ziarniniak weneryczny pachwin
Wskazanie

Ziarniniak weneryczny pachwin (łac. Lymphogranuloma venereum, LGV) to choroba przenoszona drogą płciową wywoływana przez serotypy L1, L2 i L3 bakterii Chlamydia trachomatis. Charakteryzuje się zajęciem węzłów chłonnych pachwinowych i tworzeniem się ziarniniaków zapalnych. Choroba występuje endemicznie w krajach tropikalnych i subtropikalnych, choć w ostatnich latach obserwuje się wzrost zachorowań w krajach rozwiniętych, szczególnie wśród mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami.

Objawy ziarniniaka wenerycznego pachwin obejmują trzy stadia. W pierwszym stadium pojawia się niewielkie, bezbolesne owrzodzenie w miejscu wniknięcia patogenu, które często pozostaje niezauważone. W drugim stadium dochodzi do regionalnego zapalenia węzłów chłonnych (najczęściej pachwinowych), które stają się bolesne i mogą przekształcić się w ropnie. Trzecie stadium charakteryzuje się przewlekłym zapaleniem z możliwością powstania przetok, zwężeń odbytu i zwłóknień tkanek, szczególnie w przypadku zakażenia drogą analną.

W leczeniu ziarniniaka wenerycznego pachwin stosuje się antybiotykoterapię. Lekiem pierwszego wyboru jest doksycyklina (w Polsce dostępna jako Doxycyclinum TZF, Doxyratio, Unidox Solutab) w dawce 100 mg dwa razy dziennie przez 21 dni. Alternatywnie można zastosować erytromycynę (Erythromycinum TZF) 500 mg cztery razy dziennie przez 21 dni. W przypadku ciąży zaleca się azytromycynę (Azibiot, Azimycin, Sumamed) 1 g raz w tygodniu przez 3 tygodnie. Leczenie obejmuje również drenaż ropni i postępowanie chirurgiczne w przypadku powikłań.

Największe trudności w leczeniu ziarniniaka wenerycznego pachwin związane są z późnym rozpoznaniem choroby, co może prowadzić do nieodwracalnych powikłań takich jak zwłóknienia tkanek, przetoki i zwężenia odbytu. Problemem jest również niska świadomość choroby wśród personelu medycznego w krajach, gdzie nie występuje ona endemicznie, co może prowadzić do błędnej diagnozy. Ponadto, pacjenci często nie zgłaszają się do lekarza z powodu stygmatyzacji związanej z chorobami przenoszonymi drogą płciową. Istotnym wyzwaniem jest również konieczność identyfikacji i leczenia wszystkich partnerów seksualnych osoby zakażonej, co jest kluczowe dla przerwania łańcucha transmisji.