kiła pierwotna
Wskazanie

Kiła pierwotna to pierwsze stadium kiły – przewlekłej choroby zakaźnej wywoływanej przez krętka bladego (Treponema pallidum). Charakteryzuje się wystąpieniem zmiany pierwotnej w miejscu wniknięcia bakterii do organizmu, zwykle na narządach płciowych, ale może także pojawić się na wargach, języku, migdałkach czy palcach. Zmiana ta ma postać niebolesnego owrzodzenia (owrzodzenie pierwotne, wrzód twardy) z twardą podstawą, które pojawia się 10-90 dni po zakażeniu.

W leczeniu kiły pierwotnej stosuje się głównie antybiotyki z grupy penicylin. Lekiem pierwszego wyboru jest penicylina benzatynowa (Debecylina) podawana domięśniowo w pojedynczej dawce. U pacjentów uczulonych na penicylinę alternatywnie można zastosować doksycyklinę (Unidox, Doxycyclinum TZF), azytromycynę (Azibiot, Azithromycinum, Sumamed) lub ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson). Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu, aby zapobiec progresji do kolejnych stadiów choroby.

Największym wyzwaniem w leczeniu kiły pierwotnej jest odpowiednio wczesne rozpoznanie, ponieważ zmiana pierwotna może być zlokalizowana w miejscach trudno dostępnych do obserwacji, jak np. w kanale odbytu czy szyjce macicy. Dodatkowo, bezbolesny charakter owrzodzenia sprawia, że pacjenci często ignorują objawy. Istotne trudności obejmują także konieczność badania i leczenia wszystkich partnerów seksualnych pacjenta oraz monitorowanie skuteczności terapii poprzez badania serologiczne po 3, 6 i 12 miesiącach od zakończenia leczenia. Nieprawidłowo leczona kiła pierwotna może przejść w kiłę wtórną, a następnie w kiłę utajoną lub kiłę późną, prowadząc do poważnych powikłań narządowych.