Interakcje leku
Bisoratio ASA 5 mg + 75 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Bisoratio ASA zawiera dwie substancje czynne: bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz kwas acetylosalicylowy (ASA), co stwarza możliwość występowania złożonych interakcji z innymi lekami. Należy podkreślić, że nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji dla produktu Bisoratio ASA, jednak znane są interakcje poszczególnych składników.¹

Interakcje związane z bisoprololem

Bisoprolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wchodzi w liczne interakcje z innymi grupami leków, które mogą wymagać szczególnej ostrożności podczas jednoczesnego stosowania lub całkowitego unikania określonych połączeń.²

Leczenie skojarzone bisoprololem niezalecane

• Antagoniści kanału wapniowego typu werapamil i w mniejszym stopniu diltiazem – wywierają niekorzystny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Dożylne podanie werapamilu pacjentom leczonym beta-adrenolitykiem może prowadzić do głębokiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego.³
• Ośrodkowo działające leki przeciwnadciśnieniowe (np. klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) – jednoczesne stosowanie może zmniejszyć ośrodkową impulsację współczulną, prowadząc do redukcji częstości tętna, frakcji wyrzutowej oraz rozszerzenia naczyń. Nagłe przerwanie leczenia, szczególnie przed zakończeniem blokady receptorów beta, może zwiększać ryzyko nadciśnienia z odbicia.⁴

Leczenie skojarzone bisoprololem wymagające ostrożności

• Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) – mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz działanie inotropowe ujemne.⁵
• Antagoniści kanału wapniowego z grupy dihydropirydyny (np. felodypina, amlodypina) – u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć, że jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko niedociśnienia i dalszego pogorszenia wydolności komór.⁶
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) – mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.⁷
• Leki parasympatykomimetyczne – mogą wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększać ryzyko bradykardii.⁸
• Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu w jaskrze) – mogą nasilać ogólnoustrojowe działanie bisoprololu.⁹
• Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe – nasilają działanie hipoglikemizujące, a blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.¹⁰
• Leki stosowane w znieczuleniu – osłabiają odruchową tachykardię i zwiększają ryzyko niedociśnienia.¹¹
• Glikozydy nasercowe (np. digoksyna) – powodują zwolnienie częstości akcji serca i wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego.¹²
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – mogą osłabiać hipotensyjne działanie bisoprololu.¹³
• Beta-sympatykomimetyki (np. izoprenalina, dobutamina) – jednoczesne stosowanie z bisoprololem może osłabiać działanie obu leków.¹⁴
• Leki sympatykomimetyczne pobudzające adrenoreceptory alfa- i beta- (np. noradrenalina, adrenalina) – jednoczesne stosowanie z bisoprololem może ujawniać działanie za pośrednictwem alfa-adrenoreceptorów, powodując zwężanie naczyń, wzrost ciśnienia i nasilenie objawów chromania przestankowego. Interakcje te występują częściej przy stosowaniu nieselektywnych beta-adrenolityków.¹⁵
• Leki przeciwnadciśnieniowe i inne leki nasilające działanie przeciwnadciśnieniowe (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny) – mogą zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego.¹⁶

Leczenie skojarzone bisoprololem do rozważenia

• Meflochina – nasila ryzyko bradykardii.¹⁷
• Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) – nasilają działanie hipotensyjne beta-adrenolityków, ale zwiększają ryzyko przełomu nadciśnieniowego.¹⁸
• Ryfampicyna – może skracać okres półtrwania bisoprololu poprzez hamowanie enzymów metabolizujących leki w wątrobie. W normalnych warunkach nie ma potrzeby dostosowania dawkowania.¹⁹
• Pochodne ergotaminy – nasilają zaburzenia krążenia obwodowego.²⁰

Interakcje związane z kwasem acetylosalicylowym

Kwas acetylosalicylowy może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, w szczególności wpływającymi na układ krzepnięcia oraz metabolizm innych substancji.²¹

Leczenie skojarzone kwasem acetylosalicylowym przeciwwskazane

• Metotreksat (w dawkach >15 mg tygodniowo) – skojarzenie metotreksatu z kwasem acetylosalicylowym powoduje zwiększenie toksyczności hematologicznej metotreksatu z powodu zmniejszonego klirensu nerkowego metotreksatu przez kwas acetylosalicylowy. Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. ^{15 mg na tydzień): skojarzenie metotreksatu i kwasu acetylosalicylowego powoduje zwiększenie toksyczności hematologicznej metotreksatu z powodu zmniejszonego klirensu nerkowego metotreksatu przez kwas acetylosalicylowy. Dlatego jednoczesne stosowanie metotreksatu z tym produktem jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).”>22}

Leczenie skojarzone kwasem acetylosalicylowym niezalecane

• Leki o działaniu urykozurycznym (benzbromaron, probenecyd, sulfinpyrazon) – kwas acetylosalicylowy zmniejsza ich wpływ na wydalanie kwasu moczowego poprzez konkurencję w procesie wydalania kwasu moczowego przez kanaliki nerkowe.²³

Leczenie skojarzone kwasem acetylosalicylowym wymagające ostrożności

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe diuretyków i innych środków obniżających ciśnienie. Podobnie jak inne NLPZ, jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego z inhibitorami ACE zwiększa ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek.²⁴
• Leki moczopędne – zwiększają ryzyko ostrej niewydolności nerek z powodu zmniejszonej filtracji kłębuszkowej poprzez redukcję syntezy prostaglandyn. Zalecane jest nawodnienie pacjenta i monitorowanie czynności nerek na początku leczenia.²⁵
• Spironolakton – kwas acetylosalicylowy wywiera antagonistyczne działanie wobec spironolaktonu.²⁶
• Kortykosteroidy – jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego i choroby wrzodowej.²⁷
• Metotreksat (w dawkach <15 mg tygodniowo) – skojarzenie z kwasem acetylosalicylowym zwiększa toksyczność hematologiczną metotreksatu. W pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego należy cotygodniowo kontrolować morfologię krwi. Szczególne monitorowanie wymagane jest u pacjentów z nawet łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku.<sup data-drug="Bisoratio ASA" data-section="Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji" title="Metotreksat (stosowany w dawkach 28
• Heparyny stosowane w dawce leczniczej lub u pacjentów w podeszłym wieku – zwiększone ryzyko krwawienia. Zalecane jest uważne monitorowanie wskaźników INR, APTT (czasu kaolinowo-kefalinowego) i/lub czasu krwawienia.²⁹
• Glikozydy nasercowe (np. digoksyna) – NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy, mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR) oraz zwiększać stężenie glikozydów nasercowych w osoczu.³⁰
• Lit – kwas acetylosalicylowy utrudnia wydalanie litu przez nerki, prowadząc do zwiększonych stężeń litu w osoczu. Zaleca się monitorowanie stężeń digoksyny i litu na początku i na końcu leczenia Bisoratio ASA. Może być konieczne dostosowanie dawki.³¹
• Inhibitory anhydrazy węglanowej (acetazolamid) – mogą powodować ciężką kwasicę i zwiększone działanie toksyczne na obwodowy układ nerwowy.³²
• Cyklosporyna i takrolimus – jednoczesne stosowanie NLPZ może zwiększać ryzyko nefrotoksyczności. Czynność nerek należy monitorować przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem acetylosalicylowym.³³
• Walproinian – kwas acetylosalicylowy może zmniejszać wiązanie walproinianu z białkami osocza, zwiększając stężenia wolnej frakcji walproinianu w osoczu w stanie stacjonarnym.³⁴
• Fenytoina – salicylany zmniejszają wiązanie fenytoiny z białkami osocza, co może prowadzić do zmniejszonego całkowitego stężenia fenytoiny w osoczu i zwiększenia wolnej frakcji fenytoiny. Stężenie frakcji niezwiązanej, a tym samym działanie terapeutyczne, nie wydaje się być znacząco zmienione.³⁵
• Ibuprofen – dane doświadczalne wskazują na możliwość hamowania przez ibuprofen wpływu małych dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. Jednoznaczne wnioski dotyczące regularnego stosowania ibuprofenu nie są możliwe, a kliniczne następstwa interakcji w przypadku doraźnego podawania ibuprofenu są mało prawdopodobne.³⁶
• Metamizol – jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym może zmniejszać działanie hamujące ASA na agregację płytek krwi. Z tego względu metamizol należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach w celu kardioprotekcji.³⁷

Leczenie skojarzone kwasem acetylosalicylowym do rozważenia

• Leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny, heparyny w dawkach profilaktycznych), inne leki przeciwpłytkowe, leki trombolityczne oraz selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – zwiększają ryzyko krwawienia.³⁸
• NLPZ – zwiększają ryzyko krwawienia i uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego oraz wydłużają czas krwawienia.³⁹
• Leki zobojętniające – mogą zwiększać wydalanie kwasu acetylosalicylowego poprzez alkalizujące działanie na mocz. Zasadnicze niezgodności dotyczą soli żelaza, węglanów i wodorotlenków alkalizujących.⁴⁰
• Alkohol – zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.⁴¹
• Leki przeciwcukrzycowe (np. pochodne sulfonylomocznika) – kwas acetylosalicylowy może zwiększać działanie hipoglikemiczne.⁴²
• Metoklopramid – nasila działanie kwasu acetylosalicylowego.⁴³

Interakcje produktu Bisoratio ASA z alkoholem

Interakcje produktu Bisoratio ASA z alkoholem dotyczą przede wszystkim składowej kwasu acetylosalicylowego, który w połączeniu z alkoholem zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.⁴⁴ Mechanizm tej interakcji opiera się na:

• Synergistycznym działaniu drażniącym na błonę śluzową żołądka, co może prowadzić do powstawania nadżerek i owrzodzeń
• Alkohol może nasilać przeciwpłytkowe działanie kwasu acetylosalicylowego
• Jednoczesne spożywanie alkoholu może wydłużać czas utrzymywania się kwasu acetylosalicylowego w organizmie

Ponadto, składowa bisoprololu w połączeniu z alkoholem może nasilać działanie hipotensyjne, co zwiększa ryzyko wystąpienia objawów niedociśnienia, takich jak zawroty głowy czy omdlenia. Obie substancje czynne mogą również wzajemnie potęgować swoje działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy, powodując zwiększoną sedację i pogorszenie funkcji poznawczych.

W związku z powyższym, pacjenci przyjmujący Bisoratio ASA powinni całkowicie unikać spożywania alkoholu lub znacząco je ograniczyć.

Podsumowanie interakcji produktu Bisoratio ASA