chlorowodorek tetracykliny
Chlorowodorek tetracykliny to antybiotyk z grupy tetracyklin o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Związek ten hamuje syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu, co uniemożliwia przyłączanie się tRNA do kompleksu mRNA-rybosom.
Wykazuje aktywność wobec licznych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym Rickettsia, Chlamydia, Mycoplasma oraz niektórych pierwotniaków. Ze względu na lipofilność dobrze penetruje przez błony komórkowe i osiąga wysokie stężenia wewnątrzkomórkowe.
Chlorowodorek tetracykliny znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, układu moczowego, przewodu pokarmowego, a także w terapii trądziku, zapalenia przyzębia i chorób przenoszonych drogą płciową. Z uwagi na rosnącą oporność bakterii oraz potencjalne działania niepożądane (fotosensytyzacja, przebarwienia zębów u dzieci, nefrotoksyczność), jego zastosowanie kliniczne zostało częściowo ograniczone na rzecz nowszych pochodnych tetracykliny.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Przedawkowanie
Przedawkowanie bizmutu, będącego składnikiem preparatu Pylera (140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, odpowiadającego 40 mg tlenku bizmutu na kapsułkę), stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające pilnej interwencji szpitalnej. Objawy toksyczności bizmutu obejmują encefalopatię, zaburzenia świadomości, drgawki, niewydolność nerek z białkomoczem, nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz zmiany hematologiczne. W diagnostyce zaleca się oznaczenie stężenia bizmutu w surowicy i moczu, ocenę funkcji nerek (mocznik, kreatynina, GFR), badania elektrolitowe (ze szczególnym uwzględnieniem potasu), funkcji wątroby, morfologię krwi z rozmazem oraz EKG, a w ciężkich przypadkach obrazowanie OUN (TK/MRI).
badanie elektrolitowe, badanie funkcji wątroby, badanie obrazowe OUN, białkomocz, biegunka, bizmut potasu cytrynian zasadowy, ból brzucha, chelatacja, chlorowodorek tetracykliny, choroba neuropsychiatryczna, ciężka niewydolność nerek, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawka, EKG, encefalopatia, funkcja nerek, funkcja życiowa, GFR, hemodializa, kreatynina, metronidazol, mocznik, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, niewydolność nerek, nudność, objaw hematologiczny, objaw nefrotoksyczny, objaw neurologiczny, objaw toksyczny, płukanie żołądka, rezonans magnetyczny, tlenek bizmutu, tomografia komputerowa, upośledzona funkcja nerek, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tetracyclinum 30 mg/g
Maść Tetracyclinum zawierająca 30 mg/g chlorowodorku tetracykliny powinna być aplikowana wyłącznie na zmienione chorobowo obszary skóry w dawce 2-3 razy na dobę, nakładając cienką warstwę preparatu. Alternatywnie możliwe jest stosowanie leku w formie opatrunku zamkniętego, przy czym pacjent musi być odpowiednio poinstruowany co do techniki aplikacji i częstotliwości wymiany opatrunku. Standardowy czas terapii wynosi 4-6 tygodni, z możliwością przedłużenia do 12 tygodni w uzasadnionych klinicznie przypadkach, pod warunkiem regularnej oceny skuteczności leczenia i odpowiedzi pacjenta.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pylera 140 mg + 125 mg + 125 mg
Produkt leczniczy Pylera, zawierający 140 mg cytrynianu potasowo-bizmutowego, 125 mg metronidazolu oraz 125 mg chlorowodorku tetracykliny w kapsułkach twardych, jest stosowany w terapii czterolekowej eradykacji Helicobacter pylori w skojarzeniu z omeprazolem. Bizmut wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwbakteryjne, obejmujące toksyczność na błonę komórkową, hamowanie syntezy białek, ściany komórkowej, ureazy oraz ATP, a także zapobieganie adhezji bakterii do nabłonka żołądka. Metronidazol działa bakteriobójczo poprzez redukcję grup nitro i generowanie rodników niszczących DNA, natomiast tetracyklina wykazuje działanie bakteriostatyczne przez hamowanie translacji białek na poziomie podjednostki 30S rybosomu. Skuteczność metronidazolu zależy od stosunku Cmax/MIC oraz AUC/MIC, a tetracykliny głównie od AUC/MIC. Oporność H. pylori na metronidazol wiąże się z mutacjami w genie nitroreduktazy NADPH, a na tetracyklinę z mechanizmami ograniczającymi dostęp antybiotyku do rybosomu lub jego enzymatyczną inaktywacją. Wskaźnik oporności na tetracyklinę jest niski (<5%), natomiast na metronidazol wynosi około 30-50% w zależności od regionu.
antybiotyk z grupy tetracyklin, badanie kliniczne porównawcze, chlorowodorek tetracykliny, choroba wrzodowa, cytoadherencja, cytrynian potasowo-bizmutowy, eradykacja Helicobacter pylori, Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości, hamowanie syntezy białka, metronidazol, minimalne stężenie hamujące, oporność krzyżowa, oporność na antybiotyki, podjednostka 30S rybosomu bakteryjnego, synteza białek bakteryjnych, szczep oporny, szczep wrażliwy, terapia czterolekowa, wrzód żołądka