zatrzymane poronienie
Wskazanie

Zatrzymane poronienie (missed abortion) to stan, w którym dochodzi do obumarcia zarodka lub płodu, ale nie następuje jego samoistne wydalenie z jamy macicy. Pacjentka najczęściej nie wykazuje typowych objawów poronienia, takich jak krwawienie czy ból. Diagnoza zwykle stawiana jest podczas rutynowego badania USG, gdy stwierdza się brak czynności serca płodu lub nieprawidłowy rozwój zarodka przy zachowanym worku ciążowym.

W leczeniu zatrzymanego poronienia stosuje się trzy główne metody: wyczekiwanie na samoistne opróżnienie jamy macicy, indukcję farmakologiczną lub zabieg łyżeczkowania jamy macicy. W podejściu farmakologicznym najczęściej stosuje się mizoprostol (Cytotec, Misoprost), który wywołuje skurcze macicy. Niekiedy stosuje się również kombinację mifepristonu (Mifegyne) z mizoprostolem, co zwiększa skuteczność leczenia. W przypadku decyzji o zabiegu, wykonuje się łyżeczkowanie jamy macicy w znieczuleniu ogólnym.

Największą trudnością w prowadzeniu pacjentek z zatrzymanym poronieniem jest aspekt psychologiczny – konieczność poinformowania pacjentki o utracie ciąży i wsparcie jej w tym trudnym doświadczeniu. Kwestie medyczne obejmują m.in. ryzyko infekcji przy zbyt długim oczekiwaniu na samoistne opróżnienie macicy, możliwość niepełnego opróżnienia jamy macicy przy metodzie farmakologicznej oraz ryzyko powikłań związanych z zabiegiem łyżeczkowania (perforacja ściany macicy, uszkodzenie szyjki macicy, zespół Ashermana). Istotne jest również monitorowanie poziomu beta-hCG po zastosowanym leczeniu w celu potwierdzenia jego skuteczności.

W ramach profilaktyki powikłań stosuje się również antybiotykoterapię (Amoksycylina, Metronidazol), a w przypadku kobiet z ujemnym czynnikiem Rh podaje się immunoglobulinę anty-D (WinRho SDF, Rhophylac). Dla złagodzenia bólu podczas indukcji farmakologicznej zaleca się niesteroidowe leki przeciwzapalne (Paracetamol, Ibuprofen). Niezwykle ważne jest również wsparcie psychologiczne pacjentki oraz planowanie dalszej opieki po poronieniu.