Trądzik
Patofizjologia i mechanizm
Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest przewlekłą chorobą zapalną jednostki włosowo-łojowej o złożonej patogenezie, obejmującej nadprodukcję sebum, hiperkeratynizację ujść mieszków włosowych, kolonizację przez Cutibacterium acnes oraz stan zapalny. Nowoczesne badania wskazują, że stan zapalny może inicjować proces chorobowy jeszcze przed powstaniem mikrozaskórnika. Kluczowe szlaki sygnalizacyjne zaangażowane w patogenezę to m.in. PI3K/Akt/FoxO1/mTORC1, Wnt/β-katenina, NF-κB oraz MAPK. Androgeny, zwłaszcza dihydrotestosteron (DHT), oraz insulina i IGF-1 odgrywają istotną rolę w stymulacji produkcji sebum i aktywacji kaskad zapalnych. Hiperkeratynizacja jest modulowana przez cytokiny prozapalne, takie jak IL-1, TNF-α i IL-8, które promują komedogenezę. Dysbioza mikrobiomu, szczególnie nadmierna ekspansja filotypu IA1 C. acnes, oraz aktywacja receptorów Toll-podobnych (TLR2, TLR4) prowadzą do produkcji cytokin prozapalnych i reaktywnych form tlenu, nasilając stan zapalny i uszkodzenia tkanek.
- Podstawy patogenezy trądziku
- Nadprodukcja sebum jako kluczowy element patogenezy
- Hiperkeratynizacja mieszków włosowych
- Rola Cutibacterium acnes w patogenezie trądziku
- Stan zapalny w patogenezie trądziku
- Wpływ czynników hormonalnych na patogenezę trądziku
- Nowe odkrycia w patogenezie trądziku
- Wpływ czynników środowiskowych na patogenezę trądziku
- Implikacje terapeutyczne wynikające z patogenezy
Podstawy patogenezy trądziku
Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest przewlekłą chorobą zapalną jednostki włosowo-łojowej o złożonej patogenezie. Przez wiele lat tradycyjny model patogenezy trądziku opisywał cztery główne czynniki patogenetyczne: nadprodukcję sebum, nieprawidłowe rogowacenie ujść mieszków włosowych, kolonizację przez bakterie Cutibacterium acnes (dawniej Propionibacterium acnes) oraz stan zapalny12. Pierwotną zmianą w trądziku jest mikrozaskórnik (microcomedo), który stanowi prekursora wszystkich klinicznych manifestacji choroby3. Współczesne badania wskazują jednak, że relacje między tymi czynnikami są bardziej złożone, a w procesie patogenetycznym biorą udział również inne elementy, takie jak predyspozycje genetyczne, czynniki hormonalne, stres, dieta czy mikrobiom skóry45.
Rola czynników genetycznych
Badania wskazują, że trądzik ma silny komponent genetyczny. Według jednych z badań, aż 80% predyspozycji do rozwoju trądziku może być uwarunkowane genetycznie1. Zidentyfikowano około 50 loci genetycznych związanych z trądzikiem2. Badania bliźniąt wykazały, że dziedziczność trądziku może sięgać nawet 85% wariancji populacyjnej3. Zakłada się, że geny związane z trądzikiem wpływają na homeostazę komórek macierzystych, przebudowę tkanek, adhezję komórkową i metabolizm androgenów4.
Aktualne spojrzenie na patogenezę trądziku
Współczesne badania sugerują, że klasyczny model patogenezy trądziku, w którym mikrozaskórnik jest pierwotną zmianą, może wymagać rewizji. Badania prowadzone w laboratorium Sewona Kanga wykazały, że w skórze pacjentów z trądzikiem występuje populacja komórek zapalnych jeszcze przed rozwojem hiperkeratynizacji i powstaniem mikrozaskórnika1. Obserwacje te sugerują, że stan zapalny może być inicjującym wydarzeniem w rozwoju trądziku, a nie jedynie konsekwencją powstania zaskórnika23.
Aktualne spojrzenie na patogenezę trądziku podkreśla jej złożony i wieloczynnikowy charakter, obejmujący interakcje między następującymi elementami: nadmierną produkcją sebum stymulowaną przez androgeny, zaburzeniami keratynizacji mieszków włosowych, dysbiozą mikrobiomu skóry (szczególnie dotyczącą C. acnes) oraz kaskadą reakcji zapalnych, która może rozpoczynać się wcześniej niż sądzono12.
Nadprodukcja sebum jako kluczowy element patogenezy
Nadmierna produkcja sebum jest jednym z najważniejszych czynników w rozwoju trądziku. Nasilone wydzielanie łoju jest bezpośrednio związane z nasileniem trądziku – wyższa produkcja sebum powoduje większe podrażnienie przewodu łojowego i w rezultacie zwiększone wytwarzanie keratyny12. Sebum stwarza idealne środowisko dla namnażania się bakterii C. acnes, co prowadzi do hiperkeratynizacji mieszków włosowych i stanu zapalnego3.
Regulacja produkcji sebum
Produkcja i wydzielanie sebum są regulowane przez szereg różnych hormonów i mediatorów1. Najważniejszymi czynnikami regulującymi produkcję sebum są:
- Androgeny – główne hormony stymulujące produkcję łoju. Dihydrotestosteron (DHT) jest głównym hormonem androgenowym odpowiedzialnym za produkcję sebum w skórze12.
- Insulina i insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) – odgrywają kluczową rolę w patogenezie trądziku, szczególnie w okresie dojrzewania12.
- Hormon wzrostu i inne mediatory, w tym receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów (PPAR), które regulują gruczoł łojowy i mogą przyczyniać się do rozwoju trądziku3.
Szlaki sygnalizacyjne w patogenezie trądziku
Badania molekularne wskazały na kilka kluczowych szlaków sygnalizacyjnych zaangażowanych w patogenezę trądziku:
- Szlak PI3K/Akt/FoxO1/mTORC1 – jest to najważniejszy szlak sygnalizacyjny odpowiedzialny za patogenezę trądziku. Po związaniu IGF-1 z jego receptorem, aktywowana jest kinaza PI3K, co prowadzi do aktywacji kinazy AKT (znanej również jako białko kinaza B), kluczowego punktu kontrolnego regulacji sieci wzrostu12.
- Szlak Wnt/β-katenina – ważny w rozwoju mieszka włosowego i gruczołu łojowego12.
- Szlak NF-κB – odgrywa kluczową rolę w procesie zapalnym poprzez regulację uwalniania mediatorów zapalnych1.
- Szlak MAPK (kinazy aktywowane mitogenami) – uczestniczy w modulacji aktywności sebocytów, keratynocytów i komórek zapalnych1.
Zwiększona sygnalizacja IGF-1 poprzez hamowanie FoxO1 zależne od AKT zwiększa aktywność transkrypcyjną AR, SREBF1, PPARγ i STAT3, kluczowych czynników transkrypcyjnych, które promują lipogenezę w sebocytach1. Dodatkowo, fosforylacja białka wiążącego p53 – MDM2 – mediowana przez AKT, promuje degradację p53, ważnego czynnika w patogenezie trądziku23.
Hiperkeratynizacja mieszków włosowych
Hiperkeratynizacja mieszków włosowych obejmuje zwiększoną proliferację keratynocytów i zmniejszone złuszczanie, co prowadzi do powstawania mikrozaskórników wypełnionych sebum i keratyną1. Proces ten jest krytycznym elementem patogenezy trądziku, prowadzącym do powstania zaskórników otwartych i zamkniętych2.
Mechanizmy hiperkeratynizacji
Kilka czynników przyczynia się do nieprawidłowej keratynizacji ujść mieszków włosowych:
- Androgeny – mogą wpływać nie tylko na ilość wytwarzanego sebum, ale także na różnicowanie mieszka włosowego, co może przyczyniać się do trądziku1.
- Mediatory zapalne – takie jak interleukina-1 (IL-1), odgrywają centralną rolę w regulacji odpowiedzi zapalnych i immunologicznych. Wykazano, że ekspresja i wydzielanie IL-1 dramatycznie wzrasta podczas wczesnych etapów rozwoju zmian trądzikowych2.
- Czynniki wzrostu – indukują patogenezę trądziku. Ich sygnały wejściowe zbiegają się w aktywacji kinazy AKT, która modyfikuje aktywność i ekspresję ważnych czynników transkrypcyjnych promujących chorobę3.
Rola prozapalnych cytokin w hiperkeratynizacji
Cytokiny prozapalne odgrywają kluczową rolę w regulacji procesów keratynizacji w trądziku:
- IL-1 – jest niezbędna do tworzenia zaskórników i może promować komedogenezę w obrębie jednostki włosowo-łojowej12.
- TNF-α i IL-8 – są produkowane przez komórki T CD4+ i makrofagi, aktywują lokalne komórki śródbłonka do zwiększania mediatorów zapalnych, takich jak VCAM-1, ICAM-1 i HLA-DR w naczyniach wokół mieszka włosowo-łojowego3.
Dane silnie sugerują, że mediatory zapalne są obecne i zdolne do promowania komedogenezy w obrębie jednostki włosowo-łojowej już we wczesnym etapie rozwoju trądziku1.
Rola Cutibacterium acnes w patogenezie trądziku
Cutibacterium acnes (dawniej Propionibacterium acnes) jest beztlenowym organizmem obecnym w zmianach trądzikowych1. Jest to bakteria komensalna występująca w mieszkach łojowych, ale może również być oportunistycznym patogenem jako główny gracz w rozwoju trądziku pospolitego2.
Mechanizmy prozapalne indukowane przez C. acnes
C. acnes stymuluje stan zapalny poprzez różne mechanizmy:
- Produkcja mediatorów prozapalnych – C. acnes stymuluje stan zapalny, wytwarzając prozapalne mediatory, które dyfundują przez ścianę mieszka. Bakteria aktywuje receptor Toll-podobny 2 (TLR2) na monocytach i neutrofilach1.
- Aktywacja TLR2 i TLR4 – prowadzi do produkcji wielu prozapalnych cytokin, w tym interleukin 12 i 8 oraz czynnika martwicy nowotworów (TNF)23.
- Aktywacja inflamasomu NLRP3 – C. acnes prowadzi do sekrecji prozapalnych cytokin w różnych komórkach immunologicznych4.
C. acnes inicjuje proces zapalny w patogenezie trądziku, wyzwalając produkcję reaktywnych form tlenu (ROS) i cytokin zapalnych poprzez receptor Toll-podobny 2, receptor aktywowany przez proliferatory peroksysomów, szlak mTOR i wrodzony układ odpornościowy1.
Rola dysbiozy mikrobiomowej
Współczesne badania wskazują, że trądzik nie jest spowodowany nadmiernym namnażaniem się C. acnes per se, ale wynika z dysbiozy spowodowanej utratą różnorodności filotypów C. acnes1. Filotyp IA1 bakterii C. acnes jest nadmiernie obecny w zmianach zapalnych u pacjentów z trądzikiem w porównaniu do osób zdrowych2.
Warto zauważyć, że na skórze występują również inne bakterie, takie jak Staphylococcus epidermidis, które mogą odgrywać rolę w patofizjologii trądziku pospolitego1. Ponadto, badania sugerują, że P. acnes nie jest wymagany do rozwoju stanu zapalnego w zmianach trądzikowych, niezależnie od typu zmiany2.
Stan zapalny w patogenezie trądziku
Stan zapalny jest kluczowym elementem patogenezy trądziku i współczesne badania sugerują, że może on występować na wszystkich etapach rozwoju zmian trądzikowych, a nawet może być inicjującym wydarzeniem w rozwoju choroby12.
Mechanizmy zapalne w trądziku
W procesie zapalnym w trądziku uczestniczy wiele mechanizmów:
- Aktywacja receptorów Toll-podobnych (TLR) – szczególnie TLR2 i TLR4, które są kluczowymi klasami receptorów rozpoznających wzorce (PRR) rozpoznających P. acnes w naskórku i odpowiedzialnych za stan zapalny12.
- Produkcja cytokin prozapalnych – C. acnes stymuluje produkcję IL-1β, IL-8, TNF-α i LTB4, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju stanu zapalnego12.
- Aktywacja kaskady AP-1 – w wyżej wymienionym kaskadzie zapalnej aktywuje metaloproteinazy macierzy, które przyczyniają się do lokalnego niszczenia tkanek i powstawania blizn1.
- Rola makrofagów – makrofagi odgrywają kluczową rolę w patogenezie trądziku, regulując stężenie lipidów i ułatwiając eliminację C. acnes. Jednak nadmierna reakcja immunologiczna może wywołać stan zapalny i późniejsze bliznowacenie potrądzikowe2.
Molekularne mechanizmy leżące u podstaw stresu oksydacyjnego i uszkodzenia komórek wywołanego zapaleniem w trądziku były badane. Sygnalizacja za pośrednictwem NF-κB i STAT, mediowana przez TLR, została określona jako kluczowy mechanizm trądziku1.
Rola peptydów przeciwdrobnoustrojowych
Peptydy przeciwdrobnoustrojowe (AMP) odgrywają istotną rolę w patogenezie trądziku:
- Beta-defensyny (hBD) i katelicydyny – są intensywnie badane w patogenezie trądziku. Regulacja syntezy wrodzonych i specyficznych AMP jest zaburzona u pacjentów z trądzikiem1.
- Reaktywna adipogeneza – pierwszym etapem reaktywnej adipogenezy jest uwalnianie peptydów przeciwdrobnoustrojowych, znanych również jako peptydy obrony gospodarza. Ta zapalna odpowiedź immunologiczna w trądziku jest wywoływana przez ekspozycję na produkty bakteryjne, co wyjaśnia zapalną prezentację trądziku u ludzi2.
Badania pokazały, że po aktywacji TLR2 następuje indukcja zwiększonej syntezy lipidów i katelicydyny. Jest to ważne odkrycie, ponieważ potwierdza skuteczność retinoidów jako terapii w zapobieganiu i leczeniu trądziku. Retinoidy indukują katelicydynę i zmniejszają syntezę lipidów w preadipocytach skórnych – hamowanie reaktywnej adipogenezy w fibroblastach skórnych utrudni rozwój trądziku u ludzi1.
Wpływ czynników hormonalnych na patogenezę trądziku
Czynniki hormonalne odgrywają kluczową rolę w patogenezie trądziku. Skóra jest organem endokrynnym zdolnym do produkcji androgenów, a hormony te są zaangażowane we wczesne etapy kaskady klinicznej patogenezy trądziku1.
Rola androgenów
Androgeny są głównymi hormonami odpowiedzialnymi za rozwój trądziku:
- Stymulacja produkcji sebum – androgeny stymulują produkcję łoju przez sebocyty w gruczołach łojowych skóry, co tworzy wysoce korzystne mikrośrodowisko dla wzrostu bakterii C. acnes w mieszku włosowo-łojowym1.
- Dihydrotestosteron (DHT) – jest głównym hormonem androgenowym odpowiedzialnym za produkcję sebum w skórze2.
- Stymulacja cytokin i szlaków zapalnych – androgeny stymulują również cytokiny i inne szlaki zapalne, prowadząc do efektów kaskadowych, które dodatkowo promują rozwój zmian3.
„Jeśli nie ma androgenów, nie ma sebum, a jeśli nie ma sebum, nie ma trądziku; i to jest praktycznie uniwersalnie prawdziwe” – podkreślił ekspert w dziedzinie dermatologii, Dr Del Rosso1.
Rola IGF-1 i insuliny
Oprócz androgenów, inne hormony również odgrywają ważną rolę w patogenezie trądziku:
- Insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) – zwiększa aktywność gruczołów łojowych i produkcję sebum, szczególnie w okresie dojrzewania1.
- Insulina – wysokie stężenia insuliny, występujące np. przy diecie o wysokim indeksie glikemicznym, mogą nasilać produkcję sebum i stan zapalny2.
Dieta zachodnia, charakteryzująca się żywnością o wysokim indeksie glikemicznym, rafinowanymi zbożami, czerwonym mięsem, mlekiem i produktami mlecznymi, białkiem jaj i tłuszczami nasyconymi, zwiększa obciążenie glikemiczne, produkcję insuliny, IGF-1 i poziomy leucyny; z kolei podwyższenie tych czynników zmniejsza aktywność FOX O1, tracąc zdolność do hamowania receptorów androgenowych i aktywności mTORC-11.
Nowe odkrycia w patogenezie trądziku
Współczesne badania dostarczają nowych informacji na temat patogenezy trądziku, które mogą prowadzić do rozwoju innowacyjnych strategii terapeutycznych1.
Rola czynników transkrypcyjnych p53, FoxO1 i FoxO3
Badania wskazują na kluczową rolę trzech czynników transkrypcyjnych – p53, FoxO1 i FoxO3 – w patogenezie trądziku:
- Supresja p53, FoxO1 i FoxO3 – odgrywa ważną rolę w patogenezie trądziku, podczas gdy ich regulacja w górę za pośrednictwem izotretynoiny wyjaśnia korzystne i niepożądane efekty izotretynoiny w leczeniu trądziku1.
- p53 jako negatywny regulator genu IGF1R – p53 został zidentyfikowany jako negatywny regulator genu IGF1R, który pośredniczy w zwiększonej sygnalizacji IGF-1/mTORC1 w okresie dojrzewania i przy diecie zachodniej2.
- Izotretynoina zwiększa ekspresję p53, FoxO1 i FoxO3 – w gruczołach łojowych pacjentów z trądzikiem3.
Nadekspresja tych proapoptotycznych czynników transkrypcyjnych wyjaśnia pożądany efekt hamujący sebum izotretynoiny poprzez indukcję apoptozy sebocytów i wyczerpanie komórek progenitorowych sebocytów BLIMP1(+)1.
Rola reaktywnej adipogenezy
Nowe badania zidentyfikowały wcześniej nieznane komponenty w patogenezie trądziku:
- Reaktywna adipogeneza w okołomieszkowych fibroblastach skórnych – badacze odkryli, że „reaktywna adipogeneza w okołomieszkowych fibroblastach skórnych aktywnie przyczynia się do patofizjologii trądziku”1.
- Odpowiedź dermalna na C. acnes – odkryto, że dermalne okołomieszkowe fibroblasty, poprzez swoją reakcję adipogenezy, mają wcześniej nieznaną rolę w patogenezie trądziku2.
To głębsze zrozumienie patofizjologii trądziku może umożliwić rozwój nowych terapii. Retinoidy hamują reaktywną adipogenezę w fibroblastach skórnych, co utrudnia rozwój trądziku u ludzi1.
Rola witaminy B12
Badania sugerują również rolę witaminy B12 w patogenezie trądziku:
- Wpływ na ekspresję genów bakterii skórnych – przyjmowanie suplementów witaminy B12 wpływa na geny ekspresjonowane przez bakterie żyjące na naszej skórze. Wzorzec ekspresji genów — transkryptom — został zmieniony u dziesięciu na dziesięciu zdrowych badanych osób i wywołał rozwój trądziku u jednego badanego1.
- Hamowanie biosyntezy witaminy B12 – porównując profile ekspresji genów mikrobiota skóry u pacjentów z trądzikiem z profilami od zdrowych osób, okazało się, że szlak biosyntezy witaminy B12 w bakterii skórnej Propionibacterium acnes był znacząco obniżony u pacjentów z trądzikiem2.
- Produkcja porfiryn – zespół Li hodował kultury P. acnes i odkrył, że suplementacja witaminą B12 promowała produkcję porfiryn, które jak wykazano, indukują stan zapalny w trądziku3.
Odkrycia te sugerują nowy szlak patogenezy bakteryjnej w trądziku i dostarczają jedno molekularne wyjaśnienie dla długotrwałej obserwacji klinicznej, że suplementacja witaminą B12 prowadzi do rozwoju trądziku u części osób1.
Wpływ czynników środowiskowych na patogenezę trądziku
Oprócz czynników genetycznych i hormonalnych, w patogenezie trądziku ważną rolę odgrywają również czynniki środowiskowe12.
Wpływ stresu
Stres jest znany jako czynnik korelujący z zaostrzeniami trądziku i jest obecnie uważany za systemowy czynnik napędzający trądzik1. Stres wpływa na trądzik poprzez:
- Wahania hormonalne – w tym wzrost poziomu kortyzolu i androgenów, stymulujące aktywność gruczołów łojowych, prowadzące do nadmiernej produkcji sebum1.
- Stan zapalny – wywołany stresem uwolnienie cytokin zaostrza zmiany trądzikowe2.
- Zmienione funkcje bariery skórnej – stres upośledza funkcję bariery skórnej, zmienia odpowiedzi immunologiczne i wpływa na czynniki stylu życia, takie jak dieta, sen i nawyki pielęgnacyjne, które przyczyniają się do nasilenia trądziku3.
Dodatkowo, neuropeptydy, stres oksydacyjny, insulinooporność, zmienione pH skóry, zmiany naczyniowe i zmiany w mikrobiomie skóry odgrywają znaczącą rolę w patogenezie trądziku wywołanego stresem1.
Wpływ diety
Dieta jest obecnie uznawana za ważny czynnik przyczyniający się do trądziku1. Badania sugerują, że:
- Dieta o wysokim indeksie glikemicznym – powoduje wzrost insuliny, co prawdopodobnie zwiększa produkcję sebum. W rezultacie żywność o wysokim IG może bezpośrednio wpływać na rozwój i nasilenie trądziku1.
- Mleko i produkty mleczne – badanie z 2019 roku z udziałem osób w wieku od 10 do 24 lat wykazało, że picie pełnego mleka trzy lub więcej dni w tygodniu było związane z umiarkowanym lub ciężkim trądzikiem2.
- Dieta zachodnia – charakteryzuje się żywnością o wysokim indeksie glikemicznym, rafinowanymi zbożami, czerwonym mięsem, mlekiem i produktami mlecznymi, białkiem jajecznym i tłuszczami nasyconymi. Ten rodzaj diety zwiększa obciążenie glikemiczne, produkcję insuliny, IGF-1 i poziomy leucyny3.
Hipotezy dotyczące wpływu diety na patogenezę trądziku są poparte obserwacją niskiej częstości występowania trądziku w kulturach z dietą paleolityczną składającą się z minimalnie przetworzonych pokarmów, warzyw, małych ilości węglowodanów i bez nabiału lub jego pochodnych1.
Implikacje terapeutyczne wynikające z patogenezy
Zrozumienie patogenezy trądziku ma kluczowe znaczenie dla opracowania skutecznych strategii terapeutycznych1.
Celowanie w kluczowe komponenty patogenezy
Skuteczne leczenie trądziku powinno być ukierunkowane na główne komponenty patogenezy:
- Izotretynoina – jest jedynym lekiem, który oddziałuje na wszystkie cztery filary patogenezy trądziku: nadprodukcję sebum, hiperkeratynizację mieszków, kolonizację przez C. acnes i stan zapalny1.
- Klaskoteron – jest jedynym lekiem miejscowym, który celuje w nadmierną produkcję sebum. Jest to nowy miejscowy inhibitor receptora androgenowego zatwierdzony do leczenia trądziku pospolitego u pacjentów w wieku 12 lat i starszych23.
- Terapia kombinowana – niezależnie od tego, który rodzaj leczenia jest wybrany dla dowolnego filaru, monoterapia pojedynczym środkiem jest często niewystarczająca. „Historycznie łączyliśmy terapie, aby leczyć wiele przyczyn trądziku” – podkreślił ekspert4.
Łączenie zabiegów o różnych mechanizmach działania może pomóc w przeciwdziałaniu czterem głównym filarom patogenezy trądziku, a wprowadzenie klaskoterone oznacza, że możemy teraz również celować i hamować androgeny w skórze za pomocą terapii miejscowej1.
Nowe strategie terapeutyczne
Badania nad patogenezą trądziku prowadzą do rozwoju nowych strategii terapeutycznych:
- Inhibitory TLR2 – TLR2 odgrywa kluczową rolę w rozpoznawaniu P. acnes i inicjowaniu odpowiedzi zapalnej. Nadmierne P. acnes może prowadzić do promowania stanu zapalnego i niszczenia tkanek przez prozapalne cytokiny mediowane przez TLR2. TLR2 jest skutecznym celem interwencji terapeutycznej w celu zablokowania odpowiedzi zapalnych podczas inwazji P. acnes1.
- Leki modulujące szlak PI3K/Akt/mTORC1 – chociaż te środki przeciwtrądzikowe mają różne efekty farmakologiczne przeciwko różnym czynniom patogenezy trądziku, wszystkie z nich mają synergistyczny mechanizm działania, tłumienie sygnalizacji Akt/mTORC1 i wzmocnienie transdukcji sygnału p532.
- Naturalny związek Emodin – skutecznie hamuje proliferację, indukuje zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę sebocytów SZ95 w sposób zależny od dawki. Emodin hamuje aktywację szlaku sygnalizacyjnego PI3K/Akt/FoxO1 indukowanego przez IGF-1, co wykazało specyficzny efekt hamujący emodinu na transdukcję PI3K3.
- Fukoksantyna – wykazuje znaczące działanie przeciwzapalne poprzez regulację szlaku sygnalizacyjnego IκBα/NF-κB i hamowanie translokacji jądrowej NF-κB, oferując nowy kierunek badań nad leczeniem trądziku4.
Badania nad modyfikacją aktywności makrofagów w trądziku są obiecujące. Kompleksowe zrozumienie patogenezy trądziku pospolitego nie zostało jeszcze w pełni osiągnięte. Niemniej jednak liczne badania empiryczne podkreśliły zdolność istniejących strategii terapeutycznych do łagodzenia trądziku poprzez modulowanie funkcjonalności makrofagów1.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.