Specjalne ostrzeżenia
Furosemidum Neupharm

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Furosemidum Neupharm

Furosemidum Neupharm w postaci roztworu do wstrzykiwań (10 mg/ml) wymaga szczególnej uwagi lekarza podczas stosowania ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Poniżej przedstawiono najważniejsze informacje dotyczące specjalnych ostrzeżeń i środków ostrożności, które należy wziąć pod uwagę podczas terapii tym lekiem.¹

Stany kliniczne wymagające szczególnego monitorowania

Podczas terapii furosemidem konieczne jest szczególne monitorowanie pacjentów w następujących przypadkach:²

• Niedociśnienie tętnicze – u pacjentów z obniżonym ciśnieniem krwi furosemid może prowadzić do dalszego jego spadku
• Cukrzyca (jawna lub utajona) – wymagane jest regularne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi
• Dna moczanowa – konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia kwasu moczowego w surowicy
• Niedrożność dróg moczowych – dotyczy pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego, wodonerczem, zwężeniem moczowodu
• Hipoproteinemia – szczególnie w zespole nerczycowym, gdzie dawkę należy starannie dobierać
• Zespół wątrobowo-nerkowy – w przypadku szybko postępujących zaburzeń czynności nerek związanych z ciężką chorobą wątroby, np. marskością
• Pacjenci szczególnie narażeni na znaczący spadek ciśnienia krwi, zwłaszcza z zaburzeniami krążenia naczyniowo-mózgowego lub chorobą niedokrwienną serca
• Wcześniaki – istnieje ryzyko wystąpienia wapnicy nerek/kamicy nerkowej; należy monitorować czynność nerek i wykonywać badania USG nerek³

Szczególne ryzyko u wcześniaków z zespołem niewydolności oddechowej

U wcześniaków z zespołem niewydolności oddechowej, leczenie furosemidem w pierwszych tygodniach życia może zwiększać ryzyko wystąpienia przetrwałego przewodu tętniczego. Wymaga to szczególnej uwagi podczas terapii i odpowiedniego monitorowania stanu noworodka.⁴

Ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego

Podczas terapii furosemidem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze prowadzące do zawrotów głowy, omdlenia lub utraty przytomności. Szczególnie narażeni na to ryzyko są:⁵

• Pacjenci w podeszłym wieku
• Osoby przyjmujące jednocześnie inne leki mogące powodować niedociśnienie tętnicze
• Pacjenci z chorobami zwiększającymi ryzyko niedociśnienia

Pacjenci z zaburzeniami oddawania moczu

U pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu (np. z rozrostem gruczołu krokowego) furosemid należy stosować wyłącznie po upewnieniu się, że zapewniony jest swobodny przepływ moczu. Nagły wzrost diurezy może prowadzić do bezmoczu (zatrzymania moczu) z nadmiernym rozszerzeniem pęcherza moczowego.⁶

Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej

Furosemid zwiększa wydalanie sodu i chlorków, a w konsekwencji wody. Powoduje również zwiększone wydalanie innych elektrolitów, zwłaszcza potasu, wapnia i magnezu. Podczas terapii furosemidem często obserwuje się zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, dlatego wskazane jest regularne kontrolowanie stężenia elektrolitów w surowicy.⁷

Parametry wymagające regularnego monitorowania

Podczas długotrwałego leczenia furosemidem należy regularnie kontrolować:⁸

• Stężenie elektrolitów w surowicy (szczególnie potasu, sodu i wapnia)
• Poziom wodorowęglanów
• Parametry nerkowe: kreatynina i mocznik
• Stężenie kwasu moczowego
• Poziom glukozy we krwi

Szczególnie ścisła kontrola jest konieczna u pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia zaburzeń równowagi elektrolitowej lub w przypadku zwiększonej utraty płynów (np. z powodu wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się). Hipowolemię, odwodnienie oraz inne znaczące zaburzenia gospodarki elektrolitowej lub równowagi kwasowo-zasadowej należy wyrównać, co może wymagać czasowego przerwania podawania furosemidu.⁹

Na rozwój zaburzeń równowagi elektrolitowej wpływają także:¹⁰

• Choroby podstawowe (np. marskość wątroby, niewydolność serca)
• Stosowane jednocześnie inne produkty lecznicze
• Dieta

Kontrola utraty masy ciała

Zmniejszenie masy ciała spowodowane zwiększonym wydalaniem moczu nie powinno przekraczać 1 kg na dobę, niezależnie od objętości wydalanego moczu. W przypadku zespołu nerczycowego dawkę furosemidu należy dobierać szczególnie ostrożnie ze względu na zwiększone ryzyko nasilenia działań niepożądanych.¹¹

Jednoczesne stosowanie z rysperydonem

W badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, leczonych jednocześnie furosemidem i rysperydonem, zaobserwowano wyższą śmiertelność (7,3%; średni wiek 89 lat, zakres 75-97 lat) w porównaniu do pacjentów leczonych:¹²

• Samym rysperydonem (3,1%, średni wiek 84 lata, zakres 70-96 lat)
• Samym furosemidem (4,1%; średni wiek 80 lat, zakres 67-90 lat)

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z innymi lekami moczopędnymi (głównie diuretykami tiazydowymi w małych dawkach) nie wiązało się z podobnymi wynikami. Nie zidentyfikowano mechanizmu patofizjologicznego tego zjawiska, nie zaobserwowano również spójnego wzorca odnośnie przyczyny śmierci.¹³

Lekarz powinien zachować ostrożność i rozważyć stosunek ryzyka do korzyści wynikających z takiego skojarzenia lub ze skojarzonego stosowania z innymi lekami o silnym działaniu moczopędnym. Niezależnie od stosowanego leczenia, głównym czynnikiem ryzyka zgonu było odwodnienie, dlatego należy go unikać u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem.¹⁴

Inne istotne ostrzeżenia

Furosemid może zaostrzyć lub uaktywnić toczeń rumieniowaty układowy.¹⁵

Stosowanie furosemidu może prowadzić do pozytywnych wyników kontroli antydopingowej. Niewłaściwe użycie leku jako środka dopingującego może stanowić zagrożenie dla zdrowia pacjenta.¹⁶

Zawartość sodu w produkcie

Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań zawiera 3,7 mg sodu w 1 ml, co odpowiada 0,2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Jedna ampułka (2 ml) zawiera 7,4 mg sodu.¹⁷¹⁸