Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania solifenacyny bursztynianu

Analiza danych nieklinicznych dla solifenacyny bursztynianu, uzyskanych w ramach konwencjonalnych badań, obejmuje ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po wielokrotnym podaniu, wpływu na funkcje rozrodcze, rozwój zarodkowo-płodowy, potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego. Wyniki tych badań nie wskazują na występowanie szczególnego zagrożenia dla ludzi przyjmujących solifenacynę w dawkach terapeutycznych.¹

Badania rozwoju przed- i pourodzeniowego

W przeprowadzonych badaniach rozwojowych na modelu mysim zaobserwowano istotne klinicznie efekty związane z podawaniem solifenacyny w okresie karmienia. U samic myszy otrzymujących solifenacynę w czasie laktacji wystąpiły zależne od dawki zaburzenia rozwojowe u potomstwa, takie jak:²

• Zmniejszenie liczby żywych urodzeń – efekt nasilał się wraz ze zwiększaniem dawki leku
• Zmniejszona masa urodzeniowa potomstwa – parametr istotny dla dalszego rozwoju
• Spowolniony rozwój fizyczny – obserwowano opóźnienia w osiąganiu kamieni milowych rozwoju

Wpływ na organizmy młodociane

Szczególnie istotne obserwacje dotyczą wpływu solifenacyny na rozwijające się organizmy. U młodych myszy, którym podawano solifenacynę od 10. lub 21. dnia po urodzeniu, w dawkach wywołujących działanie farmakologiczne, zaobserwowano zależne od dawki zwiększenie śmiertelności, które występowało bez uprzednich objawów klinicznych. Śmiertelność w grupach młodych myszy była wyższa w porównaniu z grupą dorosłych osobników.³

Parametry farmakokinetyczne u młodych myszy

Analiza parametrów farmakokinetycznych wykazała istotne różnice w zależności od wieku, w którym rozpoczęto podawanie leku:⁴

Implikacje kliniczne obserwacji przedklinicznych

Pomimo obserwowanych zmian i zwiększonej śmiertelności u młodych myszy, kliniczne konsekwencje tych zjawisk nie zostały do końca wyjaśnione. Wyniki badań przedklinicznych sugerują konieczność zachowania szczególnej ostrożności przy stosowaniu solifenacyny u pacjentów pediatrycznych oraz kobiet karmiących piersią, chociaż nie można bezpośrednio ekstrapolować wyników z modeli zwierzęcych na ludzi.⁵