Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Meprelon

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania metyloprednizolonu sodu bursztynianu dostarczają istotnych informacji dotyczących toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjalnego działania mutagennego i rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. Dane te są kluczowe dla oceny profilu bezpieczeństwa leku przed jego zastosowaniem w praktyce klinicznej.¹

Toksyczność ostra

W przypadku toksyczności ostrej metyloprednizolonu, nie przeprowadzono badań dotyczących objawów ostrego zatrucia u ludzi. Natomiast badania na modelach zwierzęcych wykazały, że metyloprednizolon charakteryzuje się niską toksycznością, nawet przy podaniu dożylnym. Określono parametry toksyczności ostrej po podaniu dożylnym:²

• Szczury: wartość LD50 wyniosła 650 mg/kg masy ciała
• Myszy: wartość LD50 wyniosła 770 mg/kg masy ciała

Tak wysokie wartości parametru LD50 wskazują na stosunkowo duży margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym metyloprednizolonu w dawkach klinicznych.³

Toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej przeprowadzone na modelach zwierzęcych wykazały szereg zmian będących następstwem działania farmakodynamicznego metyloprednizolonu. Obserwowano:⁴

• Policytemię – zwiększenie liczby krwinek czerwonych
• Limfopenię – zmniejszenie liczby limfocytów
• Zanik grasicy – atrofia tkanki grasiczej
• Zanik kory nadnerczy – redukcja tkanki korowej nadnerczy
• Zwiększone gromadzenie glikogenu w wątrobie – akumulacja zapasów glikogenu w hepatocytach

Przewlekłe podawanie dużych dawek metyloprednizolonu (3 i 10 mg/kg masy ciała na dobę) prowadziło do wystąpienia dodatkowych efektów ubocznych:⁵

• Osłabienie odporności na zakażenia – zwiększona podatność na infekcje
• Zmniejszenie aktywności szpiku kostnego – spadek funkcji hematopoetycznej
• Zanik mięśni szkieletowych – atrofia tkanki mięśniowej
• Wpływ na narządy rozrodcze:
  • U psów: zmniejszenie masy jąder i gruczołu krokowego
  • U szczurów: zwiększenie masy jąder i jajników oraz zmniejszenie masy pęcherzyków nasiennych
• Zaburzenia ogólnoustrojowe: nadmierne pragnienie, biegunka i pogorszenie stanu ogólnego

Potencjalne działanie mutagenne i rakotwórcze

W zakresie potencjalnego działania mutagennego i rakotwórczego metyloprednizolonu dane są ograniczone:⁶

• Nie przeprowadzono szeroko zakrojonego testu działania mutagennego metyloprednizolonu
• Wynik testu Amesa dla metyloprednizolonu był ujemny, co wskazuje na brak potencjału mutagennego w tym modelu badawczym
• Brak długoterminowych badań na zwierzętach dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego metyloprednizolonu

Toksyczny wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa

Badania na zwierzętach dostarczyły istotnych danych dotyczących potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem glikokortykosteroidów w okresie ciąży:⁷

• Badania na ciężarnych myszach, szczurach i królikach wykazały zwiększoną częstość występowania rozszczepu podniebienia w miotach po ekspozycji na glikokortykosteroidy
• Obserwowano wewnątrzmaciczne zaburzenia wzrostu u zwierząt poddanych działaniu glikokortykosteroidów
• Na podstawie danych przedklinicznych nie można wykluczyć podobnego działania u ludzi po długotrwałym leczeniu glikokortykosteroidami w okresie ciąży

Powyższe obserwacje wskazują na konieczność zachowania ostrożności przy stosowaniu metyloprednizolonu u kobiet w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze oraz przy długotrwałej terapii.⁸