Charakterystyka farmakologiczna leku TRUSOPT

TRUSOPT (20 mg/ml, krople do oczu, roztwór) zawiera 22,26 mg chlorowodorku dorzolamidu w 1 ml roztworu, co odpowiada 20 mg dorzolamidu jako substancji czynnej. Lek należy do grupy inhibitorów anhydrazy węglanowej stosowanych miejscowo w okulistyce¹.

Właściwości farmakokinetyczne

Zalety podania miejscowego

Miejscowe podanie chlorowodorku dorzolamidu w kroplach do oczu zapewnia bezpośrednie działanie leku w obrębie oka przy zastosowaniu znacznie mniejszych dawek niż w przypadku inhibitorów anhydrazy węglanowej podawanych doustnie. Dzięki temu ekspozycja ogólnoustrojowa na lek jest znacznie mniejsza, co eliminuje charakterystyczne dla doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej oraz zaburzenia elektrolitowe².

Dystrybucja w organizmie

Po podaniu miejscowym dorzolamid przenika do krążenia ogólnego. Ze względu na selektywne wiązanie z izoenzymem anhydrazy węglanowej II, dorzolamid przy długotrwałym stosowaniu kumuluje się w erytrocytach. Jednocześnie stężenia wolnego leku w osoczu krwi pozostają skrajnie małe³.

Dorzolamid wiąże się w umiarkowanym stopniu z białkami osocza, na poziomie około 33%⁴.

Metabolizm

Jedynym zidentyfikowanym metabolitem dorzolamidu jest N-deetylo-dorzolamid, który charakteryzuje się słabszym hamowaniem aktywności anhydrazy węglanowej II niż związek macierzysty. Metabolit ten ma natomiast zdolność do hamowania izoenzymu o mniejszej aktywności (anhydrazy węglanowej I). Podobnie jak dorzolamid, ten metabolit również gromadzi się w erytrocytach, gdzie wiąże się głównie z anhydrazą węglanową I⁵.

Eliminacja

Dorzolamid jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Jego metabolit N-deetylo-dorzolamid również jest wydalany w moczu. Po zakończeniu stosowania leku obserwuje się nieliniowe zmniejszanie stężenia dorzolamidu w erytrocytach, przebiegające w dwóch fazach: początkowo stężenie leku zmniejsza się szybko, a następnie następuje faza wolniejszej eliminacji, której okres półtrwania wynosi około 4 miesiące⁶.

Ekspozycja układowa po długotrwałym stosowaniu

W badaniach symulujących maksymalną ekspozycję ogólnoustrojową poprzez doustne podawanie dorzolamidu (symulacja długotrwałego miejscowego stosowania) wykazano, że stan równowagi osiągany jest w ciągu 13 tygodni. W stanie równowagi w osoczu nie stwierdzano obecności wolnego leku ani jego metabolitu⁷.

Stopień zahamowania aktywności anhydrazy węglanowej w erytrocytach był mniejszy niż ten, który prawdopodobnie wywiera działanie farmakologiczne na czynność nerek lub układu oddechowego. Podobne rezultaty farmakokinetyczne obserwowano przy długotrwałym, miejscowym stosowaniu produktu leczniczego TRUSOPT⁸.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy klirens kreatyniny 30-60 ml/min) obserwowano większe stężenia metabolitu dorzolamidu w erytrocytach. Nie stwierdzono jednak istotnych różnic dotyczących stopnia zahamowania aktywności anhydrazy węglanowej ani klinicznie znaczących ogólnoustrojowych działań niepożądanych, które można by z tym wiązać⁹.