Właściwości farmakokinetyczne
Theraflu ExtraGRIP 650 mg + 10 mg + 20 mg

Produkt leczniczy Theraflu ExtraGRIP zawiera paracetamol (650 mg), fenylefryny chlorowodorek (10 mg) oraz feniraminę maleinian (20 mg). Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 10-60 minut, z okresem półtrwania 1-3 godzin. Metabolizowany jest głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym, a metabolity są wydalane z moczem. Paracetamol wykazuje słabe wiązanie z białkami osocza, przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego. Feniramina maleinian osiąga Tmax w 1-2,5 godziny, cechuje się długim okresem półtrwania 16-19 godzin oraz jest wydalana z moczem w 70-83% w postaci niezmienionej i metabolitów, co przekłada się na dłuższy czas działania.

Właściwości farmakokinetyczne produktu Theraflu ExtraGRIP

Produkt leczniczy Theraflu ExtraGRIP (650 mg + 10 mg + 20 mg, proszek do sporządzania roztworu doustnego) zawiera trzy substancje czynne: paracetamol, fenylefryny chlorowodorek oraz feniraminy maleinian. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną każdej z tych substancji.1

Farmakokinetyka paracetamolu

Wchłanianie paracetamolu

Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w stosunkowo krótkim czasie – od 10 do 60 minut po przyjęciu.2

Dystrybucja paracetamolu

Po wchłonięciu paracetamol ulega szerokiej dystrybucji do większości tkanek organizmu. Substancja ta ma zdolność przenikania przez barierę łożyskową oraz jest wykrywalna w mleku kobiecym. W zakresie stężeń terapeutycznych paracetamol cechuje się niewielkim stopniem wiązania z białkami osocza, jednak wraz ze wzrostem stężenia leku w osoczu, zwiększa się również stopień jego wiązania z białkami.3

Metabolizm i eliminacja paracetamolu

Metabolizm paracetamolu zachodzi głównie w wątrobie i przebiega dwoma głównymi szlakami metabolicznymi:

  • Sprzęganie z kwasem glukuronowym – prowadzące do powstania koniugatów glukuronidowych
  • Sprzęganie siarkowe – prowadzące do powstania koniugatów siarczanowych

Metabolity paracetamolu są wydalane z organizmu przede wszystkim przez nerki z moczem. Dominującymi formami wydalanymi są koniugaty glukuronidowe i siarczanowe. Okres półtrwania w fazie eliminacji paracetamolu wynosi od 1 do 3 godzin.4

Farmakokinetyka feniraminy maleinianu

Wchłanianie i dystrybucja feniraminy maleinianu

Feniraminy maleinian po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w przedziale czasowym 1-2,5 godziny. Jest to zatem czas dłuższy niż w przypadku paracetamolu.5

Eliminacja feniraminy maleinianu

Charakterystyczną cechą farmakokinetyki feniraminy maleinianu jest znacznie dłuższy okres półtrwania wynoszący średnio od 16 do 19 godzin, co przekłada się na dłuższy czas działania tej substancji w organizmie. Po podaniu doustnym, znaczna część dawki (70-83%) jest wydalana przez nerki z moczem, zarówno w postaci niezmienionej substancji, jak i w formie jej metabolitów.6

Farmakokinetyka fenylefryny chlorowodorku

Wchłanianie fenylefryny chlorowodorku

Fenylefryny chlorowodorek wchłania się z przewodu pokarmowego, jednakże jego biodostępność po podaniu doustnym jest zmniejszona ze względu na efekt pierwszego przejścia. Substancja ta podlega bowiem intensywnemu metabolizmowi przy udziale enzymu monoaminooksydazy (MAO) zarówno w jelicie, jak i w wątrobie.7

Eliminacja fenylefryny chlorowodorku

Fenylefryny chlorowodorek jest wydalany z moczem głównie w postaci koniugatów siarczanowych. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po czasie od 45 minut do 2 godzin od podania. Okres półtrwania fenylefryny w osoczu wynosi od 2 do 3 godzin.8

Porównanie parametrów farmakokinetycznych substancji czynnych

Parametr Paracetamol Feniraminy maleinian Fenylefryny chlorowodorek
Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) 10-60 minut 1-2,5 godziny 45 minut – 2 godziny
Okres półtrwania (T1/2) 1-3 godziny 16-19 godzin 2-3 godziny
Główna droga eliminacji Wydalanie z moczem (koniugaty glukuronidowe i siarczanowe) Wydalanie z moczem (70-83% dawki, forma niezmieniona i metabolity) Wydalanie z moczem (głównie koniugaty siarczanowe)
Specyficzne cechy farmakokinetyczne Słabe wiązanie z białkami osocza, przenikanie przez łożysko i do mleka kobiecego Długi okres półtrwania Zmniejszona biodostępność z powodu efektu pierwszego przejścia (metabolizm przez MAO)
  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl