Właściwości farmakokinetyczne
Cylazapryl

Właściwości farmakokinetyczne cylazaprylu

Cylazapryl jest substancją aktywną z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), która po podaniu doustnym ulega przekształceniu do aktywnego metabolitu – cylazaprylatu. Znajomość parametrów farmakokinetycznych cylazaprylu jest kluczowa dla zrozumienia jego działania terapeutycznego oraz stosowania w różnych populacjach pacjentów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Cylazapryl charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Substancja ta szybko ulega hydrolizie estrów do postaci czynnej, czyli cylazaprylatu, który odpowiada za działanie farmakologiczne leku.^{2 3}

Biodostępność cylazaprylatu po podaniu doustnym cylazaprylu wynosi około 60%, co ustalono na podstawie danych dotyczących odzysku substancji w moczu.^{4 5}

Maksymalne stężenie cylazaprylatu w osoczu jest osiągane zwykle w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym i jest wprost proporcjonalne do zastosowanej dawki leku.^{6 7}

Wpływ pokarmu na farmakokinetykę

Spożycie pokarmu przed przyjęciem cylazaprylu ma pewien wpływ na jego farmakokinetykę, jednak zmiany te nie są istotne klinicznie. Posiłek bezpośrednio przed zażyciem leku w niewielkim stopniu opóźnia i zmniejsza wchłanianie cylazaprylu, ale nie ma to znaczenia dla prowadzonej terapii.^{8 9}

W przypadku jednoczesnego podania cylazaprylu i hydrochlorotiazydu (jak w preparacie Cazacombi), pokarm opóźnia czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) cylazaprylatu o około 1,5 godziny i zmniejsza jego maksymalne stężenie (Cmax) o około 24%. Jednak ogólna biodostępność cylazaprylatu, mierzona wartością AUC0-24, pozostaje niezmieniona.^{10 11}

Dystrybucja

Objętość dystrybucji cylazaprylu określono na około 0,5 do 0,7 l/kg masy ciała. Cylazaprylat wiąże się z białkami osocza w stosunkowo niewielkim stopniu, wynoszącym około 25-30%.^{12 13}

Eliminacja i okres półtrwania

Cylazaprylat jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Efektywny okres półtrwania cylazaprylatu wynosi około 9 godzin po podaniu jednorazowej dawki dobowej.^{14 15 16}

Interakcje z hydrochlorotiazydem

W przypadku jednoczesnego podania cylazaprylu i hydrochlorotiazydu stężenie cylazaprylatu (aktywnego metabolitu cylazaprylu) w surowicy krwi osiąga wartość o około 20% wyższą niż po przyjęciu samego cylazaprylu.¹⁷

Jednoczesne stosowanie tych substancji nie wpływa jednak na biodostępność cylazaprylu ani hydrochlorotiazydu. Wartości AUC zwiększają się proporcjonalnie dla cylazaprylatu i hydrochlorotiazydu wraz ze zwiększającymi się dawkami składników leku złożonego.¹⁸

Co istotne, zwiększanie dawek hydrochlorotiazydu nie powoduje zmiany parametrów farmakokinetycznych cylazaprylatu.^{19 20}

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się większe stężenia cylazaprylatu w osoczu w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek.^{21 22}

Wzrost stężenia cylazaprylatu w osoczu jest związany ze zmniejszeniem klirensu leku, które następuje przy obniżonym klirensie kreatyniny. U pacjentów z całkowitą niewydolnością nerek eliminacja leku nie zachodzi, natomiast hemodializa zmniejsza stężenie zarówno cylazaprylu, jak i cylazaprylatu, choć w ograniczonym stopniu.^{23 24 25}

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową dla wieku czynnością nerek stężenia cylazaprylatu w osoczu mogą być do 40% większe, a klirens może być o 20% mniejszy niż u pacjentów młodszych.^{26 27 28}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zwiększone stężenia cylazaprylu i cylazaprylatu w osoczu oraz zmniejszony klirens osoczowy i nerkowy.^{29 30}

Zmiany te są szczególnie nasilone w przypadku cylazaprylu w porównaniu do jego aktywnego metabolitu, cylazaprylatu.^{31 32}

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klirens cylazaprylatu jest skorelowany z klirensem kreatyniny.^{33 34}

Z tego powodu u pacjentów z niewydolnością serca dostosowanie dawkowania nie różni się znacząco od tego, które jest zalecane dla osób z zaburzeniami czynności nerek.^{35 36}

³⁷

Wpływ czynników zewnętrznych na farmakokinetykę

Wpływ pokarmu

Spożycie pokarmu wpływa głównie na szybkość wchłaniania cylazaprylu, ale nie na całkowitą biodostępność substancji aktywnej. Pokarm opóźnia czas osiągnięcia maksymalnego stężenia cylazaprylatu i zmniejsza jego wartość maksymalną (Cmax), jednak ogólne wchłanianie leku mierzone polem pod krzywą stężenia (AUC) pozostaje na niezmienionym poziomie.³⁸

Jednoczesne podawanie z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne podawanie cylazaprylu z hydrochlorotiazydem prowadzi do niewielkiego wzrostu stężenia cylazaprylatu w osoczu (około 20%), ale nie wpływa istotnie na biodostępność obu substancji.³⁹

W przypadku preparatów złożonych, wartości AUC zwiększają się proporcjonalnie dla cylazaprylatu i hydrochlorotiazydu wraz ze zwiększającymi się dawkami obu składników, co świadczy o przewidywalnej farmakokinetyce.⁴⁰