rak piersi rozsiany z obecnością receptorów hormonalnych
Wskazanie

Rak piersi rozsiany z obecnością receptorów hormonalnych (HR+) stanowi podtyp zaawansowanego raka piersi, który charakteryzuje się ekspresją receptorów estrogenowych (ER) i/lub progesteronowych (PR) na powierzchni komórek nowotworowych. Ten typ nowotworu stanowi około 70-80% wszystkich przypadków raka piersi. Rozsiew oznacza, że komórki nowotworowe rozprzestrzeniły się poza pierwotne miejsce występowania do innych części ciała, najczęściej do kości, płuc, wątroby czy mózgu.

Leczenie raka piersi rozsianego HR+ opiera się przede wszystkim na terapii hormonalnej, która blokuje wpływ estrogenów na komórki nowotworowe. W pierwszej linii leczenia stosuje się najczęściej inhibitory aromatazy, takie jak Aromek (anastrozol), Femara (letrozol) czy Arimidex (anastrozol), często w skojarzeniu z inhibitorami CDK4/6: Ibrance (palbocyklib), Kisqali (rybocyklib) lub Verzenios (abemacyklib). W kolejnych liniach leczenia można zastosować selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) jak Nolvadex (tamoksyfen) czy selektywne degradatory receptora estrogenowego (SERD) jak Faslodex (fulwestrant).

W przypadku rozwoju oporności na leczenie hormonalne stosuje się również inhibitory mTOR, takie jak Afinitor (ewerolimus), który może przywrócić wrażliwość na terapię hormonalną. U pacjentek z mutacją PIK3CA można zastosować Piqray (alpelisyb). W przypadku współwystępowania nadekspresji HER2, dodaje się terapię anty-HER2, np. Herceptin (trastuzumab), Perjeta (pertuzumab) czy Kadcyla (trastuzumab emtanzyna).

Największym wyzwaniem w leczeniu rozsianego raka piersi HR+ jest rozwój oporności na terapię hormonalną, co występuje praktycznie u wszystkich pacjentek w trakcie leczenia. Mechanizmy oporności są złożone i obejmują mutacje w genie ESR1 kodującym receptor estrogenowy, aktywację alternatywnych szlaków sygnałowych oraz zmiany epigenetyczne. Kolejnym wyzwaniem jest skuteczne leczenie przerzutów do ośrodkowego układu nerwowego, ponieważ wiele leków ma ograniczoną zdolność przenikania przez barierę krew-mózg.

Istotną kwestią jest także utrzymanie odpowiedniej jakości życia pacjentek podczas długotrwałego leczenia. Działania niepożądane terapii hormonalnej i celowanej mogą obejmować bóle stawów i mięśni, uderzenia gorąca, zmęczenie, neutropenię (w przypadku inhibitorów CDK4/6) oraz zwiększone ryzyko osteoporozy i złamań kości. Wymaga to kompleksowego podejścia do pacjentki, z uwzględnieniem leczenia wspomagającego i regularnej oceny skuteczności terapii poprzez badania obrazowe i monitorowanie markerów nowotworowych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl