zaburzenie wchłaniania jelitowego
Wskazanie

Zaburzenia wchłaniania jelitowego (malabsorpcja) to stan patologiczny, w którym dochodzi do nieprawidłowego wchłaniania składników odżywczych w jelicie cienkim. Najczęstszymi przyczynami są celiakia, choroba Crohna, mukowiscydoza, niedobór laktazy, przewlekłe zapalenie trzustki oraz stan po resekcji jelita. Objawy obejmują przewlekłą biegunkę, utratę masy ciała, niedożywienie, wzdęcia, bóle brzucha i zmęczenie.

Diagnostyka zaburzeń wchłaniania opiera się na badaniach laboratoryjnych (morfologia, albuminy, witaminy, pierwiastki), badaniach obrazowych, testach czynnościowych oraz biopsji jelita cienkiego. Leczenie jest zawsze ukierunkowane na przyczynę podstawową, a także obejmuje suplementację brakujących składników odżywczych.

W farmakoterapii zaburzeń wchłaniania stosuje się leki w zależności od przyczyny. W celiakii podstawą jest dieta bezglutenowa. W niewydolności zewnątrzwydzielniczej trzustki stosuje się enzymy trzustkowe (Kreon, Lipancrea, Pangrol). Przy nietolerancji laktozy podaje się preparaty laktazy (Lactaid). W chorobach zapalnych jelit stosowane są mesalazyna (Pentasa, Salofalk), kortykosteroidy (Encorton, Metypred) oraz leki immunosupresyjne (Imuran, Metex).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z zaburzeniami wchłaniania obejmują: konieczność dokładnej identyfikacji przyczyny, która często wymaga wielu badań diagnostycznych; problemy z długotrwałym utrzymaniem diety eliminacyjnej przez pacjentów (np. bezglutenowej); ryzyko rozwoju poważnych niedoborów żywieniowych pomimo leczenia; zaburzenia wchłaniania leków doustnych, co komplikuje terapię chorób współistniejących; oraz trudności w ocenie skuteczności leczenia ze względu na przewlekły i fluktuacyjny charakter objawów.