiany rozrastają się, tworząc brodawkowate, kalafiorowate lub płytkowate nacieki z charakterystyczną hyperkeratozą. W zaawansowanych przypadkach mogą wystąpić owrzodzenia, wtórne zakażenia bakteryjne oraz zajęcie tkanki limfatycznej, co prowadzi do obrzęku kończyny i znacznego upośledzenia jej funkcji.

W leczeniu chromomykozy stosuje się długotrwałą terapię przeciwgrzybiczą. W Polsce dostępne są preparaty z grupy azoli, takie jak itrakonazol (Orungal, Itragen), flukonazol (Flukonazol, Flucorta, Flumycon) oraz terbinafina (Lamisil, Terbinafine, Myconafine). W cięższych przypadkach stosuje się także amfoterycynę B (Fungizone, AmBisome) oraz połączenie leków przeciwgrzybiczych z kriochirurgią, laseroterapią lub klasycznym wycięciem chirurgicznym zmian.

Największe trudności w leczeniu chromomykozy to jej przewlekły charakter wymagający wielomiesięcznej, a nawet wieloletniej terapii przeciwgrzybiczej, częsta oporność patogenów na standardowe leczenie oraz wysoki współczynnik nawrotów. Problematyczne są również ograniczona dostępność nowoczesnych leków przeciwgrzybiczych w regionach endemicznego występowania choroby oraz późne rozpoznanie, gdy zmiany są już zaawansowane i trudniejsze do wyleczenia. Dodatkowo, leczenie komplikują działania niepożądane długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej, takie jak hepatotoksyczność, oraz konieczność monitorowania stężenia leków we krwi.