rak piersi z obecnością receptorów estrogenowych
Wskazanie

Rak piersi z obecnością receptorów estrogenowych (ER-dodatni) to najczęstszy podtyp raka piersi, stanowiący około 70-80% wszystkich przypadków. Obecność receptorów estrogenowych na komórkach nowotworowych oznacza, że wzrost guza jest stymulowany przez estrogeny. Ten typ nowotworu diagnozuje się za pomocą badań immunohistochemicznych, które określają ekspresję receptorów na powierzchni komórek nowotworowych.

W leczeniu ER-dodatniego raka piersi kluczową rolę odgrywa hormonoterapia, która ma na celu blokowanie wpływu estrogenów na komórki nowotworowe. W Polsce stosuje się kilka grup leków. Selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) obejmują tamoksyfen (preparaty: Nolvadex, Tamoxifen-EGIS, Tamoxifen Sandoz). Inhibitory aromatazy, stosowane głównie u kobiet po menopauzie, to m.in. anastrozol (Anastrozol Bluefish, Anastrozol Teva, Arimidex), letrozol (Aromek, Lametta, Letrozol Bluefish) oraz eksemestan (Aromasin, Glandex). W terapii zaawansowanego raka piersi wykorzystuje się też fulwestrant (Faslodex), degradujący receptory estrogenowe.

Nowsze podejścia terapeutyczne obejmują inhibitory CDK4/6, które stosuje się w skojarzeniu z hormonoterapią w zaawansowanym raku piersi. W Polsce dostępne są: palbocyklib (Ibrance), rybocyklib (Kisqali) oraz abemacyklib (Verzenios). W przypadku pacjentek z mutacjami w genach BRCA1/2 stosuje się inhibitory PARP, jak olaparyb (Lynparza) czy talazoparib (Talzenna).

Jednym z głównych wyzwań w leczeniu ER-dodatniego raka piersi jest rozwój oporności na hormonoterapię. U około 30-40% pacjentek dochodzi do nawrotu choroby mimo początkowej skuteczności leczenia. Mechanizmy oporności są złożone i obejmują mutacje w genie ESR1 kodującym receptor estrogenowy, aktywację alternatywnych szlaków sygnałowych oraz zmiany epigenetyczne. Kolejnym problemem są działania niepożądane hormonoterapii, szczególnie uciążliwe u młodszych pacjentek, takie jak objawy menopauzalne, utrata gęstości mineralnej kości czy zwiększone ryzyko zakrzepicy w przypadku tamoksyfenu.

Indywidualizacja leczenia stanowi istotne wyzwanie kliniczne. Decyzje terapeutyczne powinny uwzględniać nie tylko status receptorów hormonalnych, ale również inne czynniki, jak wiek pacjentki, stan menopauzalny, zaawansowanie choroby, choroby współistniejące oraz preferencje pacjentki dotyczące jakości życia podczas terapii. Coraz większą rolę odgrywają również badania molekularne pozwalające przewidzieć korzyść z chemioterapii uzupełniającej, jak Oncotype DX czy MammaPrint.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl