Właściwości farmakokinetyczne
Bimatoprost + Timolol Genetic 0,3 mg/ml + 5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Bimatoprost + Timolol Pharmabide

Produkt leczniczy Bimatoprost + Timolol Pharmabide zawiera dwie substancje czynne – bimatoprost w stężeniu 0,3 mg/ml oraz tymolol w stężeniu 5 mg/ml (w postaci 6,8 mg tymololu maleinianu) w formie kropli do oczu. Badania farmakokinetyczne wykazały, że wchłanianie ogólnoustrojowe obu składników po podaniu miejscowym jest bardzo małe, a ich jednoczesne podawanie w postaci pojedynczego produktu leczniczego nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne poszczególnych substancji czynnych.¹

W długoterminowych badaniach trwających 12 miesięcy z wykorzystaniem produktu złożonego bimatoprost/tymolol w postaci wielodawkowej nie zaobserwowano zjawiska kumulacji żadnej z substancji czynnych w organizmie.²

Właściwości farmakokinetyczne bimatoprostu

Wchłanianie bimatoprostu

Bimatoprost charakteryzuje się dobrą przenikalnością przez struktury oka – zarówno przez rogówkę, jak i twardówkę oka ludzkiego, co wykazano w badaniach in vitro. Po miejscowym podaniu do oka ekspozycja ogólnoustrojowa na bimatoprost jest bardzo niska i nie wykazuje kumulacji w czasie stosowania.³

W badaniach farmakokinetycznych, w których podawano jedną kroplę 0,03% roztworu bimatoprostu do obu oczu raz na dobę przez okres dwóch tygodni, zaobserwowano, że:

• Stężenie maksymalne (Cmax) w krwi osiągane jest szybko – w ciągu 10 minut od aplikacji⁴
• Stężenie bimatoprostu spada poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) w czasie zaledwie 1,5 godziny po podaniu⁵
• Wartości parametrów farmakokinetycznych Cmax i AUC0-24godz (pole pod krzywą stężenie-czas) osiągają stabilny poziom już w pierwszym tygodniu leczenia i wynoszą odpowiednio około 0,08 ng/ml i 0,09 ng•godz./ml⁶

Dystrybucja bimatoprostu

Bimatoprost charakteryzuje się umiarkowaną dystrybucją w tkankach organizmu. Ogólnoustrojowa objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi 0,67 l/kg. W krwi ludzkiej bimatoprost znajduje się głównie w osoczu, gdzie wiąże się z białkami osocza w około 88%.⁷

Metabolizm bimatoprostu

Po wchłonięciu do krążenia ogólnego bimatoprost pozostaje głównym związkiem obecnym we krwi. Następnie podlega różnym procesom metabolicznym, takim jak:

• Oksydacja
• N-deetylacja
• Wiązanie z kwasem glukuronowym

W wyniku tych procesów powstają różnorodne metabolity.⁸

Eliminacja bimatoprostu

Bimatoprost jest eliminowany z organizmu głównie przez nerki. Badania wykazały, że po podaniu dożylnym zdrowym ochotnikom około 67% dawki było wydalane z moczem, a 25% dawki z kałem. Okres półtrwania określony po podaniu dożylnym wynosi około 45 minut, a całkowity klirens krwi osiąga 1,5 l/godz./kg masy ciała.⁹

Charakterystyka u osób w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne wykazały, że u osób w podeszłym wieku (65 lat i więcej) po podawaniu bimatoprostu w stężeniu 0,3 mg/ml dwa razy na dobę, średnia wartość AUC0-24godz była znacznie wyższa (0,0634 ng•godz./ml) niż u młodszych dorosłych (0,0218 ng•godz./ml). Jednak różnica ta nie ma znaczenia klinicznego, ponieważ ekspozycja ogólnoustrojowa zarówno u pacjentów starszych, jak i młodszych pozostaje bardzo niska po podaniu do oka. Co istotne, nie zaobserwowano kumulacji bimatoprostu we krwi w czasie stosowania, a profil bezpieczeństwa był podobny niezależnie od wieku pacjentów.¹⁰

Właściwości farmakokinetyczne tymololu

Badania farmakokinetyczne tymololu przeprowadzone u pacjentów poddawanych zabiegowi chirurgicznego usunięcia zaćmy, którym podawano 0,5% roztwór kropli do oczu, wykazały, że szczytowe stężenie tymololu w cieczy wodnistej oka wynosiło 898 ng/ml i było osiągane po upływie jednej godziny od podania.¹¹

Wchłanianie i metabolizm tymololu

Po aplikacji do oka część dawki tymololu jest wchłaniana do krążenia ogólnoustrojowego. Po wchłonięciu, tymolol podlega w znacznym stopniu metabolizmowi wątrobowemu.¹²

Eliminacja tymololu

Okres półtrwania tymololu w osoczu krwi wynosi około 4-6 godzin. Tymolol jest częściowo metabolizowany w wątrobie, a następnie wydalany wraz z metabolitami przez nerki. W przeciwieństwie do bimatoprostu, tymolol nie wykazuje silnego wiązania z białkami osocza.¹³