Magnez wodorotlenek
Substancje czynne, glinu tlenek uwodniony (wodorotlenek glinu) oraz wodorotlenek magnezu, stosowane są głównie w leczeniu dolegliwości związanych z nadkwaśnością soku żołądkowego. Zastosowanie obejmuje objawowe leczenie zgagi, niestrawności, zapalenia błony śluzowej żołądka i przełyku, a także wspomagająco w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Działają zobojętniająco na kwas żołądkowy, zmniejszając dolegliwości związane z refluksem żołądkowo-przełykowym oraz przepukliną rozworu przełykowego. Preparaty z tymi substancjami są dostępne w postaci tabletek lub zawiesiny doustnej, dostosowanej do indywidualnych potrzeb pacjenta.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Magnezu wodorotlenek jest stosowany w leczeniu nadkwaśności soku żołądkowego, zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego oraz choroby wrzodowej. Preparaty dostępne są w różnych formach farmaceutycznych, co determinuje dawkowanie i sposób podawania. Alumag (200 mg magnezu wodorotlenku na tabletkę) zaleca się w dawce 2 tabletki 3 razy dziennie po posiłkach oraz 2 tabletki przed snem, maksymalnie do 12 tabletek na dobę, z czasem leczenia do 4 tygodni. Gastal (300 mg/tabletka do ssania) stosuje się doraźnie 1-2 tabletki w zaburzeniach czynnościowych, a w chorobie wrzodowej i refluksowej 1-2 tabletki 3-4 razy na dobę, maksymalnie 8 tabletek na dobę, z czasem leczenia do 2 tygodni. Maalox (400 mg magnezu wodorotlenku w 4,3 ml zawiesiny) podaje się 1-2 saszetki w pojedynczej dawce, nie przekraczając 12 saszetek na dobę. U dzieci (6-12 lat) stosuje się połowę dawki Gastalu.
Podawanie preparatów wymaga przestrzegania zaleceń dotyczących formy podania: tabletki Alumag należy pokruszyć lub rozgryźć, tabletki Gastal ssać, a zawiesinę Maalox wstrząsnąć przed użyciem. Dawkowanie powinno być dostosowane do nasilenia objawów, z zachowaniem maksymalnych dawek dobowych i odpowiednich odstępów między dawkami. Stosowanie długotrwałe jest ograniczone ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń wchłaniania fosforanów (szczególnie przy Alumagu). Monitorowanie stężenia fosforanów w surowicy jest wskazane przy dłuższym leczeniu. Preparaty stosuje się zwykle po posiłkach i przed snem, aby skutecznie neutralizować kwas solny w żołądku i łagodzić objawy nadkwaśności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Dawkowanie i sposób podawania
choroba refluksowa, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, działanie niepożądane, kwas solny, magnezu wodorotlenek, nadkwaśność soku żołądkowego, niestrawność, postać farmaceutyczna, przepuklina rozworu przełykowego, stężenie fosforanów, substancja czynna, surowica krwi, tabletki do ssania, wchłanianie fosforanów, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawiesina doustna, zgaga -
Przeciwwskazania stosowania
Magnezu wodorotlenek, stosowany głównie jako środek zobojętniający kwas solny w żołądku, jest składnikiem preparatów takich jak Alumag (200 mg glinu tlenku uwodnionego i 200 mg magnezu wodorotlenku na tabletkę), Gastal (450 mg glinu wodorotlenku z magnezu węglanem oraz 300 mg magnezu wodorotlenku na tabletkę do ssania) oraz Maalox (460 mg glinu tlenku uwodnionego i 400 mg magnezu wodorotlenku w jednej saszetce 4,3 ml). Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania tych preparatów są nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze (np. sorbitol 14,7 mg w Alumag, laktoza 30 mg i sorbitol 50 mg w Gastal, sacharoza i sorbitol 140 mg w Maalox) oraz ciężka niewydolność nerek, ze względu na ryzyko kumulacji magnezu. Dodatkowo, dla Alumag wskazane są przeciwwskazania takie jak hipofosfatemia, zwężenie jelita grubego oraz jednoczesne stosowanie tabletek musujących zawierających kwas cytrynowy, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co może nasilać działania niepożądane związane z kumulacją magnezu i glinu.
Przy przepisywaniu preparatów z magnezu wodorotlenkiem konieczna jest wstępna ocena funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, gdzie zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki lub monitorowanie stężenia magnezu w surowicy. U pacjentów z ryzykiem hipofosfatemii (np. niedożywionych, z zaburzeniami wchłaniania, alkoholików) wskazane jest monitorowanie poziomu fosforanów, a w przypadku stwierdzenia niedoboru preparat Alumag jest przeciwwskazany. Przed zastosowaniem Alumagu należy wykluczyć zwężenie jelita grubego. Ponadto, należy dokładnie przeanalizować farmakoterapię pacjenta pod kątem interakcji, zwłaszcza z suplementami i lekami w postaci tabletek musujących zawierających kwas cytrynowy, aby uniknąć potencjalnych działań niepożądanych i powikłań u osób z upośledzoną funkcją nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Przeciwwskazania stosowania
hipofosfatemia, interakcja lekowa, kwas cytrynowy, leki zobojętniające kwas solny, magnez wodorotlenek, nadwrażliwość, niewydolność nerek, poziom fosforanów, stężenie magnezu w surowicy, tlenek glinu uwodniony, węglan magnezu, wodorotlenek glinu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania, zawiesina doustna, zwężenie jelita grubego -
Przedawkowanie
Magnez wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) jest składnikiem aktywnym w preparatach stosowanych w leczeniu nadkwaśności żołądka, takich jak Alumag (200 mg/tabletka), Gastal miętowy (300 mg/tabletka do ssania) oraz Maalox (400 mg/saszetka zawiesiny). Ostre przedawkowanie jest rzadkie, jednak może prowadzić do objawów ze strony przewodu pokarmowego, zwłaszcza przy stosowaniu Maalox, gdzie zgłaszano biegunkę, ból brzucha, wymioty, zaparcia i niedrożność jelit u pacjentów z grup ryzyka. Długotrwałe stosowanie dużych dawek może wywołać zaburzenia elektrolitowe, w tym hipermagnezemię, szczególnie u osób z niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania stężenia magnezu, glinu i fosforanów.
W przypadku ostrego przedawkowania leczenie jest objawowe (Gastal) lub obejmuje nawodnienie i wymuszoną diurezę (Maalox), a u pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczna hemodializa lub dializa otrzewnowa. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek oraz z predyspozycjami do zaparć i niedrożności jelit. Monitorowanie stanu pacjenta jest kluczowe, zwłaszcza przy przewlekłym stosowaniu i współistniejących chorobach, aby zapobiec poważnym zaburzeniom gospodarki elektrolitowej i toksyczności magnezu wodorotlenku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Przedawkowanie
biegunka, ból brzucha, choroba współistniejąca, dializa otrzewnowa, glinu tlenek uwodniony, hemodializa, hipermagnezemia, jon magnezu, magnez wodorotlenek, nadkwaśność żołądka, niedrożność jelit, niewydolność nerek, odwodnienie, ostra toksyczność, ostre przedawkowanie, przewód pokarmowy, stężenie fosforanów, stężenie magnezu, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaparcie -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Magnezu wodorotlenek (Magnesii hydroxidum), stosowany w dawkach 200-400 mg w preparatach zobojętniających kwas żołądkowy takich jak Alumag, Gastal czy Maalox, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Analizy toksyczności ostrej i przewlekłej nie wykazały działań o znaczeniu klinicznym, a badania toksyczności rozrodczej potwierdziły brak toksycznego wpływu na zarodek i płód. W szczególności, preparaty Alumag (200 mg) i Gastal (300 mg) nie wykazały istotnych działań toksycznych po podaniu doustnym, co potwierdza ich bezpieczeństwo stosowania w praktyce klinicznej. Dane dotyczące preparatu Maalox (400 mg) są ograniczone, jednak długotrwałe stosowanie magnezu wodorotlenku oraz wyniki innych badań wskazują na jego uznany profil bezpieczeństwa.
Brak jest natomiast pełnych danych dotyczących potencjału mutagennego i rakotwórczego magnezu wodorotlenku po podaniu doustnym, co stanowi istotną lukę w dokumentacji przedklinicznej. Dokumentacja produktów Alumag i Gastal jednoznacznie wskazuje na brak dostępnych informacji w tym zakresie, co podkreśla konieczność dalszych badań lub uzupełnienia istniejącej dokumentacji. Pomimo tego, obecne dane potwierdzają, że magnezu wodorotlenek w dawkach terapeutycznych charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, bez wykazanej toksyczności ostrej, przewlekłej oraz teratogenności, co jest istotne dla lekarzy rozważających jego stosowanie w terapii zobojętniającej kwas żołądkowy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alumag, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, Gastal, glinu tlenek uwodniony, Maalox, magnezu wodorotlenek, podanie doustne, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, środek zobojętniający, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, toksyczność zarodkowo-płodowa, zobojętnianie kwasu żołądkowego -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Magnezu wodorotlenek, stosowany w lekach zobojętniających kwas solny, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza u osób z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek oraz poddawanych hemodializie, ze względu na ryzyko kumulacji jonów magnezu i glinu oraz rozwoju hipermagnezemii. Długotrwałe stosowanie dużych dawek może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak encefalopatia, demencja, niedokrwistość mikrocytarna czy osteomalacja indukowana dializą. U dzieci poniżej 6 lat, szczególnie odwodnionych lub z niewydolnością nerek, stosowanie preparatów takich jak Alumag, Maalox czy Gastal wymaga ograniczenia dawek i czasu terapii, aby uniknąć hipermagnezemii i zaburzeń perystaltyki jelit, w tym zaparć i niedrożności. Wysokie dawki mogą również prowadzić do hipofosfatemii oraz niewydolności nerek wskutek odkładania się fosforanu magnezowo-amonowego.
Preparaty zawierające magnezu wodorotlenek często zawierają substancje pomocnicze, takie jak sorbitol, laktoza czy sacharoza, które mogą być przeciwwskazane u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi nietolerancjami metabolicznymi (np. nietolerancja fruktozy, galaktozy, niedobór laktazy). Sorbitol może także wpływać na biodostępność innych leków podawanych doustnie oraz wykazywać działanie addytywne z dietetycznym spożyciem tej substancji. Ze względu na ryzyko hipofosfatemii i hipermagnezemii, a także obecność cukrów w preparatach (np. Maalox), konieczna jest konsultacja lekarska przy stosowaniu dłuższym niż 2 tygodnie, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. Dodatkowo, glinu tlenek uwodniony obecny w niektórych preparatach może stanowić zagrożenie dla pacjentów z porfirią poddawanych hemodializie, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
biodostępność, demencja, dziedziczna nietolerancja fruktozy, encefalopatia, fosforan magnezowo-amonowy, glinu tlenek uwodniony, hemodializa, hipermagnezemia, hipofosfatemia, kumulacja jonów magnezu, lek zobojętniający kwas solny, magnezu wodorotlenek, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwistość mikrocytarna, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, odwodnienie, osteomalacja indukowana dializą, porfiria, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie perystaltyki jelit, zaparcie, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Właściwości farmakodynamiczne
Magnezu wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) jest substancją aktywną stosowaną głównie jako składnik preparatów zobojętniających kwas solny w żołądku, działając poprzez reakcję z HCl i podnosząc pH soku żołądkowego do wartości fizjologicznych 3-5. Preparaty zawierające 300 mg magnezu wodorotlenku (np. Gastal) neutralizują około 21,5 mmol kwasu solnego na tabletkę, co skutkuje szybkim początkiem działania i długotrwałym efektem buforowym. Działanie to zmniejsza aktywność pepsyny oraz hamuje szkodliwe działanie lizolecytyny i kwasów żółciowych, co jest istotne w terapii choroby wrzodowej i nadkwaśności. Magnezu wodorotlenek wykazuje również działanie miejscowe, które jest optymalizowane przez podanie po posiłku, co przedłuża czas kontaktu z błoną śluzową i neutralizuje kwaśne treści pokarmowe w momencie największego ryzyka uszkodzenia. Ponadto, preparaty takie jak Maalox obniżają stężenie kwasu w świetle przełyku, co ma znaczenie w leczeniu refluksu żołądkowo-przełykowego.
Farmakodynamicznie magnezu wodorotlenek wykazuje działanie przeczyszczające poprzez powstawanie trudno rozpuszczalnych soli w jelitach, jednak w preparatach złożonych (np. Alumag, Maalox) efekt ten jest równoważony przez działanie zapierające glinu tlenku uwodnionego, minimalizując działania niepożądane. W połączeniu ze związkami glinu magnezu wodorotlenek wykazuje działanie cytoprotekcyjne, stymulując wydzielanie śluzu, wodorowęglanów, prostaglandyny E2, tlenku azotu oraz gromadzenie nabłonkowego czynnika wzrostu (EGF), co wspomaga ochronę i regenerację błony śluzowej żołądka. Preparaty różnią się zawartością magnezu wodorotlenku (200-400 mg) oraz dodatkowymi składnikami, co wpływa na szybkość i czas działania oraz profil efektów ubocznych. Magnezu wodorotlenek jest klasyfikowany w grupach leków stosowanych w zaburzeniach wydzielania kwasu solnego i nadkwaśności (kody ATC: A02AD01, A02AB10).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Właściwości farmakodynamiczne
błona śluzowa dwunastnicy, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, dolny zwieracz przełyku, działanie cytoprotekcyjne, działanie przeczyszczające, efekt buforujący, fosfolipidy wewnątrzżołądkowe, kwasy żółciowe, lizolecytyna, magnezu wodorotlenek, nabłonkowy czynnik wzrostu, pepsyna, perystaltyka jelit, pH soku żołądkowego, preparat złożony, prostaglandyna E2, refluks żołądkowo-przełykowy, tlenek azotu, wydzielanie prostaglandyn, zobojętnianie kwasu solnego -
Właściwości farmakokinetyczne
Magnez wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) jest stosowany jako składnik aktywny w preparatach zobojętniających kwas solny w żołądku, takich jak Alumag (200 mg), Gastal (300 mg) i Maalox (400 mg). Działa miejscowo, neutralizując kwas solny i podnosząc pH żołądka powyżej 3, co łagodzi objawy dyspeptyczne. Wchłanianie magnezu z przewodu pokarmowego wynosi około 10% podanej dawki, co jest wyższe niż w przypadku związków glinu, jednak jego działanie ogólnoustrojowe jest minimalne u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Po reakcji z kwasem solnym powstaje chlorek magnezu, który wykazuje osmotyczne działanie przeczyszczające w jelicie cienkim, przeciwdziałając zapierającemu efektowi glinu w preparatach łączonych.
Wydalanie magnezu odbywa się głównie z kałem (niewchłonięta część w postaci nierozpuszczalnego węglanu magnezu) oraz z moczem (wchłonięty magnez, około 10% dawki). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie dochodzi do kumulacji magnezu, natomiast u osób z niewydolnością nerek istnieje ryzyko hipermagnezemii i działań niepożądanych. Synergistyczne działanie magnezu wodorotlenku i związków glinu w preparatach takich jak Alumag, Gastal i Maalox zapewnia korzystne równoważenie efektów przeczyszczających i zapierających, co poprawia profil bezpieczeństwa i skuteczność terapii zobojętniającej kwas solny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Właściwości farmakokinetyczne
Alumag, chlorek magnezu, działanie przeczyszczające, działanie synergistyczne, działanie zapierające, działanie zobojętniające, Gastal, interakcja farmakodynamiczna, kumulacja magnezu, kwas solny, Maalox, magnez wodorotlenek, niewydolność nerek, objawy dyspeptyczne, pH żołądka, preparat zobojętniający kwas solny, przewód pokarmowy, związek glinu, związek zobojętniający kwas -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Magnez wodorotlenek, obecny w preparatach takich jak Alumag (200 mg/tabletka), Gastal (300 mg/tabletka) oraz Maalox (400 mg/saszetka), jest stosowany w terapii dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Dane przedkliniczne nie wykazują negatywnego wpływu magnezu wodorotlenku na płodność, jednak brak jest wystarczających badań klinicznych dotyczących jego bezpieczeństwa w ciąży i laktacji. Produkty te powinny być stosowane u kobiet w ciąży wyłącznie w sytuacjach klinicznej konieczności, z uwzględnieniem zasady korzyści przewyższającej ryzyko. Badania na zwierzętach nie wykazały teratogenności, jednak brak jest kontrolowanych badań u ludzi. Należy zwrócić uwagę na potencjalne działania niepożądane związane z przewodem pokarmowym, takie jak biegunka (sole magnezu) oraz zaparcia (sole glinu), które mogą nasilać typowe dolegliwości ciążowe. Długotrwałe stosowanie tych preparatów w ciąży jest niewskazane.
W okresie laktacji stosowanie magnezu wodorotlenku wymaga ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne. Alumag nie wykazał szkodliwego działania w badaniach na zwierzętach, jednak brak jest danych u ludzi, co wymaga unikania długotrwałego stosowania. Gastal nie jest zalecany w laktacji z powodu braku informacji o przenikaniu do mleka matki, natomiast Maalox może być stosowany zgodnie z zaleceniami, biorąc pod uwagę ograniczone wchłanianie systemowe. W praktyce klinicznej należy indywidualizować dawkowanie, stosując najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas, monitorując pacjentki pod kątem zaburzeń pasażu jelitowego. Podsumowując, magnez wodorotlenek nie wykazuje negatywnego wpływu na płodność, jednak jego stosowanie w ciąży i laktacji wymaga ostrożności i dokładnej oceny korzyści i ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
badania przedkliniczne, biegunka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, farmakoterapia, glinu wodorotlenek z magnezu węglanem, jony glinu i magnezu, laktacja, magnez wodorotlenek, mleko kobiece, okres reprodukcyjny, pasaż jelitowy, sole glinu, sole magnezu, tlenek glinu uwodniony, wchłanianie systemowe, zaburzenia pasażu jelitowego, zaparcie, zawiesina doustna, zobojętnianie kwasu solnego -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Magnez wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) jest substancją czynną stosowaną w preparatach zobojętniających kwas solny, często w połączeniu z glinu tlenkiem uwodnionym lub glinu wodorotlenkiem z magnezu węglanem. Preparaty takie jak Alumag (200 mg magnezu wodorotlenku + 200 mg glinu tlenku uwodnionego), Gastal o smaku miętowym (300 mg magnezu wodorotlenku + 450 mg glinu wodorotlenku z magnezu węglanem) oraz Maalox (400 mg magnezu wodorotlenku + 460 mg glinu tlenku uwodnionego na 4,3 ml zawiesiny) są powszechnie stosowane w leczeniu nadkwaśności soku żołądkowego. Dane kliniczne jednoznacznie wskazują, że magnez wodorotlenek nie wpływa negatywnie na funkcje psychomotoryczne, takie jak świadomość, czas reakcji czy koordynacja ruchowa, co potwierdzono dla różnych postaci farmaceutycznych tych preparatów. Z punktu widzenia praktyki klinicznej, brak wpływu magnezu wodorotlenku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn oznacza, że lekarze nie muszą ostrzegać pacjentów o potencjalnych ograniczeniach w tym zakresie podczas przepisywania tych leków. Informowanie pacjentów o bezpieczeństwie stosowania preparatów zawierających magnez wodorotlenek może jednak zwiększyć komfort terapii i zapobiec nieuzasadnionym samowykluczeniom z aktywności wymagających sprawności psychomotorycznej. W świetle dostępnych danych, preparaty takie jak Alumag, Gastal i Maalox nie wykazują działania sedatywnego ani innych efektów niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne, co jest istotne zwłaszcza u pacjentów wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane leków, działanie sedatywne, funkcje psychomotoryczne, koordynacja psychoruchowa, magnez wodorotlenek, nadkwaśność soku żołądkowego, postać farmaceutyczna, preparaty zobojętniające, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, tabletki do ssania, tlenek glinu uwodniony, wodorotlenek glinu z węglanem magnezu, zawiesina doustna, zobojętnianie kwasu solnego -
Wskazania do stosowania
Wodorotlenek magnezu (Magnesii hydroxidum) jest skutecznym środkiem zobojętniającym kwas solny w soku żołądkowym, stosowanym w leczeniu objawów nadkwaśności, takich jak zgaga, niestrawność, refluksowe zapalenie przełyku oraz nieżyt żołądka. Preparaty zawierające tę substancję, np. Alumag (200 mg Mg(OH)2 + 200 mg Al2O3), Gastal (300 mg Mg(OH)2 + 450 mg Al(OH)3), oraz Maalox (400 mg Mg(OH)2 + 460 mg Al2O3), są wskazane zarówno w terapii doraźnej, jak i wspomagającej leczenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Neutralizacja kwasu solnego przez wodorotlenek magnezu zmniejsza uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, co sprzyja gojeniu owrzodzeń i łagodzi stany zapalne błony śluzowej przełyku i żołądka.
Wybór preparatu powinien uwzględniać postać farmaceutyczną (tabletki, tabletki do ssania, zawiesina), dawkę wodorotlenku magnezu oraz obecność innych związków zobojętniających, głównie glinu, a także indywidualne potrzeby pacjenta, w tym współistniejące schorzenia, zwłaszcza choroby nerek. Preparaty te są rekomendowane w leczeniu objawowym nadkwaśności bez choroby organicznej, a także w potwierdzonych endoskopowo stanach zapalnych i owrzodzeniach przewodu pokarmowego. Mogą być stosowane profilaktycznie w sytuacjach nasilających dolegliwości, np. po ciężkostrawnych posiłkach lub spożyciu alkoholu, oraz jako uzupełnienie podstawowej farmakoterapii choroby refluksowej i wrzodowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Magnez wodorotlenek – Wskazania do stosowania
Alumag, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, diagnostyka endoskopowa, eradykacja H. pylori, Gastal, górny odcinek przewodu pokarmowego, inhibitor pompy protonowej, kwas solny, leczenie objawowe, Maalox, magnesii hydroxidum, nadkwaśność, niestrawność, nieżyt żołądka, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, stan zapalny błony śluzowej, substancja zobojętniająca, terapia skojarzona, wodorotlenek magnezu, wydzielanie kwasu solnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zgaga