ciąża przenoszona
Wskazanie

Ciąża przenoszona to stan, w którym ciąża trwa dłużej niż 42 tygodnie (294 dni) od pierwszego dnia ostatniej miesiączki. Występuje w około 5-10% ciąż i wiąże się z wyższym ryzykiem powikłań zarówno dla matki, jak i dla płodu. Do najważniejszych zagrożeń należą: makrosomia płodu, zespół aspiracji smółki, dystocja barkowa, niedotlenienie wewnątrzmaciczne oraz zwiększone ryzyko porodu operacyjnego.

Diagnostyka ciąży przenoszonej opiera się na dokładnym określeniu wieku ciążowego na podstawie daty ostatniej miesiączki oraz badania ultrasonograficznego w I trymestrze. Monitorowanie stanu płodu w ciąży przenoszonej obejmuje wykonywanie badania KTG, profilu biofizycznego płodu oraz ocenę przepływów naczyniowych metodą Dopplera.

W postępowaniu terapeutycznym kluczowe znaczenie ma indukcja porodu, którą zazwyczaj przeprowadza się między 41. a 42. tygodniem ciąży. Stosowane metody farmakologiczne obejmują przede wszystkim preparaty prostaglandyn (Dinoproston – Prepidil, Propess, Cervidil) oraz oksytocynę (Oxytocin WZF). W przypadku nieprzygotowanej szyjki macicy stosuje się mechaniczne metody preindukcji takie jak cewnik Foleya lub preparaty prostaglandyn.

Największe trudności w leczeniu ciąży przenoszonej dotyczą właściwego momentu interwencji. Zbyt wczesna indukcja zwiększa ryzyko niepotrzebnych interwencji położniczych, natomiast zbyt późna może prowadzić do powikłań związanych z przedłużającą się ciążą. Dodatkowym wyzwaniem jest niepowodzenie indukcji porodu, szczególnie u pierwiastek z nieprzygotowaną szyjką macicy, co może skutkować koniecznością wykonania cięcia cesarskiego. Istotną kwestią jest również właściwa ocena dojrzałości płodu i wykluczenie innych przyczyn rozbieżności między przewidywanym a faktycznym terminem porodu.