Właściwości farmakokinetyczne klorazepanu

Dipotasu klorazepan, substancja czynna leku Cloranxen, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące procesów, jakim podlega lek w organizmie pacjenta.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym klorazepan ulega szybkiej biotransformacji do nordiazepamu, który stanowi jego aktywny metabolit. W tej postaci lek jest wchłaniany niemal całkowicie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie nordiazepamu w osoczu (Cmax) występuje stosunkowo szybko, bo już po 0,5-2 godzinach od przyjęcia dawki. Dla dawki 20 mg klorazepanu wartość Cmax mieści się w zakresie 200-600 ng/ml.²

Dystrybucja

Nordiazepam charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, który wynosi 97-99%. Ta właściwość wpływa na biodostępność leku i czas jego działania. Pozorna objętość dystrybucji nordiazepamu wynosi 0,6-1,7 l/kg, co wskazuje na jego dobrą penetrację do tkanek.³

Metabolizm

Nordiazepam podlega dalszym przemianom metabolicznym w organizmie. Częściowo przekształca się w oksazepam, który również wykazuje aktywność biologiczną. Ten metabolit następnie podlega procesowi sprzęgania z kwasem glukuronowym, co zwiększa jego hydrofilność i umożliwia wydalanie z organizmu.⁴

Eliminacja

Główną drogą eliminacji metabolitów klorazepanu jest układ moczowy. Okres półtrwania nordiazepamu jest długi i wynosi 50-75 godzin w warunkach fizjologicznych. W przypadku schorzeń wątroby może ulec znacznemu wydłużeniu, nawet do 110 godzin. Podobne wydłużenie okresu półtrwania obserwuje się również u pacjentów w podeszłym wieku.⁵

Kumulacja i stan stacjonarny

Ze względu na długi okres półtrwania, nordiazepam wykazuje tendencję do kumulacji w organizmie podczas długotrwałego podawania. Po wielokrotnym podawaniu dawki 20 mg na dobę, stężenia nordiazepamu w stanie stacjonarnym (steady-state) osiągają wartości 500-1100 ng/ml.⁶

Korelacja farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Istotną cechą klorazepanu jest brak ścisłej korelacji pomiędzy stężeniem leku w osoczu a efektem terapeutycznym. Oznacza to, że intensywność działania produktu leczniczego nie jest bezpośrednio proporcjonalna do jego stężenia we krwi, co może wynikać z różnic w powinowactwie metabolitów do receptorów lub z innych czynników indywidualnych.⁷