powierzchowne zapalenie mieszków włosowych
Wskazanie

Powierzchowne zapalenie mieszków włosowych (folliculitis superficialis) to częsta infekcja bakteryjna dotycząca górnych części mieszków włosowych. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus), choć infekcja może być też wywołana przez inne bakterie, drożdżaki lub wirusy. Schorzenie charakteryzuje się obecnością małych, wypełnionych ropą krostek zlokalizowanych wokół mieszków włosowych, którym często towarzyszy zaczerwienienie i świąd.

Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi zapalenia mieszków włosowych są: nadmierna potliwość, maceracja naskórka, urazy mechaniczne (np. po goleniu), zaburzenia odporności oraz długotrwałe stosowanie miejscowych kortykosteroidów. Zmiany mogą występować na różnych częściach ciała, najczęściej jednak na twarzy, szyi, klatce piersiowej, plecach oraz kończynach.

W leczeniu powierzchownego zapalenia mieszków włosowych stosuje się głównie preparaty miejscowe o działaniu przeciwbakteryjnym. W Polsce dostępne są leki zawierające mupirocynę (Mupirox, Bactroban), kwas fusydowy (Fucidin), nadtlenek benzoilu (Benzacne, Brevoxyl) czy klindamycynę (Clindacne, Dalacin T). Przy rozległych zmianach lub braku poprawy po leczeniu miejscowym wskazane jest zastosowanie antybiotyków doustnych, takich jak flukloksacylina (Floxapen), klindamycyna (Dalacin C) czy doksycyklina (Doxycyclinum, Unidox).

Największym wyzwaniem w leczeniu powierzchownego zapalenia mieszków włosowych jest zapobieganie nawrotom schorzenia. Pacjenci często doświadczają ponownych epizodów infekcji, szczególnie jeśli nie zostały wyeliminowane czynniki predysponujące. Dodatkową trudnością jest rosnąca oporność Staphylococcus aureus na antybiotyki, w tym szczepy MRSA, co może komplikować leczenie standardowymi preparatami. Istotne jest również różnicowanie z innymi dermatozami zapalnymi, takimi jak trądzik pospolity, co ma wpływ na wybór odpowiedniej terapii.