Właściwości farmakokinetyczne
Teryparatyd

Właściwości farmakokinetyczne teryparatydu

Teryparatyd jest syntetycznym peptydem, który ma strukturę identyczną z sekwencją 34 N-końcowych aminokwasów endogennego ludzkiego parathormonu. Jego właściwości farmakokinetyczne określają jego dystrybucję, metabolizm i eliminację z organizmu po podaniu podskórnym.¹

Dystrybucja teryparatydu

Po podaniu podskórnym teryparatyd charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 1,7 l/kg masy ciała. Jest to stosunkowo niewielka objętość dystrybucji, wskazująca na ograniczone rozmieszczenie leku w tkankach. Okres półtrwania teryparatydu po podaniu podskórnym wynosi około 1 godziny, co jest bezpośrednio związane z czasem wchłaniania substancji czynnej z miejsca wstrzyknięcia. Ten krótki okres półtrwania jest charakterystyczny dla peptydów i odpowiada fizjologicznemu działaniu endogennego parathormonu.²

Metabolizm teryparatydu

Proces metabolizmu teryparatydu nie został dokładnie zbadany w dedykowanych badaniach. Niemniej jednak, na podstawie wiedzy o metabolizmie endogennego parathormonu, uważa się, że teryparatyd podlega podobnym procesom metabolicznym. Metabolizm obwodowy teryparatydu, podobnie jak w przypadku naturalnego parathormonu, zachodzi głównie w wątrobie i nerkach. Ze względu na peptydową strukturę teryparatydu, jego metabolizm prawdopodobnie obejmuje rozpad do aminokwasów poprzez enzymy proteolityczne.³

Eliminacja teryparatydu

Teryparatyd jest eliminowany z organizmu zarówno przez wątrobowy, jak i pozawątrobowy klirens. Całkowity klirens jest zróżnicowany w zależności od płci i wynosi około 62 l/h u kobiet oraz około 94 l/h u mężczyzn. Ta znacząca różnica może wynikać z różnic w masie ciała, objętości dystrybucji lub innych czynników fizjologicznych między płciami. Wyższa wartość klirensu u mężczyzn może wskazywać na szybszą eliminację leku z organizmu w porównaniu do kobiet.⁴

Wpływ wieku na farmakokinetykę teryparatydu

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów w szerokim zakresie wiekowym (od 31 do 85 lat) nie wykazały istotnych różnic w farmakokinetyce teryparatydu związanych z wiekiem. Oznacza to, że procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji teryparatydu pozostają zasadniczo niezmienione u osób starszych w porównaniu z młodszymi pacjentami. W związku z tym, w przypadku leku Osteoteri nie jest konieczna modyfikacja dawki w zależności od wieku pacjenta, co stanowi istotną zaletę w kontekście jego stosowania u osób w podeszłym wieku, które stanowią znaczącą grupę pacjentów z osteoporozą.⁵

Charakterystyka preparatu

Teryparatyd w preparacie Osteoteri występuje w postaci bezbarwnego, przezroczystego, izotonicznego roztworu do wstrzykiwań o pH 3,8 – 4,5. Każda dawka 80 mikrolitrów zawiera 20 mikrogramów teryparatydu. Jeden wkład z 2,4 ml roztworu zawiera łącznie 600 mikrogramów teryparatydu, co odpowiada stężeniu 250 mikrogramów na mililitr. Preparat przeznaczony jest do podawania podskórnego za pomocą wstrzykiwacza.⁶

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych