Właściwości farmakokinetyczne
Ibuprom Ultramax 600 mg

Ibuprofen, substancja czynna w tabletkach powlekanych Ibuprom Ultramax 600 mg, wykazuje dwuetapowy proces wchłaniania rozpoczynający się w żołądku i kończący w jelicie cienkim, co wpływa na czas osiągnięcia efektu terapeutycznego. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 1–2 godzinach od podania, a lek charakteryzuje się wysokim, około 99% wiązaniem z białkami osocza, co determinuje dostępność wolnej frakcji farmakologicznie aktywnej oraz potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, prowadząc do powstania nieczynnych metabolitów, które są eliminowane głównie drogą nerkową (około 90%) oraz częściowo z żółcią.

Pobierz ChPL PDF Ibuprom Ultramax – Tabletki powlekane – 600 mg
  1. Właściwości farmakokinetyczne – wprowadzenie
  2. Absorpcja ibuprofenu
  3. Dystrybucja w organizmie
  4. Metabolizm ibuprofenu
  5. Eliminacja ibuprofenu i jego metabolitów
  6. Parametry kinetyczne ibuprofenu
  7. Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych
    1. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. ból głowy
  2. ból kostny
  3. ból mięśniowy
  4. ból pleców
  5. ból po zabiegu stomatologicznym
  6. ból pooperacyjny
  7. ból pourazowy
  8. ból stawowy
  9. ból zęba
  10. bolesne miesiączkowanie
  11. migrena
  12. nerwoból
Substancja czynna
  1. ibuprofen
Kategoria leku
  1. lek przeciwbólowy
  2. lek przeciwgorączkowy
  3. niesteroidowy lek przeciwzapalny

Właściwości farmakokinetyczne – wprowadzenie

Ibuprofen, substancja czynna zawarta w tabletce powlekanej Ibuprom Ultramax 600 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne oraz profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów ADME (absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji) dla tego leku.

Absorpcja ibuprofenu

Po podaniu doustnym ibuprofen charakteryzuje się dwuetapowym procesem wchłaniania. Częściowa absorpcja rozpoczyna się już w żołądku, natomiast całkowite wchłanianie substancji czynnej następuje dopiero w jelicie cienkim. Jest to istotne z klinicznego punktu widzenia, gdyż wpływa na czas osiągnięcia efektu terapeutycznego.1

Maksymalne stężenie ibuprofenu w osoczu krwi po doustnym podaniu w standardowej postaci farmaceutycznej, jaką jest tabletka powlekana, osiągane jest po upływie 1–2 godzin od momentu przyjęcia leku. Ten parametr określa czas potrzebny do osiągnięcia najwyższego stężenia substancji czynnej w krwiobiegu pacjenta.2

Dystrybucja w organizmie

Charakterystyczną cechą ibuprofenu jest bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący około 99%. Ten parametr farmakokinetyczny ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ determinuje ilość wolnej, niezwiązanej frakcji leku, która jest odpowiedzialna za działanie farmakologiczne. Wysoki stopień wiązania z białkami może również wpływać na interakcje z innymi lekami konkurującymi o miejsca wiązania na białkach transportowych.3

Metabolizm ibuprofenu

Po wchłonięciu, ibuprofen podlega intensywnym przemianom metabolicznym zachodzącym głównie w wątrobie. Proces biotransformacji obejmuje dwa główne szlaki metaboliczne:4

  • Hydroksylację – proces polegający na wprowadzeniu grupy hydroksylowej do cząsteczki ibuprofenu
  • Karboksylację – proces prowadzący do powstania pochodnych zawierających grupę karboksylową

W wyniku tych przemian powstają farmakologicznie nieczynne metabolity, które następnie podlegają procesom eliminacji. Metabolizm wątrobowy stanowi kluczowy etap w inaktywacji ibuprofenu i przygotowaniu go do wydalenia z organizmu.

Eliminacja ibuprofenu i jego metabolitów

Farmakologicznie nieczynne metabolity ibuprofenu są eliminowane z organizmu w całości, przy czym główną drogą wydalania jest droga nerkowa, odpowiadająca za eliminację około 90% metabolitów. Pozostała część produktów przemiany ibuprofenu jest wydalana z żółcią.5

Parametry kinetyczne ibuprofenu

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) dla ibuprofenu wynosi 1,8–3,5 godziny. Co istotne, parametr ten pozostaje w podobnym zakresie zarówno u osób zdrowych, jak i u pacjentów z chorobami wątroby i nerek. Jest to ważna informacja kliniczna, wskazująca na względne bezpieczeństwo stosowania leku u pacjentów z określonymi schorzeniami tych narządów, choć oczywiście zawsze wymaga indywidualnej oceny lekarskiej.6

Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych

Parametr farmakokinetyczny Wartość Znaczenie kliniczne
Miejsce wchłaniania Częściowo żołądek, całkowicie jelito cienkie Determinuje czas pojawienia się efektu terapeutycznego
Czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) 1-2 godziny Określa moment największej aktywności leku w organizmie
Wiązanie z białkami osocza około 99% Wpływa na dostępność wolnej frakcji leku i potencjalne interakcje
Metabolizm Wątrobowy (hydroksylacja, karboksylacja) Umożliwia inaktywację i przygotowanie do eliminacji
Okres półtrwania (t1/2) 1,8-3,5 godziny Determinuje częstość dawkowania i czas utrzymywania się leku w organizmie
Drogi eliminacji 90% przez nerki, pozostała część z żółcią Wpływa na bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl