Przeciwwskazania
Concoram 5 mg + 5 mg

Przeciwwskazania stosowania leku Concoram

Lek Concoram, zawierający połączenie bisoprololu fumaranu i amlodypiny w różnych dawkach (5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg), posiada szereg przeciwwskazań wynikających z właściwości farmakologicznych obu substancji czynnych. Kliniczne przeciwwskazania można podzielić na trzy grupy: związane z amlodypiną, związane z bisoprololem oraz dotyczące samego preparatu złożonego.¹

Przeciwwskazania związane z amlodypiną

Amlodypina jest blokerem kanału wapniowego z grupy pochodnych dihydropirydyny. Jej stosowanie jest przeciwwskazane w następujących stanach klinicznych:²

• Ciężkie niedociśnienie tętnicze – ze względu na ryzyko dalszego, potencjalnie niebezpiecznego spadku ciśnienia
• Wstrząs, w tym w szczególności wstrząs kardiogenny – amlodypina może nasilać hipotensję i pogarszać perfuzję tkankową
• Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca – dotyczy to zwłaszcza zwężenia zastawki aorty dużego stopnia, gdzie działanie wazodylatacyjne leku może nasilać objawy i powodować zwiększenie gradientu ciśnień
• Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego – ze względu na negatywny wpływ na układowe ciśnienie tętnicze i perfuzję wieńcową

Przeciwwskazania związane z bisoprololem

Bisoprolol jako selektywny beta-adrenolityk nie powinien być stosowany w następujących sytuacjach klinicznych:³

• Ostra niewydolność serca lub okresy zdekompensowanej niewydolności serca, które wymagają dożylnego stosowania leków o działaniu inotropowym dodatnim – bisoprolol, blokując receptory beta, może osłabiać kurczliwość mięśnia sercowego
• Wstrząs kardiogenny – z uwagi na negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodzenie
• Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (bez wszczepionego stymulatora serca) – ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń przewodzenia
• Zespół chorego węzła zatokowego – z powodu ryzyka nasilenia dysfunkcji węzła zatokowego
• Blok zatokowo-przedsionkowy – ze względu na możliwość pogłębienia zaburzeń przewodzenia
• Objawowa bradykardia – bisoprolol może dodatkowo zwolnić rytm serca
• Objawowe niedociśnienie tętnicze – lek może nasilać hipotensję
• Ciężka astma oskrzelowa – nawet selektywny beta-bloker może wywołać skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką astmą
• Ciężka postać choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespół Raynauda – możliwość nasilenia objawów niedokrwienia obwodowego
• Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy – stosowanie beta-blokerów bez uprzedniej blokady receptorów alfa może wywołać przełom nadciśnieniowy
• Kwasica metaboliczna – ze względu na możliwość maskowania objawów i nasilenia zaburzeń metabolicznych

Przeciwwskazania związane z preparatem Concoram

Oprócz przeciwwskazań związanych z poszczególnymi składnikami leku, preparat złożony Concoram jest przeciwwskazany w przypadku:⁴

• Nadwrażliwości na amlodypinę – jako składnik preparatu
• Nadwrażliwości na pochodne dihydropirydyny – grupę leków, do której należy amlodypina
• Nadwrażliwości na bisoprolol – jako składnik preparatu
• Nadwrażliwości na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku Concoram

Kiedy i w jakich warunkach odradzić pacjentowi stosowanie leku Concoram?

Poza bezwzględnymi przeciwwskazaniami, istnieją sytuacje kliniczne, w których należy rozważyć odroczenie terapii preparatem Concoram lub zastosowanie alternatywnych leków:⁵

Sytuacje dotyczące układu sercowo-naczyniowego

Pacjentom z następującymi stanami kardiologicznymi należy odradzić stosowanie preparatu Concoram:⁶

• Pacjenci z niestabilną niewydolnością serca – należy najpierw uzyskać stabilizację stanu klinicznego
• Pacjenci z istotnymi zaburzeniami przewodzenia – wymagający monitorowania elektrokardiograficznego
• Pacjenci z granicznymi wartościami ciśnienia tętniczego – ze względu na ryzyko objawowej hipotensji
• Pacjenci z istotnym hemodynamicznie zwężeniem zastawek serca, szczególnie aortalnej
• Osoby planowane do zabiegów operacyjnych wymagających znieczulenia ogólnego – z uwagi na możliwe interakcje z anestetykami

Sytuacje dotyczące układu oddechowego

U pacjentów z chorobami układu oddechowego należy zachować szczególną ostrożność i rozważyć odroczenie lub modyfikację terapii w przypadku:⁷

• Pacjenci z umiarkowaną astmą oskrzelową – należy rozważyć alternatywne leczenie
• Pacjenci z POChP w okresach zaostrzeń – ze względu na ryzyko nasilenia obturacji
• Pacjenci z ostrymi infekcjami dróg oddechowych – do czasu wyleczenia infekcji

Sytuacje dotyczące układu wewnątrzwydzielniczego

Przeciwwskazane jest rozpoczynanie terapii u pacjentów z:⁸

• Pacjenci z podejrzeniem guza chromochłonnego – najpierw należy zastosować alfa-blokery
• Pacjenci z niewyrównaną cukrzycą z epizodami hipo- lub hiperglikemii – bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii
• Pacjenci z tyreotoksykozą – ze względu na ryzyko maskowania objawów nadczynności tarczycy

Inne stany kliniczne

Stosowanie leku Concoram należy odradzić również w następujących sytuacjach:⁹

• Pacjenci z umiarkowanymi postaciami choroby zarostowej tętnic obwodowych – do czasu stabilizacji objawów
• Pacjenci z łagodniejszymi postaciami zespołu Raynauda – należy rozważyć alternatywne leczenie
• Pacjenci przygotowywani do zabiegów diagnostycznych z użyciem amin presyjnych
• Pacjenci stosujący inne leki hipotensyjne – ze względu na ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia
• Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek – w zależności od stopnia nasilenia dysfunkcji narządów

Szczególne grupy pacjentów

Warto zwrócić uwagę na specjalne grupy pacjentów, u których stosowanie leku Concoram wymaga dodatkowej rozwagi:¹⁰

• Pacjenci w podeszłym wieku (>75 lat) – ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych
• Pacjenci z wywiadem reakcji alergicznych – ze względu na ryzyko nadwrażliwości na składniki leku
• Pacjenci po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego – należy zachować ostrożność przy wprowadzaniu beta-blokera
• Pacjenci ze współistniejącymi chorobami autoimmunologicznymi – beta-blokery mogą nasilać niektóre objawy

Należy podkreślić, że decyzja o odroczeniu terapii lub zastosowaniu alternatywnego leczenia powinna być zawsze podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta, korzyści i ryzyka związanego z terapią oraz dostępnych alternatyw terapeutycznych.¹¹