kwas zoledronowy
Kwas zoledronowy to lek z grupy bisfosfonianów zawierających azot, który hamuje resorpcję kości poprzez działanie na osteoklasty. Wykazuje najsilniejsze działanie antyresorpcyjne spośród dostępnych bisfosfonianów, co wynika z jego wysokiego powinowactwa do hydroksyapatytu kostnego oraz hamowania kluczowego enzymu szlaku mewalonowego (reduktazy farnezylopirofosforanowej).
W praktyce klinicznej kwas zoledronowy stosowany jest w leczeniu osteoporozy (u kobiet po menopauzie, mężczyzn oraz osteoporozy posteroidowej), w zapobieganiu złamaniom patologicznym, hiperkalcemii i zdarzeniom kostnym u pacjentów z zaawansowaną chorobą nowotworową z przerzutami do kości oraz w leczeniu choroby Pageta. U pacjentów z osteoporozą podawany jest zazwyczaj w dawce 5 mg dożylnie raz w roku.
Do najczęstszych działań niepożądanych kwasu zoledronowego należą objawy grypopodobne (gorączka, bóle mięśni i stawów), hipoklacelemia, reakcje w miejscu podania oraz przejściowe pogorszenie funkcji nerek. Rzadszymi, ale poważnymi powikłaniami są martwica kości szczęki oraz atypowe złamania kości udowej, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Przed podaniem należy ocenić funkcję nerek, skorygować niedobory witaminy D i wapnia oraz uwzględnić przeciwwskazania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zerlinda 4 mg/100 ml
Produkt leczniczy Zerlinda, zawierający kwas zoledronowy w dawce 4 mg/100 ml do infuzji dożylnej, jest wskazany do zapobiegania powikłaniom kostnym u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami z przerzutami do kości oraz do leczenia hiperkalcemii indukowanej nowotworem (TIH). W profilaktyce powikłań kostnych zalecana dawka wynosi 4 mg co 3-4 tygodnie, przy jednoczesnej suplementacji wapnia (500 mg/dobę) i witaminy D (400 j.m./dobę). Efekt terapeutyczny pojawia się po 2-3 miesiącach terapii. W leczeniu TIH stosuje się jednorazową dawkę 4 mg kwasu zoledronowego, przy stężeniu wapnia w surowicy ≥12,0 mg/dl (≥3,0 mmol/l). Podawanie leku wymaga doświadczenia w dożylnym stosowaniu bisfosfonianów, a pacjenci powinni otrzymać ulotkę informacyjną oraz kartę przypominającą.
bisfosfoniany, ciężkie zaburzenia czynności nerek, guzy lite, hiperkalcemia indukowana nowotworem, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kwas zoledronowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, nawodnienie pacjenta, pogorszenie czynności nerek, powikłania kostne, przerzuty do kości, roztwór do infuzji, stężenie kreatyniny, stężenie wapnia, suplementacja wapnia, szpiczak mnogi, wzór Cockcroft-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zmniejszenie dawki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Epidemiologia
Rak gruczołu krokowego jest najczęściej diagnozowanym nowotworem u mężczyzn w USA, z prognozowanymi 313 780 nowymi przypadkami i 35 770 zgonami w 2025 roku. Wzrost częstości występowania przerzutowego raka prostaty (m.in. o 18% w latach 2008-2016 oraz 72% wzrost roczny przerzutów w latach 2004-2013) jest niepokojącym trendem, szczególnie u mężczyzn w wieku 55-69 lat oraz u nie-latynoskich białych mężczyzn. Wskaźnik przerzutowego raka prostaty wzrósł z 4% w 2003 do 8% w 2017 roku, a częstość występowania u mężczyzn 45-74 lat wzrosła o 41% w latach 2010-2018 (z 12 do 17/100 000). Różnice rasowe są znaczące – wskaźnik zachorowalności u czarnych mężczyzn jest ponad dwukrotnie wyższy (137,1 vs 62,2/100 000). Pięcioletnia przeżywalność względna dla przerzutowego raka prostaty wynosi około 34%, z poprawą z 28,7% (2001-2005) do 32,3% (2011-2016). Wzrost przerzutów zbiegł się ze zmianami w zaleceniach USPSTF dotyczącymi badań przesiewowych PSA, które ograniczyły rutynowe testy, co mogło wpłynąć na późniejsze wykrywanie choroby.
aktywny nadzór, badanie PSA, deficyt naprawy DNA, denosumab, enzalutamid, hormonowrażliwy rak prostaty, immunoterapia, inhibitory szlaku receptora androgenowego, kwas zoledronowy, mutacje germinalne, octan abirateronu, PET PSMA, przerzutowy rak prostaty, przerzuty do kości, przerzuty do węzłów chłonnych, rad-223, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak prostaty niskiego ryzyka, rak prostaty oporny na kastrację, sipuleucel-T, terapia deprywacji androgenowej