porażenna niedrożność jelit
Wskazanie

Porażenna niedrożność jelit to stan kliniczny, w którym dochodzi do zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego bez mechanicznej przeszkody. Charakteryzuje się zatrzymaniem pasażu treści jelitowej, wzdęciem brzucha, brakiem perystaltyki oraz wymiotami. Najczęstszymi przyczynami są zabiegi operacyjne w obrębie jamy brzusznej, infekcje wewnątrzbrzuszne, zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia), stosowanie niektórych leków (zwłaszcza opioidów), oraz choroby ogólnoustrojowe jak posocznica czy niewydolność nerek.

W leczeniu porażennej niedrożności jelit stosuje się metody zachowawcze oraz farmakologiczne. W Polsce do podstawowych leków stosowanych w tej jednostce chorobowej należą prokinetyki, takie jak metoklopramid (Metoclopramidum, Degan), itopryd (Zirid), prukalopryd (Resolor) oraz neostigmina (Polstigminum). W przypadku niedrożności wywołanej opioidami stosuje się antagonisty opioidowe obwodowe jak naloksegol (Moventig) lub metylonatreksonu bromek (Relistor). Niekiedy stosuje się również leki cholinergiczne oraz erytromycynę w dawkach prokinetycznych.

Największe trudności w leczeniu porażennej niedrożności jelit stanowi prawidłowa diagnostyka różnicowa z niedrożnością mechaniczną, która wymaga odmiennego postępowania, często chirurgicznego. Wyzwaniem jest również leczenie przyczynowe, ponieważ niedrożność porażenna często jest objawem innego poważnego schorzenia. Długotrwała niedrożność może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, odwodnienia, translokacji bakteryjnej i posocznicy. Trudność stanowi również niedrożność porażenna wywołana lekami, gdyż często są to preparaty niezbędne w terapii pacjenta (np. opioidy w leczeniu bólu) i ich odstawienie nie zawsze jest możliwe.

Istotnym elementem terapii, poza farmakoterapią, jest odpowiednie postępowanie niefarmakologiczne obejmujące dekompresję przewodu pokarmowego poprzez sondę nosowo-żołądkową, korektę zaburzeń elektrolitowych, wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej oraz wczesne uruchamianie pacjenta. Skuteczne leczenie wymaga ścisłej współpracy między chirurgami, gastroenterologami i anestezjologami.