Leksykon wskazań

Wskazania, strona 103 z 169

• zakażenie wywołane przez Clostridium spp.

  Zakażenie wywołane przez Clostridium spp. to poważny stan kliniczny związany z bakteriami z rodzaju Clostridium, które są beztlenowymi, Gram-dodatnimi laseczkami tworzącymi przetrwalniki. Najczęstsze patogeny z tego rodzaju to Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Clostridium tetani i Clostridium botulinum. Zakażenia te mogą wystąpić w różnych okolicznościach, najczęściej po antybiotykoterapii (C. difficile), w ranach (C. perfringens), lub przez zanieczyszczone pożywienie (C. botulinum).

• profilaktyka okołoporodowa zakażenia paciorkowcowego grupy B

  Profilaktyka okołoporodowa zakażenia paciorkowcowego grupy B (GBS) obejmuje działania mające na celu zapobieganie wczesnej postacie zakażenia GBS u noworodków. Paciorkowce grupy B są jedną z głównych przyczyn zakażeń u noworodków, mogących prowadzić do ciężkich powikłań, w tym sepsy, zapalenia płuc czy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

• miażdżyca tętnic kończyn dolnych

  Miażdżyca tętnic kończyn dolnych (MTKD) to przewlekła choroba naczyniowa charakteryzująca się odkładaniem blaszek miażdżycowych w świetle tętnic zaopatrujących kończyny dolne. Proces ten prowadzi do zwężenia lub zamknięcia światła naczyń, skutkując niedokrwieniem tkanek. Główne czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemię, otyłość oraz wiek powyżej 50 lat.

• choroba Bürgera

  Choroba Bürgera (thromboangiitis obliterans) to rzadka choroba zapalna naczyń krwionośnych, która dotyka głównie małe i średnie naczynia kończyn, prowadząc do ich zwężenia, zakrzepicy i okluzji. Występuje najczęściej u młodych mężczyzn, zwłaszcza palaczy tytoniu, w wieku od 20 do 40 lat. Charakterystycznym objawem jest niedokrwienie kończyn, które objawia się bólem, zmianami troficznymi skóry, a w zaawansowanych stadiach – owrzodzeniami i martwicą tkanek.

• niedokrwienie ośrodkowego układu nerwowego

  Niedokrwienie ośrodkowego układu nerwowego to stan spowodowany ograniczeniem dopływu krwi do mózgu lub rdzenia kręgowego, skutkujący niedoborem tlenu i glukozy niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania tkanki nerwowej. Najczęstszą przyczyną są zatory tętnic mózgowych, zakrzepy, miażdżyca naczyń, hipotensja, czy zatrzymanie krążenia. Stan ten może prowadzić do udaru niedokrwiennego mózgu, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

• zaburzenia krążenia w siatkówce oka

  Zaburzenia krążenia w siatkówce oka to grupa schorzeń naczyniowych, które mogą prowadzić do poważnych problemów ze wzrokiem, a nawet do ślepoty. Obejmują one między innymi okluzję tętnicy lub żyły siatkówki, retinopatię nadciśnieniową, cukrzycową oraz niedokrwienną neuropatię nerwu wzrokowego. Te schorzenia występują najczęściej u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takimi jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, hiperlipidemia, otyłość oraz u osób palących papierosy.

• ostra niewydolność lewej komory serca

  Ostra niewydolność lewej komory serca to stan nagłego upośledzenia funkcji skurczowej lewej komory, prowadzący do spadku rzutu serca i zastoju krwi w krążeniu płucnym. Objawia się dusznością spoczynkową, rzężeniami nad polami płucnymi, sinicą, obrzękiem płuc, a w ciężkich przypadkach wstrząsem kardiogennym. Do najczęstszych przyczyn należą ostry zespół wieńcowy, zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca, ostre zapalenie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca i przełom nadciśnieniowy.

• przełom nadciśnieniowy z dekompensacją serca

  Przełom nadciśnieniowy z dekompensacją serca to stan nagłego, znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego (zwykle powyżej 180/120 mmHg), któremu towarzyszy ostra niewydolność serca. Jest to stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Do objawów należą: duszność (często o charakterze orthopnoe), obrzęki obwodowe, trzeszczenia nad polami płucnymi, przepełnienie żył szyjnych oraz cechy zastoju w krążeniu płucnym w badaniach obrazowych.

• kontrolowane obniżanie ciśnienia

  Kontrolowane obniżanie ciśnienia tętniczego (hipotensja kontrolowana) to technika anestezjologiczna stosowana podczas operacji, która polega na celowym obniżeniu ciśnienia tętniczego pacjenta w celu zmniejszenia krwawienia śródoperacyjnego. Jest szczególnie przydatna podczas zabiegów, w których precyzyjna kontrola krwawienia ma kluczowe znaczenie, jak operacje neurochirurgiczne, ortopedyczne (np. endoprotezoplastyka stawu biodrowego), laryngologiczne czy operacje twarzowo-szczękowe.

• IgE-zależna alergia na pyłki drzew

  IgE-zależna alergia na pyłki drzew jest jedną z najczęstszych przyczyn alergicznego nieżytu nosa i spojówek w klimacie umiarkowanym. Jest to reakcja nadwrażliwości typu I, gdzie układ immunologiczny pacjenta wytwarza przeciwciała IgE skierowane przeciwko alergenom zawartym w pyłkach drzew, głównie brzozy, olchy, leszczyny, dębu i topoli. Sezonowość objawów przypada zwykle na wczesną wiosnę (luty-maj), kiedy to drzewa pylą najintensywniej.

• IgE-zależna alergia na pyłki traw

  IgE-zależna alergia na pyłki traw to jedna z najczęstszych postaci alergii sezonowej, dotykająca znaczącą część populacji. Jest to reakcja układu immunologicznego, w której przeciwciała klasy IgE (immunoglobulina E) rozpoznają alergeny zawarte w pyłkach traw jako substancje potencjalnie szkodliwe. W wyniku kontaktu z alergenem dochodzi do degranulacji komórek tucznych i uwolnienia mediatorów zapalenia, co prowadzi do charakterystycznych objawów alergicznych.

• pierwotnie uogólniona padaczka z typowymi napadami nieświadomości

  Pierwotnie uogólniona padaczka z typowymi napadami nieświadomości (absencjami) to rodzaj padaczki idiopatycznej, która zazwyczaj rozpoczyna się w wieku dziecięcym, najczęściej między 4. a 10. rokiem życia. Charakteryzuje się nagłymi, krótkimi (trwającymi 5-30 sekund) epizodami utraty świadomości, podczas których pacjent przerywa dotychczasową aktywność, wpatruje się w przestrzeń, często występuje mruganie powiekami. Po napadzie pacjent natychmiast wraca do poprzedniej aktywności, nie pamiętając incydentu.

• pierwotnie uogólniona padaczka z nietypowymi napadami nieświadomości

  Pierwotnie uogólniona padaczka z nietypowymi napadami nieświadomości to postać padaczki uogólnionej, charakteryzująca się występowaniem krótkotrwałych zaburzeń świadomości (napadów absencji), które są często trudniejsze do rozpoznania niż typowe napady nieświadomości. Nietypowe napady nieświadomości trwają zwykle dłużej niż typowe (mogą trwać kilka minut), a zaburzenia świadomości mają mniejsze nasilenie. Pacjent może reagować na proste polecenia i zachowywać częściowy kontakt z otoczeniem podczas napadu.

• dermatofitoza

  Dermatofitoza to zakażenie grzybicze skóry, włosów lub paznokci, wywołane przez grzyby należące do rodzajów Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton. Infekcje te są jednymi z najczęściej występujących chorób skóry na świecie. Dermatofitozy mogą dotyczyć różnych okolic ciała, co znajduje odzwierciedlenie w nazewnictwie klinicznym, np. tinea corporis (grzybica skóry gładkiej), tinea pedis (grzybica stóp), tinea capitis (grzybica owłosionej skóry głowy) czy tinea unguium (grzybica paznokci).

• zakażenie skóry wywołane przez dermatofity

  Zakażenie skóry wywołane przez dermatofity (dermatofitoza) to powszechna infekcja grzybicza, obejmująca naskórek, włosy i paznokcie. Dermatofity to grzyby, które metabolizują keratynę i wywołują charakterystyczne zmiany skórne. Najczęstsze rodzaje dermatofitów to Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton. Dermatofitozy występują w różnych postaciach klinicznych zależnie od lokalizacji: grzybica stóp (tinea pedis), grzybica paznokci (tinea unguium), grzybica pachwin (tinea cruris), grzybica głowy (tinea capitis) czy grzybica tułowia (tinea corporis).

• zakażenie skóry wywołane przez drożdżaki Candida spp.

  Zakażenie skóry wywołane przez drożdżaki Candida spp., znane również jako kandydoza skórna, to powszechne schorzenie dermatologiczne. Występuje najczęściej w miejscach wilgotnych, ciepłych i pozbawionych dostępu powietrza, takich jak fałdy skórne, pachwiny, przestrzenie międzypalcowe czy okolice pieluszek u niemowląt. Charakterystyczne objawy to zaczerwienienie, świąd, pieczenie oraz białawe naloty. Czynnikami predysponującymi są cukrzyca, otyłość, zaburzenia odporności, antybiotykoterapia oraz zwiększona wilgotność skóry.

• zapobieganie napadom padaczkowym po operacjach neurochirurgicznych

  Zapobieganie napadom padaczkowym po operacjach neurochirurgicznych to istotne wskazanie do stosowania leków przeciwpadaczkowych w okresie okołooperacyjnym. Napady padaczkowe pooperacyjne mogą wystąpić u pacjentów po interwencjach neurochirurgicznych, szczególnie tych dotyczących mózgu, zarówno u osób z wcześniejszą padaczką, jak i u pacjentów bez historii napadów.

• zapobieganie napadom padaczkowym po urazach głowy

  Zapobieganie napadom padaczkowym po urazach głowy jest istotnym elementem postępowania medycznego u pacjentów z traumatycznym uszkodzeniem mózgu (TBI). Padaczka pourazowa występuje u około 5-17% pacjentów po ciężkich urazach głowy, a ryzyko jej rozwoju zależy od ciężkości urazu, obecności krwiaków śródmózgowych, wgłobień kostnych czy długości utraty przytomności.

• jaskra z wąskim kątem

  Jaskra z wąskim kątem to poważne schorzenie okulistyczne charakteryzujące się zamknięciem lub zwężeniem kąta przesączania w oku, co prowadzi do utrudnienia odpływu cieczy wodnistej i nagłego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Stan ten może wystąpić nagle (jaskra ostra) lub rozwijać się powoli (jaskra przewlekła). Najczęściej występuje u osób starszych, szczególnie nadwzrocznych, oraz u pacjentów z predyspozycjami anatomicznymi oka. Typowe objawy ostrego napadu jaskry obejmują silny ból oka, zaczerwienienie, widzenie tęczowych kręgów wokół źródeł światła, nudności, wymioty oraz szybkie pogorszenie ostrości widzenia.

• zakażenie pochwy wywołane przez drożdżaki Candida albicans

  Zakażenie pochwy wywołane przez drożdżaki Candida albicans, znane również jako kandydoza pochwy lub drożdżyca pochwy, jest jedną z najczęstszych infekcji grzybiczych u kobiet. Szacuje się, że około 75% kobiet przynajmniej raz w życiu doświadczy tego schorzenia. Infekcja ta charakteryzuje się białym, serowatym upławami, świądem, pieczeniem oraz zaczerwienieniem okolic sromu i pochwy. Często dochodzi również do bolesności podczas stosunków płciowych i oddawania moczu.

• nieswoiste ostre zapalenie pochewki ścięgna

  Nieswoiste ostre zapalenie pochewki ścięgna, znane również jako tenosynovitis, to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym w obrębie pochewki otaczającej ścięgno. Występuje najczęściej w okolicach nadgarstka, dłoni, stóp lub stawów skokowych. Główne objawy to ból, obrzęk, zaczerwienienie, ograniczenie ruchomości oraz wyczuwalny trzask lub tarcie podczas ruchu. Choroba ta może być wywołana przez przeciążenie, uraz mechaniczny, infekcję lub choroby układowe (np. reumatoidalne zapalenie stawów).

• reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego

  Reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego (carditis rheumatica) jest jednym z głównych objawów gorączki reumatycznej, która rozwija się jako powikłanie po przebytym zakażeniu paciorkowcami grupy A (najczęściej po anginie paciorkowcowej). Zapalenie to może obejmować wszystkie warstwy serca: wsierdzie, mięsień sercowy i osierdzie. Najczęściej występuje u dzieci i młodzieży w wieku 5-15 lat, choć może dotknąć również osoby dorosłe.

• niereumatyczne zapalenie mięśnia sercowego

  Niereumatyczne zapalenie mięśnia sercowego to stan zapalny miokardium, który nie jest związany z gorączką reumatyczną. Najczęściej występuje w wyniku infekcji wirusowej (szczególnie przez enterowirusy, adenowirusy, parwowirus B19, wirus grypy), ale może być również spowodowane przez bakterie, grzyby, pasożyty, substancje toksyczne, leki lub reakcje autoimmunologiczne. Charakteryzuje się obrzękiem, uszkodzeniem i dysfunkcją komórek mięśnia sercowego.

• ostre gośćcowe zapalenie mięśnia sercowego

  Ostre gośćcowe zapalenie mięśnia sercowego to stan zapalny mięśnia sercowego, który występuje jako powikłanie infekcji paciorkowcowej (najczęściej anginy), będąc jedną z manifestacji gorączki reumatycznej. Choroba rozwija się zazwyczaj 2-3 tygodnie po przebytej infekcji gardła wywołanej przez paciorkowce grupy A. Patogeneza polega na mechanizmie autoimmunologicznym, gdzie przeciwciała skierowane przeciwko antygenom paciorkowca reagują krzyżowo z tkankami serca.

• erytroblastopenia

  Erytroblastopenia (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) to rzadkie schorzenie hematologiczne charakteryzujące się selektywnym zahamowaniem erytropoezy przy zachowanej produkcji pozostałych linii komórkowych w szpiku kostnym. W obrazie klinicznym dominuje głęboka niedokrwistość normocytowa lub makrocytowa z reticulocytopenią oraz brakiem lub znacznym zmniejszeniem liczby prekursorów czerwonokrwinkowych w szpiku kostnym.

• małopłytkowość wtórna u dorosłych

  Małopłytkowość wtórna u dorosłych to stan, w którym liczba płytek krwi spada poniżej 150 000/µl na skutek innych chorób lub czynników zewnętrznych. W przeciwieństwie do małopłytkowości pierwotnej (autoimmunologicznej), wtórna wynika z zaburzeń takich jak choroby nowotworowe (szczególnie hematologiczne), zakażenia (wirusowe, bakteryjne), choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), stosowanie niektórych leków, a także spożywanie alkoholu czy niedobory pokarmowe.

• idiopatyczna plamica małopłytkowa dorosłych

  Idiopatyczna plamica małopłytkowa (ITP) dorosłych, znana również jako pierwotna małopłytkowość immunologiczna, to nabyta choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się izolowanym obniżeniem liczby płytek krwi poniżej 100 × 10^9/l przy braku innych przyczyn małopłytkowości. W przebiegu choroby dochodzi do niszczenia płytek krwi przez przeciwciała, głównie klasy IgG, które wiążąc się z antygenami glikoproteinowymi błony płytek, powodują ich fagocytozę przez makrofagi, przede wszystkim w śledzionie.

• alergiczne zapalenie spojówki i rogówki

  Alergiczne zapalenie spojówki i rogówki (keratoconjunctivitis allergica) to schorzenie okulistyczne o podłożu alergicznym, charakteryzujące się stanem zapalnym obejmującym zarówno spojówkę, jak i rogówkę oka. Najczęściej występuje sezonowo w okresie pylenia roślin lub całorocznie w przypadku alergii na roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt czy pleśnie. Objawy obejmują świąd, zaczerwienienie, łzawienie, obrzęk powiek, światłowstręt oraz uczucie ciała obcego w oku.

• zaburzenie oddawania moczu występujące we wczesnym stadium przerostu gruczołu krokowego

  Zaburzenia oddawania moczu występujące we wczesnym stadium przerostu gruczołu krokowego (łagodnego rozrostu prostaty, BPH) to zespół objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS). Objawy te obejmują: częstomocz, nykturia (oddawanie moczu w nocy), osłabienie strumienia moczu, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza, trudności w rozpoczęciu mikcji oraz przerywany strumień moczu. Objawy te pojawiają się, gdy powiększona prostata zaczyna uciskać cewkę moczową, utrudniając odpływ moczu z pęcherza.

• bakteryjne zakażenie paznokcia

  Bakteryjne zakażenie paznokcia, znane także jako bakteryjny zespół paznokciowy, to infekcja tkanek otaczających paznokieć, często obejmująca płytkę paznokciową, łożysko paznokcia oraz okoliczne tkanki miękkie. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są Staphylococcus aureus oraz paciorkowce z grupy A, choć mogą to być również bakterie Gram-ujemne, jak Pseudomonas aeruginosa (charakterystyczne zielonkawe zabarwienie paznokcia).

• grzybica przypaznokciowa

  Grzybica przypaznokciowa (onychomikoza) to powszechna infekcja grzybicza paznokci, najczęściej wywoływana przez dermatofity, głównie z rodzaju Trichophyton. Choroba objawia się zgrubieniem, przebarwieniem, kruchością i deformacją płytki paznokciowej. Zmiany najczęściej rozpoczynają się od dystalnej części paznokcia i stopniowo obejmują całą płytkę. Grzybica przypaznokciowa występuje częściej u osób starszych, diabetyków, pacjentów z zaburzeniami immunologicznymi oraz u osób narażonych na powtarzające się mikrourazy paznokci.

• profilaktyka powtórnego zawału mięśnia sercowego

  Profilaktyka powtórnego zawału mięśnia sercowego obejmuje kompleksowe działania mające na celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia kolejnego incydentu sercowo-naczyniowego u pacjentów, którzy przebyli zawał serca. Wskazanie to jest niezwykle istotne, ponieważ chorzy po przebytym zawale mają znacząco wyższe ryzyko ponownego epizodu, szczególnie w pierwszym roku po incydencie. Właściwa profilaktyka wtórna może zmniejszyć to ryzyko nawet o 80%.

• profilaktyka nawracających zakażeń dróg oddechowych

  Profilaktyka nawracających zakażeń dróg oddechowych obejmuje działania mające na celu zmniejszenie częstości występowania infekcji górnych i dolnych dróg oddechowych u pacjentów z tendencją do ich nawrotów (≥3 epizody w ciągu roku). Nawracające zakażenia dróg oddechowych stanowią istotny problem kliniczny, szczególnie u dzieci uczęszczających do żłobków i przedszkoli, osób starszych oraz pacjentów z obniżoną odpornością.

• zapalenie okolicy odbytu spowodowane guzkami krwawniczymi

  Zapalenie okolicy odbytu spowodowane guzkami krwawniczymi to stan chorobowy charakteryzujący się bólem, swędzeniem i dyskomfortem w okolicy odbytu, który wynika z rozszerzenia i stanu zapalnego żył w tej okolicy. Hemoroidy (guzki krwawnicze) są częstym schorzeniem, dotykającym nawet 50% dorosłej populacji po 50. roku życia. Mogą być wewnętrzne (zlokalizowane powyżej linii grzebieniastej odbytu) lub zewnętrzne (poniżej tej linii).

• zapalenie okolicy odbytu

  Zapalenie okolicy odbytu (łac. perianitis) to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym skóry wokół odbytu. Objawia się świądem, pieczeniem, bólem oraz zaczerwienieniem skóry. Może występować w postaci ostrej lub przewlekłej, a jego przyczyny są różnorodne, m.in. infekcje bakteryjne, grzybicze, wirusowe, pasożytnicze, choroby zapalne jelit, alergie kontaktowe, nieprawidłowa higiena, a także jako skutek niektórych chorób ogólnoustrojowych.

• opryszczka twarzy

  Opryszczka twarzy to choroba wirusowa wywołana przez wirus opryszczki pospolitej typu 1 (HSV-1). Charakteryzuje się występowaniem bolesnych pęcherzyków, najczęściej zlokalizowanych wokół ust, na wargach oraz rzadziej na policzkach i skórze twarzy. Zakażenie HSV-1 jest bardzo powszechne, a wirus po pierwotnej infekcji pozostaje w organizmie w stanie latentnym w zwojach nerwowych, skąd może ulegać reaktywacji pod wpływem czynników takich jak stres, ekspozycja na promienie UV, gorączka, osłabienie układu immunologicznego czy miesiączka.

• krwawienie na tle zaburzeń czynnościowych

  Krwawienie na tle zaburzeń czynnościowych to nieprawidłowe krwawienie z macicy, które nie jest związane z patologią organiczną, taką jak nowotwory, polipy czy ciąża. Jest to często efekt zaburzeń w obrębie osi podwzgórze-przysadka-jajniki, prowadzących do braku owulacji i nieregularnych cykli miesiączkowych. Zaburzenia te mogą występować zarówno u nastolatek, u których oś hormonalna nie jest jeszcze w pełni dojrzała, jak i u kobiet w okresie okołomenopauzalnym, gdy funkcja jajników stopniowo wygasa.

• ból kostno-mięśniowy

  Ból kostno-mięśniowy to dolegliwość dotycząca układu mięśniowo-szkieletowego, obejmująca zarówno struktury kostne, jak i tkanki miękkie. Może występować jako objaw wielu schorzeń, takich jak: urazy, stany zapalne, choroby zwyrodnieniowe stawów, choroby reumatyczne, osteoporoza, czy przeciążenia mięśni. Charakteryzuje się różnym nasileniem, od łagodnego dyskomfortu po silny ból ograniczający codzienne funkcjonowanie.

• czynnościowe krwawienie z dróg rodnych

  Czynnościowe krwawienie z dróg rodnych (CKDR) to nieprawidłowe krwawienie z macicy niezwiązane z patologią anatomiczną, ciążą ani infekcją. Najczęściej wynika z zaburzeń hormonalnych prowadzących do nieprawidłowego złuszczania błony śluzowej macicy. Stanowi jedną z najczęstszych przyczyn konsultacji ginekologicznych, szczególnie u nastolatek i kobiet w okresie okołomenopauzalnym.

• niewydolność ciałka żółtego

  Niewydolność ciałka żółtego to stan endokrynologiczny, w którym po owulacji ciałko żółte nie produkuje wystarczającej ilości progesteronu – hormonu niezbędnego do prawidłowego przygotowania błony śluzowej macicy do implantacji zarodka i utrzymania wczesnej ciąży. Najczęściej objawia się skróconym czasem trwania fazy lutealnej cyklu miesiączkowego (poniżej 10 dni), nieprawidłowymi krwawieniami lub plamienia przed miesiączką oraz trudnościami z zajściem w ciążę.

• bezpłodność

  Bezpłodność to stan, w którym para nie może zajść w ciążę pomimo regularnego współżycia płciowego bez stosowania antykoncepcji przez okres co najmniej 12 miesięcy. Dotyka ona około 10-15% par w wieku reprodukcyjnym. Przyczyny bezpłodności mogą wynikać z czynników żeńskich (35-40%), męskich (30-40%), wspólnych (10%) lub pozostać niewyjaśnione (10-20%).

• rozrost gruczołu krokowego

  Rozrost gruczołu krokowego (łagodny przerost prostaty, BPH) to nienowotworowy wzrost wielkości prostaty, który występuje powszechnie u mężczyzn po 50. roku życia. Proces ten jest związany ze zmianami hormonalnymi, głównie z wpływem dihydrotestosteronu (DHT) na tkankę gruczołową. Charakterystyczne objawy to: trudności z rozpoczęciem mikcji, osłabiony strumień moczu, częste oddawanie moczu (zwłaszcza w nocy), uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza oraz parcia na mocz.

• atrezja zastawki pnia płucnego

  Atrezja zastawki pnia płucnego to wrodzona wada serca charakteryzująca się całkowitym brakiem ujścia z prawej komory do tętnicy płucnej. W wyniku tego stanu krew nie może przepływać z serca do płuc standardową drogą. Wada ta często współistnieje z innymi anomaliami serca, takimi jak ubytek przegrody międzykomorowej (VSD) czy przetrwały przewód tętniczy (PDA), które zapewniają alternatywne drogi przepływu krwi do płuc.

• zwężenie zastawki pnia płucnego

  Zwężenie zastawki pnia płucnego (stenoza zastawki płucnej) to wrodzona wada serca polegająca na nieprawidłowym rozwoju zastawki, która oddziela prawą komorę serca od tętnicy płucnej. Wskutek tego przepływ krwi do płuc jest utrudniony, co powoduje wzrost ciśnienia w prawej komorze serca i jej przerost. Nasilenie objawów zależy od stopnia zwężenia – od postaci bezobjawowych po ciężkie, zagrażające życiu.

• atrezja zastawki trójdzielnej

  Atrezja zastawki trójdzielnej to wrodzona wada serca, w której dochodzi do całkowitego zarośnięcia (atrezji) zastawki trójdzielnej, uniemożliwiając prawidłowy przepływ krwi z prawego przedsionka do prawej komory. W konsekwencji prawa komora jest zwykle niedorozwinięta, a krew z prawego przedsionka musi płynąć przez ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej do lewego przedsionka. Wada ta występuje z częstością około 1-3% wszystkich wrodzonych wad serca.

• tetralogia Fallota

  Tetralogia Fallota to wrodzona wada serca charakteryzująca się występowaniem czterech współistniejących anomalii: zwężenia drogi odpływu prawej komory, ubytku przegrody międzykomorowej, przesunięcia aorty nad ubytek przegrody (tzw. aorta jeździec) oraz przerostu prawej komory. Wada ta powoduje sinicę u pacjentów z powodu mieszania się krwi utlenowanej z nieutlenowaną, co prowadzi do niedotlenienia organizmu.

• przerwanie ciągłości łuku aorty

  Przerwanie ciągłości łuku aorty (ang. Interrupted Aortic Arch, IAA) to rzadka wrodzona wada serca, w której występuje całkowite przerwanie ciągłości aorty, zwykle między łukiem aorty a aortą zstępującą. Wada ta stanowi około 1% wszystkich wrodzonych wad serca i często współistnieje z innymi anomaliami sercowo-naczyniowymi, takimi jak ubytek przegrody międzykomorowej, przetrwały przewód tętniczy czy wady zastawki aortalnej.

• koarktacja aorty

  Koarktacja aorty to wrodzona wada serca polegająca na zwężeniu światła aorty, najczęściej występująca tuż za odejściem lewej tętnicy podobojczykowej. Stanowi około 5-8% wszystkich wrodzonych wad serca. U pacjentów obserwuje się nadciśnienie tętnicze w górnej części ciała i obniżone ciśnienie w dolnej, co może prowadzić do różnicy w tętnie między kończynami górnymi i dolnymi.

• atrezja zastawki dwudzielnej

  Atrezja zastawki dwudzielnej (atrezja mitralna) to wrodzona wada serca polegająca na całkowitym braku zastawki między lewym przedsionkiem a lewą komorą serca. W rezultacie krew nie może przepływać normalną drogą z lewego przedsionka do lewej komory, co powoduje niedorozwój lewej komory serca. Wada ta występuje rzadko, stanowiąc około 1-2% wszystkich wrodzonych wad serca.

• przełożenie dużych naczyń tętniczych

  Przełożenie dużych naczyń tętniczych (TGA – Transposition of the Great Arteries) to wrodzona wada serca, w której aorta odchodzi z prawej komory, a tętnica płucna z lewej komory. Taki układ powoduje powstanie dwóch oddzielnych obiegów krwi, co bez interwencji prowadzi do ciężkiej hipoksemii i zgonu w okresie noworodkowym. Przełożenie dużych naczyń stanowi około 5-7% wszystkich wrodzonych wad serca i występuje częściej u chłopców niż u dziewczynek.