Właściwości farmakokinetyczne leku Cefepim MIP Pharma

Farmakokinetyka cefepimu charakteryzuje się przebiegiem liniowym w zakresie dawek od 250 mg do 2 g przy podaniu dożylnym. Oznacza to, że parametry farmakokinetyczne zmieniają się proporcjonalnie do zastosowanej dawki, co umożliwia przewidywalne zwiększanie stężenia leku w organizmie wraz ze zwiększaniem dawki. Istotną cechą cefepimu jest również stabilność jego właściwości farmakokinetycznych w trakcie leczenia, co oznacza brak kumulacji leku nawet przy wielokrotnym podawaniu.¹

Wchłanianie

Po dożylnym podaniu zdrowym ochotnikom dawki 2 g cefepimu w czasie 30 minut, szczytowe stężenia w osoczu (Cmax) osiągają wartości od 126 do 193 μg/ml. Jest to istotny parametr określający maksymalną ekspozycję organizmu na lek po podaniu pojedynczej dawki.²

Dystrybucja

Cefepim charakteryzuje się dobrą dystrybucją do płynów ustrojowych i tkanek, co jest kluczowym aspektem skuteczności przeciwbakteryjnej leku. W zakresie dawek od 250 mg do 2 g stopień dystrybucji do tkanek pozostaje niezmienny. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18 litrów. U zdrowych pacjentów otrzymujących dawki do 2 g co 8 godzin przez 9 dni nie zaobserwowano zjawiska kumulacji leku w organizmie, co potwierdza efektywne mechanizmy eliminacji cefepimu. Istotną cechą jest niski stopień wiązania z białkami osocza wynoszący poniżej 19%, który dodatkowo nie zależy od stężenia cefepimu w surowicy. Oznacza to, że większość leku pozostaje w postaci wolnej, aktywnej farmakologicznie. Przeciętny okres półtrwania cefepimu w fazie eliminacji wynosi około 2 godzin.<sup data-drug="Cefepim MIP Pharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Cefepim jest dobrze dystrybuowany do płynów ustrojowych i tkanek. W zakresie dawek od 250 mg do 2 g stopień dystrybucji cefepimu do tkanek nie ulega zmianie. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18 l. Nie zaobserwowano przypadków kumulacji leku w organizmie u zdrowych pacjentów, którym podawano dożylnie dawki do 2 g leku w odstępach 8-godzinnych przez okres 9 dni. Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi 3

Metabolizm

Cefepim podlega metabolizmowi w niewielkim stopniu, co oznacza, że większość leku jest wydalana w postaci niezmienionej. Podstawowym produktem przemiany materii wykrywanym w moczu jest N-tlenek N-metylopirolidyny, amina trzeciorzędowa, która jest wydalana w ilości odpowiadającej około 7% przyjętej dawki. Ten ograniczony metabolizm zmniejsza ryzyko interakcji lekowych związanych z układem cytochromu P450.⁴

Eliminacja

Eliminacja cefepimu charakteryzuje się następującymi parametrami:

• Średni klirens całkowity wynosi 120 ml/min
• Średni klirens nerkowy wynosi 110 ml/min

Proporcja tych wartości wskazuje, że cefepim jest niemal w całości wydalany przez nerki, głównie w procesie przesączania kłębuszkowego. Odzysk niezmienionego leku w moczu wynosi około 85% przyjętej dawki, co skutkuje wysokimi stężeniami cefepimu w moczu – cecha korzystna przy zwalczaniu zakażeń układu moczowego. Po upływie 12 godzin od dożylnego podania dawki 500 mg, cefepim nie jest już wykrywalny w osoczu, a po 16 godzinach również w moczu, co wskazuje na efektywne usuwanie leku z organizmu.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u starszych pacjentów (>65 lat) obojga płci wykazały, że bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kliniczna cefepimu w tej grupie są porównywalne z wynikami obserwowanymi u młodszych dorosłych. Jednak u pacjentów w podeszłym wieku zaobserwowano dwie istotne różnice:

• Umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania leku
• Niższe wartości klirensu nerkowego

Zmiany te wynikają z fizjologicznego obniżenia funkcji nerek związanego z wiekiem. W przypadku stwierdzenia zaburzenia czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku, konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawkowania cefepimu, zgodnie z zaleceniami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego.^{65 lat). Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kliniczna w tej grupie pacjentów są porównywalne do grupy młodszych dorosłych, natomiast u pacjentów w podeszłym wieku obserwowano umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania i niższe wartości klirensu nerkowego. W przypadku zaburzenia czynności nerek wymagane jest dostosowanie dawkowania.”>6}

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę cefepimu badano u pacjentów pediatrycznych w wieku od 2 miesięcy do 16 lat, którym podawano lek w infuzji dożylnej w pojedynczych i wielokrotnych dawkach wynoszących 50 mg/kg masy ciała. Dawki wielokrotne aplikowano w odstępach 8- lub 12-godzinnych przez minimum 48 godzin. Badania wykazały następujące charakterystyczne cechy farmakokinetyki cefepimu w populacji pediatrycznej:

• Średnie stężenia cefepimu w osoczu po podaniu dawki początkowej były zbliżone do stężeń w stanie stacjonarnym
• Zaobserwowano jedynie nieznaczną kumulację leku po podaniu dodatkowych dawek
• Parametry farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci były takie same po dawce początkowej i w stanie stacjonarnym, niezależnie od schematu dawkowania (co 12 czy co 8 godzin)
• Nie stwierdzono różnic w parametrach farmakokinetycznych w zależności od wieku i płci pacjentów

Po jednorazowym podaniu dożylnym cefepimu u dzieci, zanotowano następujące parametry farmakokinetyczne:

Dane te potwierdzają, że podobnie jak u dorosłych, cefepim u dzieci wydalany jest głównie przez nerki.⁷

Zaburzenia czynności nerek

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością nerek o różnym nasileniu wykazały istotne wydłużenie okresu półtrwania cefepimu w fazie eliminacji. Stwierdzono liniową zależność pomiędzy klirensem całkowitym a klirensem kreatyniny, co potwierdza kluczową rolę nerek w eliminacji leku. U pacjentów poddawanych procedurom nerkozastępczym zaobserwowano znaczne wydłużenie okresu półtrwania cefepimu:

• U pacjentów poddawanych hemodializie – średni okres półtrwania wynosi 13 godzin
• U pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej – średni okres półtrwania wynosi 19 godzin

Te dane wskazują na konieczność dostosowania dawkowania cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek w zależności od stopnia upośledzenia funkcji nerek.⁸

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne wykazały, że podanie cefepimu w pojedynczej dawce 1 g nie wpływało na parametry farmakokinetyczne u pacjentów z mukowiscydozą oraz zaburzeniami czynności wątroby. Jest to istotna informacja kliniczna, ponieważ oznacza, że u tych pacjentów nie ma konieczności modyfikacji dawkowania cefepimu. Ta właściwość wynika z faktu, że cefepim jest w minimalnym stopniu metabolizowany w wątrobie, a główną drogą eliminacji są nerki.⁹