Interakcje produktu leczniczego Co-Valsacor

Produkt leczniczy Co-Valsacor (160 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) może wchodzić w liczne interakcje z innymi lekami oraz substancjami ze względu na zawartość dwóch substancji czynnych. Interakcje te można podzielić na związane z walsartanem, hydrochlorotiazydem oraz wspólne dla obu składników.¹

Interakcje wspólne dla obu składników

Lit – podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu, obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności. Ze względu na brak doświadczeń klinicznych z jednoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, nie zaleca się takiego skojarzenia. Jeżeli jest ono konieczne, należy systematycznie kontrolować stężenie litu we krwi.²

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Co-Valsacor może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak guanetydyna, metylodopa, leki rozszerzające naczynia krwionośne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, leki beta-adrenolityczne, antagoniści wapnia oraz bezpośrednie inhibitory reniny.³

Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – możliwe jest osłabienie reakcji na te substancje. Znaczenie kliniczne tej interakcji nie jest w pełni jasne i nie jest wystarczające do wykluczenia ich jednoczesnego stosowania.⁴

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – włączając wybiórcze inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i niewybiórcze NLPZ – mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Co-Valsacoru. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta na początku terapii skojarzonej.⁵

Interakcje związane z walsartanem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) – badania kliniczne wykazały, że jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększoną częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek).⁶

Diuretyki oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, zamienniki soli kuchennej zawierające potas – jednoczesne stosowanie tych substancji z walsartanem może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu. Jeśli takie skojarzenie jest konieczne, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu.⁷

Transportery wątrobowe – badania in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 i transportera wyrzutu wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (np. rytonawiru) może zwiększać ogólnoustrojowe narażenie na walsartan. Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu lub kończeniu jednoczesnego leczenia tymi lekami.⁸

W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji walsartanu z następującymi substancjami: cymetydyną, warfaryną, furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną, hydrochlorotiazydem, amlodypiną i glibenklamidem.⁹

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Leki wpływające na stężenie potasu w surowicy – działanie hipokaliemiczne hydrochlorotiazydu może być nasilone przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych zwiększających wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.¹⁰

Leki mogące wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes – ze względu na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie z lekami mogącymi wywoływać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, zwłaszcza z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi.¹¹

Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy – działanie hiponatremiczne tiazydów może być nasilone przez jednoczesne stosowanie leków przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych, itp. Zaleca się ostrożność przy długotrwałym stosowaniu takich kombinacji.¹²

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydy może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca powodowanym przez glikozydy naparstnicy.¹³

Sole wapnia i witamina D – jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z witaminą D lub solami wapnia może nasilać zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Szczególnie narażeni są pacjenci predysponowani do wystąpienia hiperkalcemii (np. z nadczynnością przytarczyc, nowotworem złośliwym lub stanami zależnymi od witaminy D).¹⁴

Leki przeciwcukrzycowe (doustne leki przeciwcukrzycowe i insulina) – tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy, co może wymagać dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej potencjalną czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.¹⁵

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – jednoczesne stosowanie tiazydów z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydy mogą również nasilać hiperglikemizujące działanie diazoksydu.¹⁶

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej – hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać dostosowania dawek leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego (probenecyd, sulfinpirazon). Ponadto, może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁷

Leki przeciwcholinergiczne i inne leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego – leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych przez spowolnienie perystaltyki przewodu pokarmowego i zmniejszenie szybkości opróżniania żołądka. Z kolei leki prokinetyczne, takie jak cyzapryd, mogą zmniejszać biodostępność tiazydów.¹⁸

Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych spowodowanych przez amantadynę.¹⁹

Żywice jonowymienne (kolestyramina i kolestypol) – zmniejszają wchłanianie tiazydów. Aby zminimalizować tę interakcję, zaleca się podawanie hydrochlorotiazydu co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po zastosowaniu żywicy.²⁰

Leki cytotoksyczne – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu, metotreksatu) przez nerki, co może nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.²¹

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe – tiazydy nasilają działanie środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak pochodne kurary.²²

Cyklosporyna – jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny moczanowej.²³

Alkohol, barbiturany i opioidy – mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne.²⁴

Metylodopa – odnotowano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów leczonych jednocześnie metylodopą i hydrochlorotiazydem.²⁵

Środki kontrastujące zawierające jod – u pacjentów z odwodnieniem wywołanym diuretykami istnieje zwiększone ryzyko ostrej niewydolności nerek po podaniu jodowych środków kontrastujących, szczególnie w dużych dawkach. Przed podaniem takich preparatów pacjenta należy odpowiednio nawodnić.²⁶

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu z produktem Co-Valsacor może prowadzić do nasilenia działania obniżającego ciśnienie tętnicze. Alkohol, podobnie jak barbiturany i opioidy, może nasilać niedociśnienie ortostatyczne poprzez zmniejszenie aktywności współczulnej ośrodkowego układu nerwowego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia krwionośne.²⁷

Spożywanie alkoholu podczas leczenia produktem Co-Valsacor może prowadzić do następujących konsekwencji:

• Zwiększone ryzyko niedociśnienia ortostatycznego (zawroty głowy, omdlenia przy gwałtownej zmianie pozycji ciała)
• Nasilone odwodnienie organizmu (alkohol ma działanie diuretyczne)
• Pogorszenie kontroli ciśnienia tętniczego
• Zwiększone ryzyko zaburzeń równowagi elektrolitowej

Z uwagi na powyższe, podczas leczenia produktem Co-Valsacor zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu lub całkowitą abstynencję. W przypadku okazjonalnego spożycia alkoholu należy zachować szczególną ostrożność oraz obserwować organizm pod kątem wystąpienia objawów niedociśnienia.

Szczegółowa tabela interakcji