Właściwości farmakokinetyczne
Treprostinil Zentiva 10 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne treprostynilu

Treprostinil Zentiva, zawierający 10 mg/ml treprostynilu w postaci soli sodowej, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego zachowanie w organizmie po podaniu w postaci infuzji podskórnej lub dożylnej. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Po rozpoczęciu ciągłej infuzji treprostynilu, zarówno podskórnej jak i dożylnej, stężenie leku w osoczu osiąga stan stacjonarny w ciągu 15-18 godzin. Obserwuje się liniową zależność między dawką a stężeniem leku w osoczu w stanie stacjonarnym przy zastosowaniu szybkości infuzji od 2,5 ng/kg/min do maksymalnie 125 ng/kg/min. Istotną informacją z punktu widzenia praktyki klinicznej jest fakt, że treprostinil podawany w ciągłej infuzji podskórnej wykazuje biorównoważność z podaniem dożylnym przy zastosowaniu dawki 10 ng/kg mc/min.²

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały charakterystyczne dobowe wahania stężenia treprostynilu w stanie stacjonarnym. Zaobserwowano dwa szczyty stężeń (około godziny 1:00 i 10:00) oraz dwa najniższe poziomy (około godziny 7:00 i 16:00). Stężenia maksymalne były o około 20-30% wyższe niż stężenia minimalne.³

Dystrybucja

Treprostinil charakteryzuje się stosunkowo dużą objętością dystrybucji, co wskazuje na jego dobrą penetrację do tkanek. Średnia objętość dystrybucji dla treprostynilu mieści się w zakresie od 1,11 l/kg do 1,22 l/kg.⁴

Metabolizm

Metabolizm treprostynilu zachodzi głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP2C8 cytochromu P450. Badania wykazały powstawanie pięciu głównych metabolitów, które łącznie stanowią 64,4% podanej dawki. Trzy z tych metabolitów są produktami utleniania 3-hydroksyoktylowego łańcucha bocznego, jeden to pochodna wiązania z kwasem glukuronowym (glukuronid treprostynilu), natomiast jeden nie został zidentyfikowany.⁵

Badania in vitro nie wykazały potencjalnego hamującego wpływu treprostynilu na aktywność wątrobowych izoenzymów cytochromu P450 u ludzi, w tym: CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 i CYP3A. Dodatkowo, podawanie treprostynilu nie wpływało na wydzielanie białka mikrosomalnego w wątrobie, całkowitą ilość cytochromu P450 ani na aktywność izoenzymów CYP1A, CYP2B i CYP3A.⁶

Eliminacja

Treprostinil charakteryzuje się stosunkowo krótkim okresem półtrwania w fazie eliminacji, zależnym od czasu trwania infuzji. Średni okres półtrwania wynosi:

• od 1,32 do 1,42 godziny po infuzjach trwających 6 godzin
• 4,61 godziny po infuzjach trwających 72 godziny
• 2,93 godziny po infuzjach trwających co najmniej trzy tygodnie

Klirens osoczowy treprostynilu mieści się w zakresie od 586,2 mL/kg/h do 646,9 mL/kg/h. Warto podkreślić, że u pacjentów otyłych (BMI > 30 kg/m² pc.) obserwuje się zmniejszony klirens osoczowy leku. ^{30 kg/m² pc.).”>7}

Badanie z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie treprostynilu [14C] wykazało, że w ciągu 224 godzin od podania leku, 78,6% podskórnie podanej dawki radioaktywnej jest wydalane z moczem, a 13,4% z kałem. Tylko niewielka ilość (3,7%) dawki jest wydalana w moczu w postaci niezmienionego leku.⁸

Interakcje farmakokinetyczne

Przeprowadzono badania dotyczące potencjalnych interakcji treprostynilu z innymi lekami. Badania z paracetamolem (4 g/dobę) i warfaryną (25 mg/dobę) u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę treprostynilu. Co więcej, w badaniu z warfaryną nie zaobserwowano istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych pomiędzy treprostynilem a warfaryną.⁹