Leki zawierające w składzie
ceftazydym

Ceftazydym to antybiotyk należący do grupy cefalosporyn III generacji, o szerokim spektrum działania wobec bakterii Gram-ujemnych, w tym Pseudomonas aeruginosa. Działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii, wiążąc się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej.

Ceftazydym jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe patogeny, w tym zakażeń dolnych dróg oddechowych, zakażeń układu moczowego, zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń wewnątrzbrzusznych, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz zakażeń u pacjentów z neutropenią. Jest szczególnie skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa, co stanowi jedną z jego najważniejszych zalet klinicznych.

W Polsce ceftazydym dostępny jest pod nazwami handlowymi takimi jak: Biotum, Ceftazidim Kabi, Fortum oraz preparaty generyczne. Często występuje również w połączeniu z inhibitorem beta-laktamaz – awibaktamem (preparat Zavicefta), co rozszerza jego spektrum działania na bakterie wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL).

Główną zaletą ceftazydymu jest jego wysoka aktywność wobec bakterii Gram-ujemnych, w tym szczepów wielolekoopornych, przy relatywnie niskiej toksyczności. Antybiotyk ten dobrze penetruje do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, co czyni go cennym w leczeniu zakażeń ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto ma korzystny profil farmakokinetyczny umożliwiający podawanie 2-3 razy na dobę.

Wśród potencjalnych zagrożeń stosowania ceftazydymu należy wymienić reakcje nadwrażliwości, które mogą wystąpić u pacjentów uczulonych na antybiotyki beta-laktamowe. Podobnie jak inne antybiotyki o szerokim spektrum, może prowadzić do zaburzenia flory fizjologicznej i rozwoju zakażeń oportunistycznych, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridioides difficile. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do selekcji szczepów opornych. Rzadziej mogą wystąpić zaburzenia czynności nerek, nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych (np. wzrost aktywności enzymów wątrobowych) oraz reakcje w miejscu podania przy podawaniu dożylnym.