leczenie krwotoku poporodowego
Wskazanie

Krwotok poporodowy (PPH – postpartum hemorrhage) to stan zagrażający życiu, definiowany jako utrata krwi przekraczająca 500 ml po porodzie drogami natury lub 1000 ml po cięciu cesarskim w ciągu 24 godzin od porodu. Jest to jedna z głównych przyczyn śmiertelności matek na całym świecie. Najczęstszymi przyczynami są atonia macicy (niedostateczne obkurczenie macicy), urazy dróg rodnych, zatrzymanie resztek łożyska lub błon płodowych oraz zaburzenia krzepnięcia.

W leczeniu krwotoku poporodowego stosuje się podejście wielokierunkowe. Podstawą farmakoterapii są leki obkurczające macicę (uterotoniczne), takie jak oksytocyna (Oxytocin WZF), karbetocyna (Pabal), metyloergometryna (Methergin) oraz mizoprostol (Cytotec, Misodel). W przypadku braku odpowiedzi na leki pierwszego rzutu stosuje się kwas traneksamowy (Exacyl, Tranexamic Acid Accord), który hamuje fibrynolizę.

Gdy farmakoterapia okazuje się nieskuteczna, wdraża się metody mechaniczne (tamponada balonowa macicy, szwy kompresyjne) oraz zabiegi radiologii interwencyjnej (embolizacja tętnic macicznych). W ostateczności konieczne może być leczenie operacyjne, włącznie z histerektomią (usunięciem macicy). Jednocześnie prowadzi się intensywną resuscytację płynową, przetaczanie preparatów krwi (koncentrat krwinek czerwonych, osocze świeżo mrożone, koncentrat płytek krwi) oraz stosuje się czynniki krzepnięcia.

Największe trudności w leczeniu krwotoku poporodowego to szybka progresja stanu pacjentki prowadząca do wstrząsu hipowolemicznego, koagulopatii ze zużycia oraz niewydolności wielonarządowej. Wyzwanie stanowi również prawidłowa ocena utraconej krwi, która często jest niedoszacowana, co opóźnia wdrożenie odpowiedniego leczenia. Problemem jest także dostępność krwi i preparatów krwiopochodnych w sytuacjach nagłych oraz różnice w protokołach postępowania między ośrodkami. Kluczowe znaczenie ma szybka identyfikacja czynników ryzyka krwotoku poporodowego oraz wdrożenie profilaktyki u pacjentek z grupy zwiększonego ryzyka.