rzęsistkowica moczowo-płciowa
Wskazanie

Rzęsistkowica moczowo-płciowa jest chorobą pasożytniczą wywoływaną przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis. Zakażenie to szerzy się głównie drogą płciową, chociaż możliwe jest również zakażenie przez przedmioty codziennego użytku (np. ręczniki, bielizna). U kobiet pasożyt kolonizuje pochwę, szyjkę macicy oraz cewkę moczową, natomiast u mężczyzn najczęściej zajmuje cewkę moczową, gruczoł krokowy i pęcherzyki nasienne.

Objawy u kobiet obejmują upławy o charakterystycznym żółto-zielonym zabarwieniu i nieprzyjemnym zapachu, świąd i pieczenie pochwy oraz dyskomfort podczas stosunków płciowych i mikcji. U mężczyzn rzęsistkowica często przebiega bezobjawowo, co sprzyja nieświadomemu przenoszeniu zakażenia. W przypadku wystąpienia objawów u mężczyzn obserwuje się wyciek z cewki moczowej, pieczenie podczas oddawania moczu oraz ból w okolicy krocza.

W leczeniu rzęsistkowicy moczowo-płciowej stosuje się preparaty z grupy nitroimidazoli. W Polsce najczęściej wykorzystuje się metronidazol (Metronidazol, Metronidazole Polpharma, Metronidazol Jelfa) oraz tynidazol (Tinidazole). Leczeniem należy objąć również partnera seksualnego, nawet jeśli nie wykazuje objawów zakażenia. W przypadkach opornych na standardową terapię można zastosować wyższe dawki metronidazolu lub rozważyć inne schematy leczenia, jak ornitazol czy seknidazol.

Największe trudności w leczeniu rzęsistkowicy moczowo-płciowej związane są z rosnącą opornością Trichomonas vaginalis na metronidazol, która według różnych źródeł dotyczy 2-10% przypadków. Problemem jest również wysoki odsetek nawrotów zakażenia, sięgający nawet 20%, co często wynika z nieprzestrzegania zaleceń dotyczących jednoczesnego leczenia partnerów seksualnych lub przedwczesnego powrotu do aktywności seksualnej. Dodatkowym wyzwaniem jest częste współistnienie rzęsistkowicy z innymi infekcjami przenoszonymi drogą płciową, co wymaga kompleksowej diagnostyki i terapii.