liszajec zakaźny
Wskazanie

Liszajec zakaźny (łac. impetigo contagiosa) to powierzchowne, wysoce zakaźne zakażenie bakteryjne skóry, najczęściej wywoływane przez paciorkowce z grupy A (Streptococcus pyogenes) lub gronkowce złociste (Staphylococcus aureus). Schorzenie występuje głównie u dzieci w wieku 2-5 lat, szczególnie w miesiącach letnich i w warunkach niskiej higieny osobistej. Charakteryzuje się występowaniem grudek, które szybko przekształcają się w powierzchowne pęcherzyki wypełnione treścią surowiczą, a następnie ropną, po pęknięciu których powstają miodowożółte strupy.

W leczeniu liszajca zakaźnego stosuje się głównie antybiotykoterapię miejscową i/lub ogólną, w zależności od rozległości zmian. Wśród preparatów miejscowych dostępnych w Polsce najczęściej wykorzystuje się maści i kremy zawierające mupirocynę (Bactroban, Mupirox), kwas fusydowy (Fucidin) lub retapamulinę (Altargo). W przypadku rozległych zmian lub braku poprawy po leczeniu miejscowym, wdraża się antybiotykoterapię ogólną, najczęściej stosując fenoksymetylpenicylinę (Ospen), amoksycylinę (Amoksiklav, Augmentin), lub w przypadku alergii na penicyliny – makrolidy, np. azytromycynę (Azimycin, Sumamed) lub klarytromycynę (Klacid, Fromilid).

Największą trudnością w leczeniu liszajca zakaźnego jest jego wysoka zakaźność, co sprzyja szybkiemu rozprzestrzenianiu się w środowiskach zamkniętych, takich jak przedszkola czy szkoły. Istotnym problemem jest również rosnąca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie w przypadku zakażeń wywołanych przez szczepy MRSA (methicyllin-resistant Staphylococcus aureus). Dodatkowo, nieodpowiednia higiena pacjenta może prowadzić do autoinokulacji i rozprzestrzeniania się zmian skórnych. Ważnym elementem terapii jest edukacja pacjenta i jego opiekunów dotycząca prawidłowej pielęgnacji zmian, izolacji chorego oraz przestrzegania zasad higieny, co może być wyzwaniem szczególnie w przypadku małych dzieci.